fbpx

Voor mij als schrijver veranderde er niets het afgelopen halfjaar. Laptops werden niet verboden, schrijven werd niet aan banden gelegd.

Maar ik ben niet alleen schrijver, ik ben ook vader en stiefvader. Ik heb drie opgroeiende dochters, mijn vrouw heeft een zoon en een dochter. Ze zijn allemaal gek van muziek. Lola, dertien, huilde hete tranen toen ze hoorde dat Billie Eilish niet naar het Ziggodome zou komen. Roos, zeventien, moest Appelpop, haar leukste dag van 2019, voor het tweede jaar op rij missen. Eva, 23, zag twee Lowlands, twee Oerols, tientallen concerten in Paradiso en de Melkweg en honderden dansavondjes in Garage Noord, Radion, De School, Tolhuis en Elementenstraat Down The Rabbit Hole gaan. ‘Pap,’ zei ze, ‘straks ben ik vijfentwintig en heb ik de mooiste jaren van mijn leven thuis gezeten, festivalloos en dansarm.’ Eise, de zoon van mijn vriendin is zestien en helemaal leip van Nederlandse hiphop. Hij kent alle teksten, alle beats, alle video’s op YouTube. Maar hij heeft nog nooit een van zijn helden zien.

Ik ben ook collega van al die dj’s, comedians, zangers, muzikanten en artiesten die, in tegenstelling tot mij, al anderhalf jaar lang hun vak niet mogen uitvoeren, hun passie niet mogen delen.

Mijn held Bruce Springsteen zong in 1978:
for the ones who have a notion
a notion deep inside
that it ain’t no sin
to be glad your alive

En zo is het. We hoeven ons niet te schamen voor onze Levenslust. Het leven is het waard om te vieren, samen, op de dansvloer, op de concertvloer, op het festivalterrein, op het podium. Het leven moet weer open, niet over een jaar, niet over een paar maanden, niet over een paar weken, maar nu, vanaf 1 september.