Kluun

Dank u wel, majesteit

Kluun — Sat, 02 Feb 2013 09:33:13 +0000

Maandag 28 januari staat met een sterretje in mijn agenda als een historische dag: twee nieuwe woorden op één dag, wat wil een schrijver nog meer?
Laten we beginnen met Koningsdag. Al kamt u elk bejaardenhuis in Nederland uit van zolder tot kelder: u zult niemand vinden die het woord ooit in de mond heeft genomen, simpelweg omdat geen levende ziel ooit een koningsdag heeft meegemaakt. Hoe logisch ook: ik had er nog nooit bij stil gestaan dat koninginnendag bij het aantreden van Willem Alexander ineens, alsof het niks is, zou veranderen in koningsdag. Tegen de tijd dat ik aan het woord gewend ben hebben we weer een koningin. Net zoals ik jarenlang aan het woord euro heb moeten wennen. Ik vond het maar aanstellerij als ik de slager in de jaren na de invoering van de munt met droge ogen hoorde zeggen dat ik ‘vier euro zestig’ moest afrekenen. Doe normaal man, dacht ik dan, zeg gewoon ‘vier zestig’, dan snap ik het ook wel. Na twaalf jaar euro ben ik eraan gewend. Alleen daarom hoop ik al dat-ie niet verdwijnt. Maar als u mij de komende jaren vraagt ‘wat ik met koningsdag ga doen’ zal ik u een aansteller vinden.
En dan abdicatie. Wat een woord. Alsof je een abces weghaalt. Ik had er nooit van gehoord, u had er nooit van gehoord en wederom valt ons niks te verwijten. Ik was erbij in 1980, toen koningin Juliana de pijp aan Beatrix gaf: niemand die het woord abdicatie destijds in de mond nam. Troonsafstand. Aftreden. Stoppen. Pensioen. Maar abdicatie? Juultje had u vierkant uitgelachen.
Maar ik vind het mooi. De ene dag heeft geen kip er ooit van gehoord, de ander dag staat het pontificaal op de voorpagina van de Telegraaf, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Project X, swaffelen, comazuipen, bunga bunga: alle woorden buigen nederig het hoofd voor de koningin der hippe woorden: abdicatie. Terug van weggeweest, met stip op 1, van nul tot voorpagina in één dag. Ab-di-ca-tie.
Mijn jaar kan nu al niet meer kapot. Dank u wel, majesteit.

Voor drie euro

Kluun — Wed, 23 Jan 2013 10:34:51 +0000

Ik wil u niet jaloers maken, maar deze week, terwijl u aan het werk was (daar mag ik bij Telegraaf-lezers toch van uitgaan) was ik aan het schaatsen. Buiten, op natuurijs, de hele week. Maandagmiddag, dinsdagmiddag, woensdagmiddag met de kinderen en vrijdagmiddag. Donderdag kon ik niet, mocht dit u enige troost geven.
In een concurrerende krant stond de week ervoor een foto op de voorpagina van een typisch Hollands polderlandschap, met een schaatsend figuur erop. Boer Jan heette hij en boer Jan had de volgende wijsheid: ‘Van mijn vader heb ik geleerd dat je moet gaan schaatsen als je kunt schaatsen en moet zwemmen als je kunt zwemmen.’ Wat heb je daar als schrijver nog aan toe te voegen? Vorig weekend hoopte ik al op natuurijs, zo schreef ik in mijn column van afgelopen zaterdag, maar toen was het bloedjelink. IJsmeesters die live door het ijs zakten, weermannen die waaghalzen voor gek verklaarden. En toen kwam zondag de sneeuw. Einde schaatskansen.
Maar het weer had buiten de vrijwilligers van de schaatsverenigingen gerekend. De snowbusters. Op de Stille Plas bij Tienhoven, tegen de Loosdrechtse Plassen aan, hadden vrijwilligers een ronde sneeuwvrij gemaakt. Op de plas was een pad van twee meter breed vrijgemaakt, over de volle ronde met een omtrek van vier kilometer. Met de hand, met houten sneeuwschuivers. Dinsdag was ik er, met een paar honderd andere gelukkigen die net als ik rondje na rondje genoten van puik schaatsijs, in de winterzon. Mooier wordt Nederland niet. De grijns op mijn gezicht was er dagenlang niet van af te slaan.
Maandag was ik op de baan van de IJs- en Inline Skateclub Purmerend. Ook daar had het de hele zondag onzinnig hard gesneeuwd, dik tien centimeter lag er toen het donker was. Op zondagavond ging men er aan de slag. Op maandagochtend was de hele wedstrijdbaan van 400 meter omtrek over de volle breedte volledig sneeuwvrij.
Ik ben niet zo’n verenigingsmens en dus ben ik ook geen lid van de IJs- en Inline Skateclub Purmerend. Als introducé moest ik drie euro entree betalen.
Hierbij bedank ik nogmaals de mannen met de schuivers, dat ze op zondagavond en maandagochtend urenlang hebben staan sneeuwschuiven. Om ons, buitenstaanders, niet-leden, onze rondjes sneeuwvrij te kunnen laten schaatsen.
Voor drie euro.

Ultiem geluk

Kluun — Sat, 19 Jan 2013 09:22:59 +0000

Als u dit leest sta ik op de schaats. Of eigenlijk hoop ik dat u dit helemaal niet leest, want dat betekent waarschijnlijk dat u en heel Nederland op de schaats staat. Die zaterdagkrant wacht heus wel en tijdens een dagje schaatsen op een plas, sloot of ondergelopen weiland in het mooiste natuurlandschap ter wereld is de stand bij Ajax-Feyenoord ineens een stuk minder belangrijk. De vooruitzichten ten tijde van het ter perse gaan (dat ik dat nog eens zou schrijven in een tijd van Twitter, Facebook en on line nieuwsdiensten) van dit stukje waren gunstig: tot en met het weekend matige nachtvorst, overdag geen dooi en dan is het leven simpel: agenda’s zijn er om dicht te houden en afspraken zijn er om te verzetten. Schaatsen met die hap, je moet ze pakken als ze laag vliegen.
Niet dat ik er veel van bak hoor, van dat schaatsen. De ware liefhebber krijgt er tranen van in de ogen. Op techniek schaatsen vind ik zo flauw, ik ben meer van het onderbinden en dan lange halen, gauw thuis. Of liever: lange halen en we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet.
Ik vind het tegenwoordig wel vervelender dan vroeger als ik op mijn snufferd ga.
Niet omdat mijn lichaam stijver en strammer is geworden en dat na elke val de meters meer in het rood gaan (nu ja, dat ook), maar vooral omdat ik de lachers op mijn hand heb zodra ik een buikschuiver maak waar Pierre van Hooijdonk jaloers op zou zijn geweest (niet dat die kon schaatsen, maar daar hadden we het niet over). Dat vinden mensen heel grappig, als je Kluun heet.
Maar ik heb de hoon er voor over. Weinig momenten waren het afgelopen jaar zo gelukzalig als die paar kilometer tussen Holysloot en Zuiderwoude, toen alles even klopte. Blauwe lucht. Zon. Windstil. Superijs. Ik was volledig zen, wat zeg ik, ik was Sven. Handjes op de rug. Woesj. Woesj. Woesj. De slag te pakken. Kilometers lang. Ultiem geluk.
Tot die scheur. Daarna was het afzien, Broek in Waterland lag ineens aan het andere eind van de wereld en Zunderdorp aan de rand van dit melkwegstelsel.
Ik hoop het dit weekend weer te beleven.

Too Busy

Kluun — Wed, 16 Jan 2013 14:26:13 +0000

Connie Palmen poepte er ooit voor de deur in haar broek toen ze Ischa Meijer voor het eerst ontmoette. Dat is niet smakelijk om te lezen als u net lekker aan een zaterdagochtendontbijtje zat, maar Connie schreef het zelf als openingszin van haar roman I.M. Ik ben slechts de boodschapper.
Connie’s onvrijwillige stoelgang vond plaats op de hoek van de Prinsengracht en de Reestraat, op de stoep voor Koffiehuis De Hoek.
Ik kom er al jaren. Voor een ontbijtje of lunch en om bij te ouwehoeren met vrienden, collega’s of mijn onvoorstelbaar erudiete uitgever Joost Nijsen.
De Hoek wordt gerund door Harry en zo noemt iedereen het ook. Harry. Al staat er met koeienletters De Hoek op het raam.
Het is een ouderwets koffiehuis: er staat geen muziek aan, de koffie komt uit een filterapparaat, aan cappuccino doet Harry niet (‘Koffie Verkeerd bedoel je.’) en croissant, ciabatta en focaccia hebben ze niet. Mocht u op het idee komen een zuurdesembrood met artisjokkencrème, biologische bresaola uit Lombardije, en rucola te bestellen, dan bestaat de kans dat u in plaats daarvan een knal voor uw kanis krijgt van Harry.
Valt er dan niks te kiezen bij Koffiehuis De Hoek? Jawel, hoor. Bruin of wit, ham en kaas meegebakken of niet op de uitsmijter. Ten tijde van de zwangerschappen van mijn vrouw ging ik er vaak in het geniep heen om een broodje tartaar – ‘met of zonder ui?’ – te eten. (filet americain staat niet in Harry’s woordenboek).
Deze week zat ik er met een vriend van me, een Turkse Amsterdammer, om knopen door te hakken over enkele brandende zaken: de hypotheekaftrek, de interventie in Syrië, het drugsprobleem in Mexico en Maastricht en naar welke middelbare school zijn zoon moet. Harry treedt in dit soort netelige kwesties op als consultant, vanachter de toonbank roept hij zijn adviezen door.
Op het moment dat mijn Turkse vriend en ik net in een afsluitende fase waren om een beslissing te nemen over de situatie in Syrië, kwamen twee heren binnen. De mannen vroegen in het Engels aan Harry of hij plaats had voor een groep. Ze wezen naar buiten. Daar stond een groep vrolijk lachende Engelse Zuidas-stypes. Pakken, dassen, wollen truien.
Harry schudde zijn hoofd. ‘Too many. Very busy now.’
De Engelse jongens dropen af.
‘Waar hadden we het over?’ vroeg Harry. ‘O ja. Syrië. Kijk, het is heel simpel. We…’

So You Think You Can Write

Kluun — Wed, 16 Jan 2013 14:24:52 +0000

Onze schoone Nederlandsche taal verloedert. We lezen amper, we kunnen geen normale zin meer formuleren en al helemaal geen zinnen van meer dan vier woorden achter elkaar in een logische volgorde op papier zetten.
Woorden en zinnen korten we op onbegrijpelijke (LOL, HVJ, OMG) wijze af of ze worden in een Suri-maro-antilli-nederlands straattaaltje verbasterd. Dat is desastreus voor ons cultureel erfgoed. Binnenkort hebben we binnen onze landsgrenzen Google Translator nodig om elkaar te begrijpen.
De oorzaak? De straattaal van de jeugd van tegenwoordig en bands als De Jeugd van Tegenwoordig natuurlijk, maar eerst en vooral de online en social media. En daarom zijn we met z’n allen onze taal aan het vernachelen.
Zeggen taalpuristen en andere mensen die geen idee hebben hoe een iPhone werkt.
Dit is onzin.
Pertinente onzin.
Taal verandert nu eenmaal, en dat is goed. Lees Van den Vos Reynaerde nog maar eens. Veel succes. De taal van nu is kort, snel, van iedereen. Mijn dochter giert om de groeps-WhatsAppjes van haar vriendinnenclubje. Mijn moeder is de koningin van de puntige oneliner. Ze stuurt sms’jes waarbij ik vaak (weliswaar soms door de autocorrectie) hardop in de lach schiet. Mijn vrienden zijn grappiger en gevatter met het geschreven woord dan ik ooit had gedacht. Om het kortebaan-schrijven van Facebook, Twitter en sms moet ik vaker lachen dan om de boeken die ik voor mijn literatuurlijst moest lezen (met uitzondering van Cremer, Wolkers, Elsschot en Nescio).
Daarbij: schreef u in de vorige eeuw ooit wel eens iets, behalve een sollicitatiebrief, kerstkaart of boodschappenbriefje? Vroeger schreven alleen meisjes van veertien. In dagboekjes. Voor zichzelf.
Sinds mail, sms en social media is het schrijven gedemocratiseerd. Als wij met Nightwriters een SixWordStory-wedstrijd uitschrijven, krijgen we duizenden inzendingen binnen. Uitgevers ontvangen wekelijks stapels manuscripten van mensen die een boek hebben geschreven.
We schrijven weer. Dat is de verdienste van email, van weblogs en social media. En ja, het merendeel is bagger. En ja, spelling en grammatica zijn vaak om te huilen. Maar uit die duizenden, tienduizenden schrijfsels komt deze eeuw de nieuwe Max Havelaar, de nieuwe Ontdekking van de Hemel, de nieuwe Titaantjes, de nieuwe Turks Fruit.
Het wachten is op een tv programma. So You Think You Can Write. Hierbij solliciteer ik schriftelijk naar de positie van jurylid.

We doen het zelf (een nieuwjaarswens)

Kluun — Sun, 30 Dec 2012 17:11:01 +0000

Wij leven in een mooi land.

Er komen geen mensen om van de honger, we zitten zelden zonder elektriciteit, regering of benzine, onze treinen rijden voor 95% op tijd, we stonden ook dit jaar weer minder in de file, er zitten geen gaten in onze wegen, de schappen in de winkels liggen vol, we betalen redelijk netjes onze belastingen, betalen onze leningen keurig terug, ons ambtenarencorps behoort tot de minst corrupte ter wereld, onze politie ontvoert geen mensen en onze politici laat geen mensen ontvoeren, het leger grijpt niet de macht, schiet niet op burgers en verkracht geen vrouwen, we kunnen op tv, internet en in kranten zeggen en schrijven wat we willen, al is het de grootste onzin: we worden er niet voor in de gevangenis gezet, verbannen, in een werkkamp geplaatst of gewoon vermoord. Waar in andere landen tientallen kinderen of duizenden burgers de dood vonden, betreurden wij massaal de dood van een bultrug.

‘s Winters schaatsen we in het mooiste natuurlandschap ter wereld, er zijn zelden dagen waarop het zo onzinnig warm of koud is dat het te gevaarlijk is om de deur uit te gaan, we halen bij iedere Olympische Spelen een belachelijke hoeveelheid medailles binnen voor een klein landje, we halen op één van de twee EK en WK voetbal minimaal de halve finale, we winnen haast ieder EK en WK schaatsen, vijf van de tien beste DJ’s ter wereld zijn Nederlanders en de hele wereld kent onze modellen en baggerschepen. En Epke. En Andre Rieu. Oké, van het Songfestival bakken we niks, maar ook dat gaat veranderen, nu Anouk zich kwaad heeft gemaakt.
Uit ieder onderzoek blijkt weer dat we onszelf tot de gelukkigste mensen ter wereld rekenen. Ik zei het al, we leven in een mooi land. Echt.
Jammer dat we er een onverklaarbaar masochistisch genoegen in scheppen om onszelf collectief de put in praten. Economisch, moreel, cultureel. En dat doen we zelf. We zeuren, zeiken en zaniken over elkaar, onze Marokkanen, onze regering, onze voetballers, het weer.

Vroeger was er een gouden wet bij de Telegraaf: elke dag minimaal één dier op de voorpagina.
Ik pleit voor een nieuwe richtlijn. Iedere dag minimaal één vette voorpagina-opener met positief nieuws.

Ik wens ons allen een positief 2013 toe.

Kluun

Deze column staat in De TELEGRAAF van za 29 dec

Het jaar van de man

Kluun — Sat, 22 Dec 2012 14:01:02 +0000

Ooit was de doorsnee boekenlezer een goed opgeleide vrouw van 50+ met een bril. Dat laatste heb ik niet uit cijfers, maar je kijkt zo eens rond bij lezingen. Het publiek waar wij met Nightwriters voor optreden is gelukkig een stuk jonger, draagt hakken en contactlenzen en kijkt een stuk vrolijker (vanaf februari gaan we weer het theater in met stoute verhalen over de nacht). Maar ook bij ons: 90% vrouwen.
Ik hoor vaak van vrouwen dat hun man nooit las, maar Komt een vrouw bij de dokter wel. Uitgelezen zelfs. Wat wil een schrijver nog meer.
Ook Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! wordt wel eens door mannen gelezen, naar het schijnt, maar het zijn vrouwen die het kopen. Laten we eerlijk zijn: welke normale man koopt er nu een boek over zwangerschap, doe effe normaal. Onlangs sprak een man me aan op de Albert Cuijp: ‘Kluun, je wordt bedankt: mijn vrouw is zwanger, ik was van de week jarig en wat denk je: krijg ik dat kloteboek van jou vier maal kado.’ ‘Top!’ antwoordde ik.
Maar een wonder is geschied: plotseling kopen wij, mannen ons een slag in de rondte aan boeken. Het begon met GIJP, een onvoorstelbare bestseller, meer dan 100.000 verkocht. Ik, Zlatan kwam daar dunnetjes overheen en nu is er weer een nieuwe schelm aan het front: Andy van der Meijde. Voetballen deed hij al niet meer sinds hij ooit bij Ajax vertrok (dat kon hij ook niet helpen, al die extra kilo’s die hij moest meesjouwen, ga d’r maar aan staan), maar na Rene van der Gijp blijkt Andy met zijn verhalen over drank, drugs en vrouwen de Redder des Boekenlands. Als warme broodjes. En dan waren er in 2012 ook nog eens bestsellers van mannenschrijvers als Mart Smeets, Wilfried de Jong en Nico Dijkshoorn.
Toegegeven, ook jullie, vrouwen, kochten af en toe een boek. De mamaporno van Vijftig Tinten Grijs verkocht best aardig met meer dan een miljoen exemplaren (Six Word Story van Michel van Kats: Volgens het boek is dit opwindend). Maar jullie zaten al op lezen.
De beer is los: mannen zijn aan het lezen geslagen, hoezee, hoezee, hoezee!
Mannen van Nederland: u verdient een oorkonde. Namens de hele boekhandel: dank u en ga zo door.

Een nieuwe baan

Kluun — Sat, 15 Dec 2012 23:24:31 +0000

Ik werd op straat aangesproken door Willem Holleeder. Niet de Willem Holleeder 2.0, de columnist op leeftijd met het zwakke hart, maar de jonge ambitieuze Willem H. Gedreven door eerzucht ging ik in op zijn voorstel om bij hem in dienst te treden. Over de arbeidsvoorwaarden werden we het snel eens en het moet gezegd: Willem was niet krenterig. Ik kreeg overigens niet de indruk dat er veel te onderhandelen viel. Een psychologische test maakte onderdeel uit van de selectieprocedure, je wordt niet zomaar de rechterhand van een van Neerlands captains of industry van de vorige eeuw. Willem vertelde dat hij een broertje dood had aan vragenformulieren. Als praktisch en tijdbesparend alternatief drukte hij een sigaret op mijn arm uit, waarbij hij me strak in de ogen bleef kijken.
Ik werd aangenomen. Bij mijn beëdiging in een bar van een bekend Amsterdams hotel was het direct een gezellige boel. Het werd me snel duidelijk dat de omgangsvormen losjes waren in deze branche. Men werd niet gehinderd door formele plichtplegingen, het was meteen je en jij met mijn nieuwe collega’s, ik werd op de schouders geslagen, er werden moppen getapt, er werd nog een rondje bitterballen, vlammetjes en meisjes besteld.
Op mijn tweede werkdag was er om 08.00uur een vergadering gepland (’s avonds een man, ’s ochtends een man’ zei Willem) met een concurrerende organisatie. Daar waar ik had verwacht hooguit de koffie te mogen verzorgen en verder mijn ogen en oren goed de kost te geven, kreeg ik een dienstwapen en de opdracht om, indien de pleuris zou uitbreken – waar Willem van uit ging – te schieten op alles wat los en vast zat, behalve op Willem zelf.
Daar schrok ik toch wel een beetje van. Zag ik mezelf dit tot mijn zeventigste doen? Kon ik niet beter nu ik nog in mijn proeftijd zat, eerlijk zeggen dat ik me iets anders van de baan had voorgesteld, dat ik het twee fantastische dagen vond en dat ze het vakantiegeld en de dertiende maand mochten laten zitten?
Iets zei me dat een eenzijdige opzegging van het dienstverband niet zou worden geaccepteerd en dat Willems security-mensen me dan zouden weten te vinden.
Het is lang geleden dat ik ’s ochtends zo opgelucht wakker werd.

Zo verdienen ze hun geld

Kluun — Sat, 08 Dec 2012 12:15:44 +0000

Als u een fragment uit een boek van mij wil gebruiken, dan mag dat. Gratis. U hoeft het niet eens te vragen. Het valt onder citaatrecht. Als u het fragment maar niet voor een commercieel doel gebruikt. Maar als u een clubblad, website, wijk- of schoolkrant heeft en u wilt er een column van mij of een hoofdstuk uit Help, Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! uit plaatsen: ik vind het best. Zet er wel even bij dat ik de schrijver ervan ben.
Op Google afbeeldingen staan honderden foto’s van mezelf, van de huidige Nightwriters-tour tot foto’s van tien jaar geleden. Ik weet meestal niet eens wanneer of door welke fotograaf ze zijn gemaakt en ik krijg er geen geld voor. Ze zijn in lage resolutie, maar als kleine afbeelding bij een weblog is zo’n Googletje goed genoeg. Als een fotograaf ooit moeilijk doet, mail mij maar. Krijgt-ie nooit meer toestemming mij op de foto te zetten.
Ik was ook een enthousiast blogger. Bij een stukje op mijn site over Sinterklaas zocht ik op internet een foto van Sinterklaas, bij een stuk over Anouk een foto van Anouk, bij een verhaaltje over wintersport koos ik een foto van een skipiste.
Pas geleden kreeg ik een brief van een meneer Jacques Happe van Highlow Communications. Nooit van gehoord, maar Highlow speurt ouwe weblogs af. Als ze er eentje hebben gevonden waar een afbeelding op staat die ze zelf op Google hebben geplaatst, dan hebben ze beet. En ja: tijdens het EK van 2008 had ik een column over Cruijffiaanse uitspraken geschreven en er op Google Afbeeldingen een foto van Johan bij gezocht. Het stikte ervan. U gelooft het niet: bijna vijf jaar later krijg ik een rekening van EUR 984 van Highlow. ‘Schadeloosstelling’.
Wat blijkt: hordes webloggers hebben peperdure rekeningen gekregen. Ik liet meneer Happe weten dat ik de foto zou weghalen en 200 euro wilde betalen, maar me niet liet intimideren. Daarop kwam een schikkingsvoorstel van 510 euro, op één voorwaarde. Dat ik mijn mond zou houden over hun praktijken.
Helaas. Ik laat me niet de mond snoeren.
Bloggers, als u ooit Google Afbeeldingen heeft gebruikt: haal alle afbeeldingen weg, stuk voor stuk. Al leest niemand uw blogjes van jaren terug meer: bureaus als Highlow Communications doen dat wel. Zo verdienen ze hun geld.

NB: enkele jaren geleden had ik – en vele andere bloggers – te maken met een soortgelijke plaag, ene Peter Vincent Schuld. Hier het verhaal dat ik destijds schreef.

Kickboksers

Kluun — Sat, 01 Dec 2012 14:59:05 +0000

Ik ben nog nooit naar een kickboksgala geweest. Ook toen ik werd uitgenodigd mee te gaan naar de K-1 World Grand Prix in Tokio, bedankte ik beleefd: de sport trekt me niet. De aankondigingsposters, tv-beelden en krantenberichten helpen er niet aan.
Hetzelfde heb ik overigens met tafeltenniskampioenschappen, EO-jongerendagen, trekkertrekwedstrijden, salsa-avonden, buurthuisvergaderingen, het Holland Festival, de Kamasutra-, mineralen- en huishoudbeurs.
Het uitgaansleven heeft me wel altijd getrokken. Met journalist Hans van der Beek schreef ik Aan de Amsterdamse Nachten: de top 100 van het Amsterdams nachtleven, van de oudste kroegen van de stad tot aan de smaakmakers van de afgelopen decennia: iT, RoXy, Richter, YabYum, Paradiso, Melkweg, La Bastille, Hoppe.
Ik heb me nooit onveilig gevoeld in het uitgaansleven. Eénmaal kreeg ik een klap, toen ik zeventien was, in cafe La Cabane in Tilburg. Een meisje vloog een jongen die net binnenkwam om zijn hals en ik opperde iets te hard dat ze vast nog geld van hem kreeg. Even later kreeg ik een knal voor mijn kanis van de jongen. Tja.
Ik hou niet van vechten, ik voel me ’s ochtends beter met een lichte kater dan met een blauw oog.
Enkele jaren geleden was je veiliger in een VIP-box dan op de dansvloer. Tegenwoordig is het andersom. Clubs weten dit, maar hebben het geld van foute figuren die niet kunnen feesten, maar wel de VIP uit willen hangen, te hard nodig. Er wordt niet zo nauw gekeken aan wie de VIP-tafels worden verkocht.
In de dure VIP-ruimte van club Amnesia in Ibiza brak vorig jaar op tien meter afstand van me een vechtpartij uit die ik nooit eerder in een kroeg of op een dansvloer zag. Het was angstaanjagend, de mannen – duidelijk geen boekhouders – maakten elkaar bijna af. Afgelopen zomer werd een vriend van me op het Pacha-festival in Amsterdam in elkaar geslagen door drie brede mannen met kale hoofden. Ze hadden eerder vrouwen lastiggevallen, mijn vriend had gewaagd er iets van te zeggen. De bewaking in de VIP-ruimte durfde niets te doen.
Deze week sloegen kickboksers de handen ineen: ze zijn het beu dat hun sport door foute types kapot wordt gemaakt. Ze willen een nationale bond, strengere controle op wapens en op de identiteit van het publiek op kickboksgala’s.
Hadden sommige festivalorganisatoren en clubeigenaren maar zoveel lef en zelfkritiek als de kickboksers. Om maar te zwijgen van bankiers.