Er zijn dingen in het leven waar je als heteroseksuele man niet graag over praat. De laatste taboes. Lichamelijke ongemakken die je liever voor jezelf houdt, waarvan je andere mannen niet eens durft te vragen of zij dat nou ook hebben.
Eigenlijk kampte ik er vanaf het begin van het EK mee, maar pas deze week durfde ik het voorzichtig openbaar te maken. Ik bracht het als een vraag, op Twitter. Binnen enkele seconden kreeg ik bijval massaal van mannelijke lotgenoten. Toegegeven, er waren er ook die me voor homo uitmaakten (maar ach, als dat bij een politieagent mag, wat zou ik dan zeuren: mijn laatste roman, Haantjes, speelde tegen de achtergrond van de Gay Games van 1998 en bovendien vind het ook wel een lekker woord, hoomoo, het bekt zo lekker, het doet me denken aan vroeger op de jongensrang in het Gemeentelijk Sportpark van Willem II in Tilburg, en maar zingen dat die en die van de tegenpartij – en de scheids ook trouwens – homofiel was, dat klonk helemaal als een enge ziekte, homofiel, in Tilburg had je die gelukkig niet), maar ik had iets losgemaakt. Heel heteroseksueel Nederland leek uit de kast te komen. De koelkast, om precies te zijn.
Ik – en met mij dus hele volksstammen mannen – had een blessure opgelopen waar je als man niet mee te koop loopt. Ik had met het opendraaien van de schroefdop van het Heineken 25 cl-flesje een snee op mijn wijsvinger opgelopen en in de muis van dezelfde hand een wond. Eerst een blaar, maar een paar flesjes later een bloedende, open wond.
Dit waren geen schroefdoppen, als je op zo’n avond een beetje doordronk (en wat moest je op dit EK anders, starnakel dronken worden en je waarnemingsvermogen zo snel mogelijk reduceren was de enige remedie), deze groenwitte doppen met dat vrolijke oranje randje waren martelwerktuigen. Objecten die volgens de richtlijnen van de Geneefse Conventie van 1949 ten strengste verboden zijn.
En dan vraag je je toch af: als Heineken al geen schroefdop kan maken die soepel opengedraaid kan worden, hoe kunnen we dan van Robin van Persie verwachten dat hij doet waarvoor hij staat opgesteld: die ballen er soepeltjes inleggen.
Ondertussen zijn we een week na de uitschakeling. De wonden van het EK zijn aan langzaam het helen. Een bierflesje openmaken lukt nog niet, maar een fles Prosecco opentrekken gaat al redelijk pijnvrij.
Ik kijk uit naar Wimbledon.
23 June 2012 - 09:10
