Lockdown Series

Kluuns verslag van het Amsterdamse Nachtleven in coronatijd

Aan de Amsterdamse Nachten, het boek dat Kluun samen met Parool-journalist Hans van der Beek in 2011 schreef, is een ode aan het Amsterdamse Nachtleven met dé top 100 beste cafés, clubs en kroegen aller tijden.

Bijna tien jaar later gaat Kluun weer op stap. Zonder Hans dit keer, maar met cameraman én een boek onder zijn arm.  In volledig uitgestorven clubs en cafés gaat Kluun op een kruk zitten en leest voor uit Amsterdamse Nachten. Over de legendarische geschiedenis, de drank, drugs & rock en roll, over hoe het was toen Amsterdam nog een nachtleven had. Samen met kroegbazen en bazinnen proost Kluun op de nacht waarop we niet naar huis gaan, nog lange niet nog lange niet, die nacht die elke dag weer een stukje dichterbij komt!

Kijk hier alle afleveringen van Aan de Amsterdamse Nachten – The Lockdown Series: Kluuns verslag van het Amsterdamse Nachtleven in coronatijd.

Geen Resultaten Gevonden

De pagina die u zocht kon niet gevonden worden. Probeer uw zoekopdracht te verfijnen of gebruik de bovenstaande navigatie om deze post te vinden.

Bas de Eindbaas
Leestijd: 3 minuten

Schrijver/columnist/journalist Leon Verdonschot, tv-maker/radiomaker/columnist Art Rooijakkers en ik, de zelfverklaarde Bruce Brothers, werden over onze held geïnterviewd voor een binnenkort te beluisteren podcast van Bas Louissen. Ik zal heel eerlijk zijn: ik kende Bas niet. Na afloop van de sessie, waarbij we gedrieën de interviewer urenlang onderdompelden in het Evangelie van De Baas, vroeg ik mijn zeventienjarige dochter om even een staatsieportret te maken. ‘Kende je Leon en Art eigenlijk al?’ vroeg ik. De bekende schrijver/columnist/journalist en de bekende tv-maker/radiomaker/columnist kregen nog net een beleefde hoofdknik, terwijl ze het woord enthousiast tot onze interviewer richtte: ‘He, jij bent Bas van de Man Man Man-podcast! Mijn vriendinnen en ik luisteren allemaal!’

Ik kreeg een flashback naar het schoolplein van de Tweede Daltonschool in het luxereservaat Amsterdam Zuid, zes jaar geleden.

Furtjuh

Al sinds 2003 ben ik vaste gast op het schoolplein van de Tweede Daltonschool in het luxereservaat Oud Zuid in Amsterdam. De school ligt naast het Hiltonhotel. Veel moeders gaan daar gezellig nog even samen een cappuccino van 6,50 euro drinken, nadat ze kun kinderen naar school hebben afgezet en voor ze naar de sportschool.

Ik kwam ook regelmatig in het Hilton, met een andere moeder van school, vlak voor we onze kinderen gingen ophalen. De moeder van Sanne en ik namen meestal een kamer op de achtste verdieping. Dat was handig, zo konden we zien of onze kinderen al op het schoolplein stonden en we ons dus langzaam een beetje moesten gaan aankleden en terug naar onze gezinnen moesten.

Ik heb drie dochters. Mijn oudste doet nu eindexamen Gymnasium, de andere twee zitten nog op de Tweede Dalton. Als alles volgens planning verloopt (en daar ga ik wel vanuit: mijn kinderen blijven nooit zitten, ze slaan hooguit af en toe een klas over) ben ik over drie jaar dan eindelijk schoolpleinouder af. Dan heb ik dus zeventien jaar achtereen op het schoolplein doorgebracht.

Er lopen meer BN’ers rond op het schoolplein van de Tweede Dalton dan in het Mediapark in Hilversum. De ouders van de kinderen hebben beroepen als acteur, schrijver, televisiepresentator, regisseur, dj, radiomaker of kunstenaar. Ik noem geen namen, maar laat ik het zo zeggen: zonder de ouders van de kinderen van de Tweede Daltonschool was De Wereld Draait Door dagelijks de helft korter. (Ook de moeder van Sanne kent u van televisie trouwens. En ja, ze zijn nep.)

Vorige week moest mijn twaalfjarige dochter Roos haar spreekbeurt houden. Ze had als onderwerp Furtjuh uitgekozen. Wat zegt u? U heeft geen idee wie Furtjuh is?

Ik wist het ook niet, moet ik eerlijk zeggen. Ik dacht even dat het misschien een 2.0 versie was van Furby – dat harige, pratende huisdier op batterijen dat in de jaren negentig ineens opdook en vervolgens alras uitstierf, maar dat is niet zo, Furby en Furjuh hebben niets met elkaar te maken. Hooguit hun oogopslag maakt ze enigszins verwant.

Onze dochters kennen Furtjuh wel. Ieder kind tussen de twaalf en zeventien kent Furtjuh.

Mijn dochter van twaalf hield haar spreekbeurt over Furtjuh. Ze weet alles van Furtjuh. Dat hij 27 is, in het echt Rutger Vink heet, dat hij van glitters houdt, dat hij met woorden als furbulous, furverschrikkelijk en furbruari een eigen taaltje heeft geconstrueerd, waarom hij begonnen is met Youtuben en dat hij vorig jaar uit de kast gekomen is. Bekijk de video waarin hij dat vertelt, Willem, die jongen deugt. Erg ontroerend.

Mijn dochter had bedacht dat ze ook een Furblulous t-shirt van Furtjuh wilde, om haar spreekbeurt extra cachet bij te zetten. Ik dacht, laat ik eens kijken of Twitter ook geschikt is om iets gedaan te krijgen in plaats van alleen bagger over je uitgestort te krijgen en jawel hoor: Furtjuh reageerde meteen en was graag bereid een t-shirt op te sturen. En hij had nog een idee: als hij nu zelf eens bij de spreekbeurt zou zijn, want het was verrassingsweek en in die week ging hij zoveel mogelijk kinderen verrassen.

De blik van mijn dochter toen Furtjuh tijdens haar spreekbeurt de klas betrad, was onbetaalbaar. Zo heeft ze nog nooit naar mij gekeken. Ook de kinderen in haar klas slaakten gilletjes en kregen rode koontjes. Zelfs de juf betrapte ik op bakvisgedrag.

Het nieuws dat er een ster rondliep in school, ging als een lopend vuurtje. Na de spreekbeurt stonden het schoolplein vol met kinderen die smeekten om een selfie met Furtjuh.

De aanwezige acteur, schrijver, televisiepresentator, regisseur, dj, radiomaker en kunstenaar stonden aan de rand van het schoolplein. Ze hadden geen idee wie die jongen was waar hun kinderen omheen dromden.

De kinderen wel. Furtjuh is de eindbaas van het schoolplein.

Dit verhaal (en vele andere vingeraflikkers) staat in KLUNEN2. Gesigneerd en wel te koop in de webshop.

 

 

 

 

Parool: ‘Schrijver Kluun steunt horeca’
Parool: ‘Schrijver Kluun steunt horeca’
Leestijd: < 1 minuut

‘Ik heb voor het eerst een raam gehuurd’

‘Kluun steunt Ruk & Pluk door dit raam te huren totdat ze weer open kunnen’, staat op de zwarte poster met witte letters die op het raam van het café prijkt. De schrijver voelt zich betrokken bij het Amsterdamse nachtleven en maakte er ook een documentaire over.

door Anna Livia de Kort

steun-horeca-amsterdam-schrijver-kluun

Kluun kwam op het idee toen hij door de stad fietste en de actie van Dirk zag, waarbij de supermarkt een horecazaak steunt met een poster. Voor een paar honderd euro regelde de schrijver binnen drie dagen een poster op de ruiten van vier café’s: Ruk & Pluk, de Smoeshaan, Weber en Lux en café Nol. Kluun: “Ik heb voor het eerst van mijn leven een raam gehuurd.”

Hij roept andere mensen op om hetzelfde te doen. “Met je hockeyteam of advocatenbureau kun je, net als ik, straks apetrots met je naam op het raam van je stamkroeg staan. Dat is toch cool.”

Lees verder over hoe Kluun de horeca steunt in het artikel op Parool.nl

Support your stamkroeg
Support your stamkroeg
Leestijd: 3 minuten

Het idee schijnt oorspronkelijk van Heineken te komen en heet #shutterads, zo tipte iemand op LinkedIn me. En inderdaad. Heineken klapte er met veel geweld, flinke mediadruk en een vet (lees duur) geproduceerde commercial tegenaan in Buenos Aires. Maar sympathiek is het. Feel good Empathiemarketing in Coronatijden.

Mij viel het principe me pas op toen ik onlangs door de Van Woustraat fietste en de raamposter van Dirk van den Broek zag hangen op cafe Het huis van iemand anders. Ik schreef er dit verhaal over. #vinkdirk Daarop attendeerde iemand me erop dat het concept van de sympathieke Dirk raamposters van bureau Tosti Creative was.

Nu was ik zelf druk bezig met het monteren van de documentaire van Aan de Amsterdamse Nachten – de lockdownseries, die donderdag 8 april om 22u (avondkloktijd) op mijn site in première gaat. Misschien heb je in de laatste weken enkele video’s langs zien komen. In deze lockdownseries mocht ik als enige mens binnen onze landsgrenzen de Amsterdamse horeca bezoeken. Weliswaar overdag, en in tranentrekkend lege tenten, maar ik zat aan de bar in Casablanca, de Melkweg, La Bastille, Palladium, Paradiso, Jimmy Woo, de Smoeshaan, cafe Nol, enz, enz. Hier kreeg ik een shootertje, daar een lekker IJwitje, maar overal kreeg ik de liefde en passie voor het nachtleven geserveerd. Het was een van de leukste projecten die ik de laatste jaren mocht doen. Ik hoop en verwacht dat u die lol in de docu gaat terugzien.

De Dirk-actie van Tosti Creative bracht me op een idee. Ik belde bureau Tosti Creative en vroeg voorzichtig wat dat eigenlijk kost, zo’n raamposter. Ik ben niet armzalig, maar heb niet het budget van Dirk, laat staan van Heineken. Het bedrag viel me mee.  Zeg maar een goeie stapavond in pre-Corona tijden waarbij je jezelf en doe eens gek, ook je vrienden trakteert. Doen, dacht ik. En zo heb ik voor het eerst in mijn leven een raam gehuurd. Kluun steunt Ruk&Pluk, de Smoeshaan, cafe Nol en Weber en Lux. Ik zal eerlijk zijn: ik vind het retecool, cooler dan een advertentie van mijn boek op de voorpagina van de Volkskrant.

Wilt u ook uw stamkroeg, uw vrijmibo-etrablissement, uw afpilskroeg, uw avondzonterras of het plaatselijke dorpscafe steunen met een uw vriendencluppie, advocatenkantoor, hockeyelftal of reclamebureau? Bel of mail dan met Tosti Creative. Zij regelen alles. En dan kunt u , net als ik, straks apetrots een foto met uw naam posten op al uw social media.  Steun your local stamkroeg. Bel bureau Tosti Creative.

Ik wens u een goed, zij het kroegloos paasweekend.

Kluun

PS: Nee, ik heb geen aandelen in Tosti Creative en vang geen commissie.

De paasdoos
De paasdoos
Leestijd: 2 minuten

Wat je ook doet in de week van het paasontbijt op de school van je kind: vermijd de volgende dingen

  1. Zakelijke afspraken plannen.
  2. Andere plannen maken die niets te maken hebben met het paasontbijt.
  3. Een eigen interpretatie geven aan de boodschappenlijst die je kind je voor het paasontbijt heeft verstrekt.
  4. Die blauwe bloemetjespyjama van je kind in de was doen.
  5. De plastic zak met daarin het door het kind gekleide eierdopje, de zelfgeschilderde eierwarmer en het stickervel met paashazen, aanzien voor afval en hem bij het vuil zetten.

Vooral het laatste niet. Het staat qua gevoelstemperatuur gelijk met kindermishandeling (‘Ja, maar schatje, waarom heb je die spullen dan ook in een plastic zak gestopt, dit weekend zat alles nog in je paasdoos…’ ‘Da…ha…haa…hat…vo…ho…ond… – snik, huil, snotter – ih…hik…ge…ge…makkelijker…’) Het is dat Bart Smit, Albert Heijn, de HEMA en mijn vriendin wel bij de les waren en met gezamenlijke inspanning de inhoud van de paasdoos in de herkansing veilig hebben gesteld, afgelopen dinsdagavond, vlak voor zes uur, nauwelijks twaalf uur voor het paasontbijt, anders was ik reddeloos verloren geweest. Door de reddingsactie van mijn vriendin kan ik me de komende maanden gewoon vertonen in de klas van mijn kind, bij de kinderen in de klas van mijn kind, bij de ouders van de kinderen in de klas van mijn kind en bij de juf van mijn kind. O ja, en bij mijn kind.

paasdoos

Mensen zonder kinderen hebben er geen weet van, maar het kerstdiner en het paasontbijt op school zijn grotere evenementen dan het WK voetbal en de Olympische Spelen. Die hele vaccinatie-operatie is een lachertje vergeleken bij het paasontbijt op school.

Onderzoeken wijzen uit dat het paasontbijt gezinnen meer stress oplevert dan een verhuizing of een autorit van twintig uur naar de Costa Brava.

De eerste politieke partij die werkgevers verplicht om ouders van kinderen ouderschapsverlof te verlenen in de weken voor Pasen en Kerst geef ik een goeie kans bij de komende verkiezingen.

Deze column is alweer zeven jaar oud. Mijn tijd van paasdozen is gelukkig voorbij. Ik wens alle ouders die er nog volop inzitten veel sterkte. U bent niet benijdenswaardig deze dagen.

Kluun en Pepijn Lanen over vaderschap
Kluun en Pepijn Lanen over vaderschap
Leestijd: < 1 minuut

puberdochters

Een van de frontmannen van De Jeugd van Tegenwoordig, schrijver, solozanger, columnist, podcastmaker én vader: Pepijn Lanen (Faberyayo) is een nijver bijtje. We praten een uur lang over vaderschap, Pepijn. over zijn jonge kinderen en Kluun over zijn drie puberdochters. ‘Bij pubers moet je de momenten koesteren dat zij willen praten, en dan moet je er zijn. Je moet niet de illusie hebben dat jij zelf een gesprek wilt beginnen. Want dat leidt alleen maar tot blokantwoorden van de puber. “jahaa” of pap…”‘

Later dit jaar komt de opvolger uit van everseller over zwangerschap ‘Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!’: ‘Help, ik heb een puber!’ In de podcast een vooruitblik op het boek. Over het nut van een beetje beleefd zijn, over ontplofte slaapkamers, over puberdochters, puberseks, -drank en -drugs en nog meer

>> Luister hier naar de podcast over vaderschap, puberdochters en jonge kinderen.

Een navelpiercing
Een navelpiercing
Leestijd: 3 minuten

‘Pap?
‘Ja, liefje?

‘Ik wil een navelpiercing…’

‘Geen sprake van.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat je daar veel te jong voor bent.’

‘Nee, ik wil een echt argument.’

‘Volgens mij heb ik je net een echt argument gegeven.’

‘Ik ben bijna vijftien.’

‘Over vier maanden.’

‘Dat is toch bijna.’

‘Dat is helemaal niet bijna.’

‘Vanaf je twaalfde mag je gewoon een piercing, hoor. En een tattoo mag trouwens ook.’

‘O, je wilt ook meteen een tattoo?’

‘Nee. Althans nog niet. Maar het zou wel mogen. Net als een navelpiercing.’

‘Hoe kom je daar nou bij?’

‘Ik heb het opgezocht. Hier, op Rijksoverheid.nl: ‘Het is verboden een tattoo of piercing te laten zetten onder de twaalf jaar.’ Oftewel…’

‘Dat geloof ik niet. Laat eens zien…’

‘Alsjeblieft.’

‘Krijg nou wa-… wacht even: lees dan ook meteen wat eronder staat. ‘Jongeren van 12 tot 16 jaar mogen alleen een tatoeage met toestemming van de ouders. De ouders moeten aanwezig zijn als de tatoeage of piercing wordt gezet.’

‘Nou, maar dan ga jij toch mee.’

‘Ik peins er niet over.’

‘Dan doe ik het zelf wel.’

‘Hoe dan?’

‘Met een naald. Op internet staan instructievideo’s. Het is helemaal niet moeilijk.’

‘Weet je wat: je gaat je gang maar. In de la liggen naalden. Let er wel even op dat je de komende tijd geen afspraken maakt.’

‘Want?’

‘Omdat je de komende weken met veertig graden koorts in het ziekenhuis ligt met een etterende ontsteking waar het pus uitstroomt als lava uit de Vesuvius.’

‘Dit was vorige week. En toen volgde na dagen van zeuren, zeiken en zaniken een verrassende wending in het onderhandelingsproces. Ik ontvang een mail van mijn dochter, met een bijlage. Ik open de bijlage. In beeld verschijnt een powerpointpagina, met beeldvullende titel.

NAVELPIERCING.

Eronder een rits foto’s van gepiercete navels. Geen van de navels lijkt meerderjarig. Klik.

WAAROM EEN NAVELPIERCING?

  1. Waarom niet? (Het is 2021!!!!)
  2. Kaolo sexy
  3. Je mag 3-6 weken niet zwemmen, dus het moet deze winter)
  4. Ik ga veel sporten, want een piercing in vette buik = lelijk (nog een voordeel: we moeten nu wel echt uitkijken dat we niet zwanger worden!)
  5. Ik betaal hem van mijn kledinggeld

Zodra de piercingstudio’s weer openen, mag Y een piercing. Voorstel aangenomen op basis van opvoedkundige argumenten. Welke kind bedenkt er nu een powerpoint om zijn ouders te overtuigen?

PS: Intussen weet ik het antwoord Alle kinderen. Op TIKTOK stikt het van de powerpoint-presentaties om je ouders te overtuigen van elk plan dat ouders dreigen te dwarsbomen. Even de eigen naam invullen, hier en daar termen veranderen in thuisfeestje, vakantie, iPhone12 of navelpiercing en je zit geramd als puber.

‘Mijn vader trapt echt overal in,’ hoorde ik Y aan de telefoon tegen een vriendin zeggen.


Bovenstaand verhaal is fictie. Of, nou ja, ook weer niet. Maar ik ben niet de ‘pap’ in het verhaal en Y bestaat wel, maar ze is niet mijn dochter.  Y is overigens heel gelukkig met haar piercing en ze heeft vooralsnog geen bloedvergiftiging opgelopen.

 

Nog even wat meer info voor iedereen die z’n pubers te woord moet staan over piercings en vanaf welke leeftijd je een piercing mag.

Vanaf welke leeftijd mag je een piercing?

  • Het is verboden een tatoeage of piercing aan te brengen bij kinderen onder de 12 jaar. Een piercing in de oorlel mag wel.
  • Jongeren van 12 tot 16 jaar mogen alleen een tatoeage met toestemming van de ouders (of voogd). De ouders moeten aanwezig zijn als de tatoeage of piercing wordt gezet.
  • Jongeren van 12 tot 16 jaar mogen geen tatoeage op het hoofd, de hals, de polsen of handen. Zij mogen ook geen genitale piercing. Bij meisjes is een tepelpiercing verboden.
  • Jongeren van 16 jaar en ouder mogen zelf bepalen of ze een tatoeage of piercing laten zetten.

(bron: rijksoverheid.nl)

Kom er maar in, Albert, Aldi, Lidl en Jumbo.
Kom er maar in, Albert, Aldi, Lidl en Jumbo.
Leestijd: 2 minuten

In de Van Woustraat, vlakbij de Stadhouderskade, zit een café waar ik vaak langsfiets. Zelf ben ik er nog nooit binnen geweest en het zal ook wel even duren voor er überhaupt iemand binnenmag, gaan we vanavond met de persco vast weer horen, maar de naam van het café deed me vanaf de eerste keer dat ik er langs kwam, glimlachen. ‘Het huis van iemand anders’. Vinkgrappig.

Deze week zag ik op de raam van het café deze poster hangen. Afzender Dirk van den Broek. Ik weet niet hoeveel Dirk de uitbaters van Het huis van iemand anders betaalt en daar heb ik ook niks mee te maken, maar ik vind het een mooi gebaar van deze super. Om me heen hoor ik veel mensen mopperen over de euforische jaarcijfers van supermarktketens. Onze grootgrutters hebben geen last maar juist profijt van lockdown, horeca sluiting en avondklok en dat wringt. Ik betrap mezelf er ook op dat ik als consument vaak de makkelijke oplossing pak en bol of appie langs laat komen met een bestelling die ik ook gewoon bij de plaatselijke deli, boekhandel, wijnerij of kantoorartikelenwinkel had kunnen bestellen en er vier uur later even langs had kunnen fietsen om mijn spullen op te halen. Gemak dient de mens soms teveel.

Een tijd geleden postte ik een verhaal over een briljante en vooral lieve promo-actie van restaurant Kees, tegenover mijn woonark. #vinkkees, zette ik daarbij. Nou, vooruit, deze sympathieke actie van Dirk krijgt van mij een pluim en een #vinkdirk.

Corona kregen we er toch samen onder, staat er toch op de muur achter minister De Jonge en min pres Rutte?

Nou, Albert, Aldi, Lidl en Jumbo: volg Dirk en kom er maar in met jullie eigen empathiemarketing. Support your local watdanook.

Minder roepen, meer luisteren
Minder roepen, meer luisteren
Leestijd: 2 minuten

Ik heb drie dochters. Eva (22) is klaar met haar studie culturele antropologie op de UvA en probeert in deze Corona-crisis op alle manieren aan werk te komen. On-line klusjes, afhaalhoreca, bijles. Je moet wat als lockdownjongere.

Lola (bijna 13) zit op de democratische School2Life, bracht tot vorige week haar dagen haar maanden door op TikTok (ze spreekt inmiddels vloeiend Engels en heeft meer volgers dan haar vader op de sociale kanalen) en probeert mij onaflatend de ins en out van kwantummechanica en alles over Billie Eilish bij te brengen. Roos (17) zit op het Barlaeus gymnasium en volgde maandenlang onderwijs per zoom, vanuit huis. Heel af en toe mocht ze naar school om PTA’s te maken.

Soms probeer ik haar te helpen. Bij Grieks en Latijn heeft ze niks aan me, met wiskunde ben ik in de loop van de derde brugklas afgehaakt, maar Nederlands gaat me best aardig af en met het huidige PTA zaten we midden in de herkomst van ons democratisch stelsel. Vond ik mooi. Via Hobbes, Locke, Montesquieu, Spinoza en Rousseau naar trias politica, het parlementair stelsel, de Grondwet van 1848, het ontstaan van Eerste en Tweede kamer en de verschillen tussen ons en het Britse en Amerikaanse systeem. 

We raakten in gesprek hoe je er eigenlijk achter komt wat je het best kunt stemmen. Ik stelde voor samen een stemwijzer in te vullen. Roos kwam uit op Groen Links. Mijn stemwijzer vertelde me dat ik het voor 71% eens was met D66, maar dat stemadvies had niet veel om het lijf: het verkiezingsprogramma van PvdA en VVD genoten voor 69% mijn goedkeuring, CDA, 50Plus (god betere het), Volt (!?) en de ChristenUnie 66%. Daar kwamen we niet veel verder mee. Eigenlijk kwam het me best goed uit: in mijn hart had ik al besloten bij deze kamerverkiezingen een andere afweging te maken. 

Ik ben me steeds meer gaan ergeren aan het machismo in de politiek. Het chronisch tekort aan empathie, het botte wegzetten van hele groepen jongeren als tuig, volwassen als ‘aso’s’ betitelen omdat ze zich even niet helemaal aan het woud van opgelegde Corona-regels houden. Na een jaar zwalkend Corona-beleid en een falende vaccinatie-strategie zou een beetje begrip en bescheidenheid meer op zijn plaats zijn. 

In deze crisis lijken onze politici het surplus aan macht dat hen nu toevalt verslavend lekker te vinden. Grapperhaus, Rutte, De Jonge grossieren in bühne-stoerheid, pedante zelfgenoegzaamheid en een über-stellig geloof in het eigen gelijk. Tegelijkertijd viel het me op dat landen met een vrouwelijk staatshoofd het in deze crisis verdomd goed doen, bovendien gesteund door een breed draagvlak onder de bevolking. 

Ik ga stemmen voor meer vrouwelijkheid in de Nederlandse politiek. In de eeuw van mijn dochters wordt het tijd dat de Nederlandse politiek feminiseert. Minder one-liners, minder hard-liners, minder Bokito, minder machismo. Minder roepen, meer luisteren. Dat is goed voor ons. Mijn stem gaat naar Sigrid Kaag van D66.

PS: U mag me corrigeren, maar voor zover ik weet is er van alle Zakenvrouwen van het Jaar nog nooit eentje failliet gegaan. Best een geruststellende gedachte voor de komende tijd.

 

Yab Yum & De Club van Acht
Yab Yum & De Club van Acht
Leestijd: 2 minuten

In 1986, sloten mijn Bredase vrienden en ik, de Club van Acht, een weddenschap: wie het eerst een ton (in guldens) zou verdienen, zou de rest van de club meenemen naar Yab Yum. Beter kon de tijdsgeest, althans onder rechten-, economie- en HEAO-studenten in die tijd, niet worden samengevat. Zo snel mogelijk veel geld verdienen en daar zoveel mogelijk decadent vertier van bekostigen. Zonder enige terughoudendheid. Het was het hoogtepunt van het Yuppie-tijdperk. De romans van die tijd: “Money” van Martin Amis, “Bright Lights Big City” van Jay McInerney en “American Psycho” van Bret Easton Ellis. Populairste tv-programma in Nederland: RUR (rechtstreeks uit Richter) met Jan Lenferink als rots in de branding der conversatie. Wij, jonge twintigers, liepen door de gangen van ons opleidingsinstituut met gestreepte Jan Lenferink-button-down overhemden, stropdassen en Samsonite-koffers. De Bingoballen van de twintigste eeuw.

Niemand van de Club van Acht heeft de anderen uiteindelijk mee naar Yab Yum genomen. Of we hebben gelogen over onze salarissen, of we zijn uiteindelijk, naar jaren tachtig- en Bingoballen-maatstaven, mislukt.

Op een zonovergoten in maart 2021, bezoek ik Singel 295, het statige grachtenpand waar van 1974 tot 2007 het roemruchte luxe-bordeel Yab Yum gevestigd was. Yab Yum is, met de RoXY, iT, Mazzo en Richter de 5de tent die niet meer bestaat. Vanaf de met graffiti besmeurde trap lees ik de tien geboden van Yab Yum voor, opgesteld door ex-eigenaar Theo Heuft.

LET OP: iedereen die militant woke, SGP, fundamentalistisch-feministisch, cultureel ubercorrect of een christelijke partij stemt, kijk de video op eigen risico : video

Aan de Amsterdamse Nachten wordt herdrukt in een exclusieve uitgave. Je kunt je hier inschrijven voor deze uitgave, gesigneerd door beide schrijvers.”

PS: Anna van ’t Hek maakte een docu over Yab Yum. Hij is te zien op Picl en binnenkort op NPO.

 

 

 

 

Zelf Alzheimer meemaken. Eventjes, gelukkig maar.
Zelf Alzheimer meemaken. Eventjes, gelukkig maar.
Leestijd: 2 minuten

Op het beeldscherm vraagt mijn dochter of ik koffie wil zetten, maar dat wil ik niet, ik durf niet,  ik heb geen zin om weer de verkeerde kastjes open te doen, op zoek te gaan naar koffie en filters en mokken, en straks zal je zien dat dat koffieapparaat ook weer iets heel geks doet (….). Daar is mijn innerlijke stem weer. ‘Je moet plassen.’
Gelukkig. Dat weet ik nog. Die andere deur in het halletje. Ik loop erheen, open de deur naar de wc en … Sta weer buiten bij de hoofdingang van verzorgingstehuis Padua.
Mijn zus staat triomfantelijk te lachen. ‘Dè war leuk hè?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, wat een kutgevoel zeg.’
‘Zodoende’, zegt mijn zus. ‘Dit heeft ons mam iedere dag.’

Dit fragment komt uit Familieopstelling. Into D’mentia is een container waarin je de wereld betreedt die mensen met Alzheimer dagelijks meemaken. Onzekerheid, schaamte, betutteling, vergeetachtigheid, frustratie, woede.
Lees het interessante interview over deze container en plannen om een Virtual Reality-versie ervan te maken. 

alzheimer-dementie-moeder

“In een grote cabine is een woning nagebouwd, compleet met keuken, wc en meubels. Het is een bekend beeld voor de bezoeker, maar toch ook vreemd, legt medeoprichter van IJsfontein Hayo Wagenaar uit. ‘De cabine is tijdens deze ervaring voor je gevoel klaarblijkelijk jouw woning. Als je naar binnen gaat, krijg je een vestje met speakers aan. Het geluid uit die speakers is je interne stem die je vertelt om de boodschappen die je net hebt gedaan in de koelkast te doen of even de radio aan te zetten. Maar waar is die koelkast? En hoe zet je die radio aan? Je bent een vreemde in je eigen huis en je snapt niet waarom je dingen niet kan vinden of waarom bepaalde handelingen niet lukken.’

Ik open mijn tas. Er zit een pak melk, een paar plakken kaas en een ons leverworst in. Goed. Dat moet in de koelkast.
Ik open een van de deurtjes in de keuken. Een kastje met borden. Achter het volgende deurtje staan pannen. De volgende dan. Zoetwaren.
Deze dan? Hebbes! Hm. Daar staan al zes pakken melk.
En kaas en leverworst is er ook nog tot sint-juttemis.” (Uit Familieopstelling)

 

Kielegat, Trentino, Boekenbal
Kielegat, Trentino, Boekenbal
Leestijd: < 1 minuut

Vorig jaar. Een week ervoor zaten Anne de Jong en ik met een grote vriendengroepen in Trentino-Zuid-Tirol, de bakermat van het COVID 19 virus. Van daaruit gingen we dat weekend rechtstreeks door naar drie dagen carnaval in het Kielegat, achteraf een van de Nederlandse superspreaders van het virus. En toen op vrijdag eerst een etentje met @uitgeverijmaven, de club die De Geluksroute van mijn lief uitgeeft. Daarna door naar het jaarlijkse auteursdiner van Overamstel Uitgevers en toen naar het Grote Gevaar: superspreader II : het Boekenbal in de Stadsschouwburg.
Het is een wonder dat wij patiënt zero niet waren.

PS: in november waren we wel allebei de klos. Hoesten, koorts, overgeven en bij het opstaan al ziek moe, zeg maar als iemand die een hele week in Kielegat heeft gecarnavald. Waarschijnlijk opgelopen na een zakelijk ochtendmeeting bij mij thuis, met een kop koffie en een koekje aan de grote tafel, met die naar later bleek zonder het te weten positief was.

Dit weekend 18 uur zon. Kabinet, gooi die terrassen open!
Dit weekend 18 uur zon. Kabinet, gooi die terrassen open!
Leestijd: 2 minuten

Dit weekend wordt het fris, maar zonnig. Wintersportweertje, zeg maar. Je hoeft niet bij KNMI of RIVM te werken om te voorspellen hoe het er dan overal weer uit gaat zien. Parken, stranden, plantsoenen, kades, pleinen, velden: overal zal de aanzuigende werking van de zon zich weer doen gelden.

En je hoeft geen journalistiek of media te hebben gestudeerd om te voorspellen hoe de reacties maandag weer zullen zijn. Groepen jongeren en ouderen die zich wagen zich aan zon en gezelligheid te laven, zullen wederom als aso’s, tuig, roekeloos, onverantwoord en levensgevaarlijk worden weggezet. Een drankje met elkaar in de zon als vermeend massavernietigingswapen. Horeca en burgemeesters roepen het al weken: gooi die terrassen open. Hulde aan Guido Weijers, ik ben het zo met je eens.

Kabinet, kom uit die ivoren toren, niet volgende week of de week erna, maar nu.  Open je ogen voor de werkelijkheid, toon visie, realiteitszin en leiderschap en zorg dat  Nederland haar sociale leven in de buitenlucht terug krijgt.

Is dat onverantwoord? Nee. Onverantwoord is vanuit Den Haag blijven volharden in regels die dit weekend door de bulk van de bevolking weer met voeten (en korte mouwen) getreden zal worden.
Meneer Rutte, De Jonge, Grapperhaus: probeer niet alles dood te reguleren, maar maak gebruik van de expertise, het verantwoordelijkheidsgevoel en vakmanschap van de horeca. Reserveren, registeren, reguleren. Max aantal mensen per x m2, zitten ipv staan, het kan gewoon allemaal, de horeca staat te springen (figuurlijk, meneer Ferdinand Grapperhaus, figuurlijk!) om ons op een veilige, verantwoorde manier te mogen bedienen en hun gezinnen te onderhouden en hun werknemers in dienst te kunnen houden.

Corona eronder krijgen deden we toch met z’n allen? We waren toch een intelligent land? Laten we dan dit weekend met z’n allen genieten van een intelligente terassenopening!” #terassenopen #lockdown

EXCLUSIEVE HERDRUK

BESTEL NU!

MEEST RECENTE ARTIKELEN

  • Vulgaire Chinese Taal – Ronald Giphart - Leestijd: < 1 minuut Vulgaire Chinese taal – Ronald Giphart Tien jaar geleden was China één van de dertig landen waar Komt een vrouw bij de dokter zijn weg naar een lezerspubliek vond. Daar ga ik ten minste van uit. Het zou evengoed de bijsluiter van een Chinese stofzuiger of het telefoonboek van Wuhan kunnen zijn. Dankzij een Nederlander […]
  • De Bruce Bus - Leestijd: < 1 minuut Lee’s hier het hele verhaal: https://bkb.nl/erik/de-bruce-bus/ Ander interessant artikel: Nr. 57 Bitterzoet Leestijd: 2 minuten Nr. 89 Dante Leestijd: 3 minuten   Tien jaar lang hield Herman Brood domicilie in Dante. Van 1992 tot aan de dag van zijn vlucht van het Hilton bewoonde hij er een atelier op de bovenverdieping, waar hij onder anderen […]
  • Nr. 31 Oosterling - Leestijd: 2 minuten Nr. 31 Oosterling Het Praathuis – dat van het Grote Dierenbos van De Fabeltjeskrant –ligt dus gewoon keihard in Amsterdam. Dezelfde biertonnen, dezelfde raamindeling, hetzelfde geneuzel van de stamgasten. Als slap ouwehoeren een kunst is, dan is café Oosterling het Stedelijk Museum. En een van de stamgasten was, jawel, Leen Valkenier, auteur van 1041 af […]

GERELATEERDE PRODUCTEN

MOTIVATIONAL SPEAKER

Datum/Tijd Evenement
26 september 2021
Lezing Kluun & Melanie - Literair Café De Reeshof, Tilburg