/ Too Busy

Connie Palmen poepte er ooit voor de deur in haar broek toen ze Ischa Meijer voor het eerst ontmoette. Dat is niet smakelijk om te lezen als u net lekker aan een zaterdagochtendontbijtje zat, maar Connie schreef het zelf als openingszin van haar roman I.M. Ik ben slechts de boodschapper.
Connie’s onvrijwillige stoelgang vond plaats op de hoek van de Prinsengracht en de Reestraat, op de stoep voor Koffiehuis De Hoek.
Ik kom er al jaren. Voor een ontbijtje of lunch en om bij te ouwehoeren met vrienden, collega’s of mijn onvoorstelbaar erudiete uitgever Joost Nijsen.
De Hoek wordt gerund door Harry en zo noemt iedereen het ook. Harry. Al staat er met koeienletters De Hoek op het raam.
Het is een ouderwets koffiehuis: er staat geen muziek aan, de koffie komt uit een filterapparaat, aan cappuccino doet Harry niet (‘Koffie Verkeerd bedoel je.’) en croissant, ciabatta en focaccia hebben ze niet. Mocht u op het idee komen een zuurdesembrood met artisjokkencrème, biologische bresaola uit Lombardije, en rucola te bestellen, dan bestaat de kans dat u in plaats daarvan een knal voor uw kanis krijgt van Harry.
Valt er dan niks te kiezen bij Koffiehuis De Hoek? Jawel, hoor. Bruin of wit, ham en kaas meegebakken of niet op de uitsmijter. Ten tijde van de zwangerschappen van mijn vrouw ging ik er vaak in het geniep heen om een broodje tartaar – ‘met of zonder ui?’ – te eten. (filet americain staat niet in Harry’s woordenboek).
Deze week zat ik er met een vriend van me, een Turkse Amsterdammer, om knopen door te hakken over enkele brandende zaken: de hypotheekaftrek, de interventie in Syrië, het drugsprobleem in Mexico en Maastricht en naar welke middelbare school zijn zoon moet. Harry treedt in dit soort netelige kwesties op als consultant, vanachter de toonbank roept hij zijn adviezen door.
Op het moment dat mijn Turkse vriend en ik net in een afsluitende fase waren om een beslissing te nemen over de situatie in Syrië, kwamen twee heren binnen. De mannen vroegen in het Engels aan Harry of hij plaats had voor een groep. Ze wezen naar buiten. Daar stond een groep vrolijk lachende Engelse Zuidas-stypes. Pakken, dassen, wollen truien.
Harry schudde zijn hoofd. ‘Too many. Very busy now.’
De Engelse jongens dropen af.
‘Waar hadden we het over?’ vroeg Harry. ‘O ja. Syrië. Kijk, het is heel simpel. We…’

Naar boven