Leestijd: 2 minuten

Er wordt de laatste tijd in de media nogal laatdunkend gedaan over priesters, maar daarbij vergeet men iets. Katholieke gezinnen waren vroeger al gauw met zijn achten of tienen en dan was er vaak gewoon geen tijd om af en toe eens lekkere knuffel te krijgen van paps of mams. Meneer pastoor nam de taken van de ouders dan af en toe even over. Men hielp elkaar, de maatschappij was nog niet zo geïndividualiseerd.

In de jaren dat ik misdienaar was, mocht je, om de sfeer te proeven, ieder jaar een paar dagen op een internaat logeren. Daar keek je weken naar uit. Veel mensen hebben een eenzijdig beeld van dat internaatleven, maar het was in feite niet meer dan wat Facebook nu is: een hechte gemeenschap waarin iedereen elkaar liket en ja, soms werd er weleens eentje ontvriend, als hij uit de school dreigde te klappen. Overigens zouden priesters zelf daar vroeger ook liever open over zijn geweest, maar dat kon toen niet: er werd in die tijd buitengewoon bekrompen gedacht over homoseksualiteit. Je moet de dingen in de tijd zien.

Doodzonde eigenlijk, want met al die publiciteit van nu is de stap nog groter om er als priester alsnog voor uit te komen hoe je in die tijd een beetje genegenheid probeerde te geven aan die arme jongens. De media maken er meteen zo’n ding van, het wordt volledig uit zijn verband gerukt.

Wel moet ik toegeven dat het voor een gezonde jongen niet altijd een lolletje was in de internaten. De intimiteit op die internaten wordt vaak geromantiseerd, maar over de negatieve aspecten ervan hoor je niemand in de kerk. Vaak lag je de hele nacht te wachten, maar dan kwam zo’n pastoor niet opdagen, omdat hij bezig was met andere jongens. Zo’n man heeft ook maar twee handen en wonderen zijn nu eenmaal voorbehouden aan Onze Lieve Vrouwe en aan de Heer zelf. En aan zijn zoon natuurlijk.

Maar ik blijf de kerk er dankbaar voor dat ik zo vroeg rijp was. Al moet ik bekennen dat ik me in de jaren erna heb ontwikkeld tot praktiserend heteroseksueel. Dat vindt niet iedereen leuk en er wordt ook flink over me gepraat in de buurt waar ik vandaan kom.

Ik vind het best. Ik ben het beu om mezelf als heteroseksueel continu te moeten verdedigen, alsof ik een ziekte zou hebben. Ik geef toe dat het me lang moeite heeft gekost om ervoor uit te komen dat ik hetero ben.