Deze column stond in het juninummer van Aktueel Man.
Er was een tijd dat ik ’s nachts na het stappen nog wel eens onverwacht bij iemand thuis wilde belanden. Nou ja, iemand, ik bedoel natuurlijk een vrouw. Of liever, een meisje. (tot ergens halverwege de dertig heten vrouwen meisjes, vind ik, en sommige exemplaren blijven het hun hele leven lang. Dat zijn de beste.) Nooit bij mannen. Ik heb er nooit het nut van ingezien ’s nachts na sluitingstijd met mijn zatte ballen bij vrienden thuis mijn ballen nog zatter te zuipen en dan een beetje te gaan zitten discussieren over het selectiebeleid van Oranje of de nieuwe cd van Faithless. Don’t get me wrong, ik ging niet uit met het doel om te neuken, ik ging uit voor de gezelligheid, maar ik vond neuken nu eenmaal het gezelligste dat er was. En zo kwam je nog eens ergens.
Ik heb niet dat pretentie dat ik u, als man van de wereld, iets nieuws vertel als ik stel dat het vooruitzicht van de eerste keer seks met een nieuwe vrouw, inclusief de weg er naar toe, nooit verveelt. Waar zouden haar borsten in verpakt zitten? Hunkemoller? Dekkers? Mooi en duur? En hoe zouden ze er, eenmaal bevrijd, uitzien? Wat voor slipje zou ze dragen? Lief kant? Stout zwart? Studentikoos onverschillig? Een dier of tekst erop? En hoe zou haar schaamhaar (het was de vorige eeuw) gecoiffuurd zijn, of was ze misschien voorzien van plaatsvervangend schaamhaar in de vorm van een tattoo? De hoofdpersoon in Joe Speedboot van Tommy Wieringa bouwt een vliegtuig om een vrouw naakt te zien zonnen in haar omheinde tuin. Dan ben je een man.
Vrouwen zullen nooit begrijpen wat mannen ervoor over hebben om de cruciale delen van vrouwen naakt te zien.
‘Die borsten en al die verschillende kutjes,’ vroeg een vriendin ooit aan me, ‘wordt je dat nou nooit eens beu?’
‘Nee,’ antwoordde ik, ‘musea word je beu, en de nieuwe cd van Faithless, maar nieuwe kutjes vervelen nooit.’ Vooral die laatste niet. In een tijdperk waarin Lonely Planet de hele wereld al in kaart had gebracht, zijn nieuwe kutjes zijn het enige overgebleven gebieden ter wereld waarop een man, zij het in de meeste gevallen tegen beter weten in, zich nog ontdekkingsreiziger kan wanen. Gun ons dat laatste restje Mr. Livingstone in onze overgereguleerde maatschappij.
Het beginpunt van die ontdekkingsreis op weg naar het einddoel (het Nieuwe Kutje) is de vreemde meisjeskamer. Het betreden van een – althans voor de betreder, maar dat gold voor de hele ontdekkingsreis – verse meisjeskamer, alleen daarvoor al nam ik bijna twee decennia lang fanatiek deel aan de rituele paringsdans van het nachtleven. Weinig zaken in het leven boden meer opwinding als het binnentreden van een meisjeskamer die er niet op heeft gerekend om die nacht bezichtigd te worden. (daarbij de raad van mijn vader, een van de grootste Tilburgse filosofen aller tijden, immer in het achterhoofd houdend: koester argwaan als je onverwacht beland op een meisjeskamer die met voorbedachte rade blijkt opgeruimd te zijn). De boeken in de (daar kon je vergif op innemen) Billy Boekenkast van IKEA. De tijdschriften. Haar CD-collectie (‘Ah, die nieuwe Faithless. Vind je niet dat hij snel verveelt?’). Haar badkamer. De foto’s van haar met haar vriendinnen, zussen, jaargenoten, overleden huisdieren. De ingelijste reprodukties.
En vaak die poster van die neger* met zijn vingers voor zijn gezicht en altijd, altijd die zwartwit-poser van dat zoenende stel op dat Parijse station. Die poster is er verantwoordelijk voor dat massa’s meisjes in de mythe geloven dat Parijs het meest romantische oord op de aardbol is. O ja, en dat ik ooit, ’s nachts om half vier, net tien minuten de verse meisjeskamer had betreden – de muntthee was amper ingeschonken – er alweer werd uitgegooid, omdat ik de bezitster van die poster vroeg: ‘Vorige week hing die poster toch op je slaapkamer?’
Edgar Davids Miles Davis was, maar neger klinkt leuker, en als er iemand een neger was, dan was het Miles Davis wel.
