Wij leven in een mooi land.

Er komen geen mensen om van de honger, we zitten zelden zonder elektriciteit, regering of benzine, onze treinen rijden voor 95% op tijd, we stonden ook dit jaar weer minder in de file, er zitten geen gaten in onze wegen, de schappen in de winkels liggen vol, we betalen redelijk netjes onze belastingen, betalen onze leningen keurig terug, ons ambtenarencorps behoort tot de minst corrupte ter wereld, onze politie ontvoert geen mensen en onze politici laat geen mensen ontvoeren, het leger grijpt niet de macht, schiet niet op burgers en verkracht geen vrouwen, we kunnen op tv, internet en in kranten zeggen en schrijven wat we willen, al is het de grootste onzin: we worden er niet voor in de gevangenis gezet, verbannen, in een werkkamp geplaatst of gewoon vermoord. Waar in andere landen tientallen kinderen of duizenden burgers de dood vonden, betreurden wij massaal de dood van een bultrug.

‘s Winters schaatsen we in het mooiste natuurlandschap ter wereld, er zijn zelden dagen waarop het zo onzinnig warm of koud is dat het te gevaarlijk is om de deur uit te gaan, we halen bij iedere Olympische Spelen een belachelijke hoeveelheid medailles binnen voor een klein landje, we halen op één van de twee EK en WK voetbal minimaal de halve finale, we winnen haast ieder EK en WK schaatsen, vijf van de tien beste DJ’s ter wereld zijn Nederlanders en de hele wereld kent onze modellen en baggerschepen. En Epke. En Andre Rieu. Oké, van het Songfestival bakken we niks, maar ook dat gaat veranderen, nu Anouk zich kwaad heeft gemaakt.
Uit ieder onderzoek blijkt weer dat we onszelf tot de gelukkigste mensen ter wereld rekenen. Ik zei het al, we leven in een mooi land. Echt.
Jammer dat we er een onverklaarbaar masochistisch genoegen in scheppen om onszelf collectief de put in praten. Economisch, moreel, cultureel. En dat doen we zelf. We zeuren, zeiken en zaniken over elkaar, onze Marokkanen, onze regering, onze voetballers, het weer.

Vroeger was er een gouden wet bij de Telegraaf: elke dag minimaal één dier op de voorpagina.
Ik pleit voor een nieuwe richtlijn. Iedere dag minimaal één vette voorpagina-opener met positief nieuws.

Ik wens ons allen een positief 2013 toe.

Kluun

Deze column staat in De TELEGRAAF van za 29 dec

Ooit was de doorsnee boekenlezer een goed opgeleide vrouw van 50+ met een bril. Dat laatste heb ik niet uit cijfers, maar je kijkt zo eens rond bij lezingen. Het publiek waar wij met Nightwriters voor optreden is gelukkig een stuk jonger, draagt hakken en contactlenzen en kijkt een stuk vrolijker (vanaf februari gaan we weer het theater in met stoute verhalen over de nacht). Maar ook bij ons: 90% vrouwen.
Ik hoor vaak van vrouwen dat hun man nooit las, maar Komt een vrouw bij de dokter wel. Uitgelezen zelfs. Wat wil een schrijver nog meer.
Ook Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! wordt wel eens door mannen gelezen, naar het schijnt, maar het zijn vrouwen die het kopen. Laten we eerlijk zijn: welke normale man koopt er nu een boek over zwangerschap, doe effe normaal. Onlangs sprak een man me aan op de Albert Cuijp: ‘Kluun, je wordt bedankt: mijn vrouw is zwanger, ik was van de week jarig en wat denk je: krijg ik dat kloteboek van jou vier maal kado.’ ‘Top!’ antwoordde ik.
Maar een wonder is geschied: plotseling kopen wij, mannen ons een slag in de rondte aan boeken. Het begon met GIJP, een onvoorstelbare bestseller, meer dan 100.000 verkocht. Ik, Zlatan kwam daar dunnetjes overheen en nu is er weer een nieuwe schelm aan het front: Andy van der Meijde. Voetballen deed hij al niet meer sinds hij ooit bij Ajax vertrok (dat kon hij ook niet helpen, al die extra kilo’s die hij moest meesjouwen, ga d’r maar aan staan), maar na Rene van der Gijp blijkt Andy met zijn verhalen over drank, drugs en vrouwen de Redder des Boekenlands. Als warme broodjes. En dan waren er in 2012 ook nog eens bestsellers van mannenschrijvers als Mart Smeets, Wilfried de Jong en Nico Dijkshoorn.
Toegegeven, ook jullie, vrouwen, kochten af en toe een boek. De mamaporno van Vijftig Tinten Grijs verkocht best aardig met meer dan een miljoen exemplaren (Six Word Story van Michel van Kats: Volgens het boek is dit opwindend). Maar jullie zaten al op lezen.
De beer is los: mannen zijn aan het lezen geslagen, hoezee, hoezee, hoezee!
Mannen van Nederland: u verdient een oorkonde. Namens de hele boekhandel: dank u en ga zo door.

Ik werd op straat aangesproken door Willem Holleeder. Niet de Willem Holleeder 2.0, de columnist op leeftijd met het zwakke hart, maar de jonge ambitieuze Willem H. Gedreven door eerzucht ging ik in op zijn voorstel om bij hem in dienst te treden. Over de arbeidsvoorwaarden werden we het snel eens en het moet gezegd: Willem was niet krenterig. Ik kreeg overigens niet de indruk dat er veel te onderhandelen viel. Een psychologische test maakte onderdeel uit van de selectieprocedure, je wordt niet zomaar de rechterhand van een van Neerlands captains of industry van de vorige eeuw. Willem vertelde dat hij een broertje dood had aan vragenformulieren. Als praktisch en tijdbesparend alternatief drukte hij een sigaret op mijn arm uit, waarbij hij me strak in de ogen bleef kijken.
Ik werd aangenomen. Bij mijn beëdiging in een bar van een bekend Amsterdams hotel was het direct een gezellige boel. Het werd me snel duidelijk dat de omgangsvormen losjes waren in deze branche. Men werd niet gehinderd door formele plichtplegingen, het was meteen je en jij met mijn nieuwe collega’s, ik werd op de schouders geslagen, er werden moppen getapt, er werd nog een rondje bitterballen, vlammetjes en meisjes besteld.
Op mijn tweede werkdag was er om 08.00uur een vergadering gepland (’s avonds een man, ’s ochtends een man’ zei Willem) met een concurrerende organisatie. Daar waar ik had verwacht hooguit de koffie te mogen verzorgen en verder mijn ogen en oren goed de kost te geven, kreeg ik een dienstwapen en de opdracht om, indien de pleuris zou uitbreken – waar Willem van uit ging – te schieten op alles wat los en vast zat, behalve op Willem zelf.
Daar schrok ik toch wel een beetje van. Zag ik mezelf dit tot mijn zeventigste doen? Kon ik niet beter nu ik nog in mijn proeftijd zat, eerlijk zeggen dat ik me iets anders van de baan had voorgesteld, dat ik het twee fantastische dagen vond en dat ze het vakantiegeld en de dertiende maand mochten laten zitten?
Iets zei me dat een eenzijdige opzegging van het dienstverband niet zou worden geaccepteerd en dat Willems security-mensen me dan zouden weten te vinden.
Het is lang geleden dat ik ’s ochtends zo opgelucht wakker werd.

Als u een fragment uit een boek van mij wil gebruiken, dan mag dat. Gratis. U hoeft het niet eens te vragen. Het valt onder citaatrecht. Als u het fragment maar niet voor een commercieel doel gebruikt. Maar als u een clubblad, website, wijk- of schoolkrant heeft en u wilt er een column van mij of een hoofdstuk uit Help, Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! uit plaatsen: ik vind het best. Zet er wel even bij dat ik de schrijver ervan ben.
Op Google afbeeldingen staan honderden foto’s van mezelf, van de huidige Nightwriters-tour tot foto’s van tien jaar geleden. Ik weet meestal niet eens wanneer of door welke fotograaf ze zijn gemaakt en ik krijg er geen geld voor. Ze zijn in lage resolutie, maar als kleine afbeelding bij een weblog is zo’n Googletje goed genoeg. Als een fotograaf ooit moeilijk doet, mail mij maar. Krijgt-ie nooit meer toestemming mij op de foto te zetten.
Ik was ook een enthousiast blogger. Bij een stukje op mijn site over Sinterklaas zocht ik op internet een foto van Sinterklaas, bij een stuk over Anouk een foto van Anouk, bij een verhaaltje over wintersport koos ik een foto van een skipiste.
Pas geleden kreeg ik een brief van een meneer Jacques Happe van Highlow Communications. Nooit van gehoord, maar Highlow speurt ouwe weblogs af. Als ze er eentje hebben gevonden waar een afbeelding op staat die ze zelf op Google hebben geplaatst, dan hebben ze beet. En ja: tijdens het EK van 2008 had ik een column over Cruijffiaanse uitspraken geschreven en er op Google Afbeeldingen een foto van Johan bij gezocht. Het stikte ervan. U gelooft het niet: bijna vijf jaar later krijg ik een rekening van EUR 984 van Highlow. ‘Schadeloosstelling’.
Wat blijkt: hordes webloggers hebben peperdure rekeningen gekregen. Ik liet meneer Happe weten dat ik de foto zou weghalen en 200 euro wilde betalen, maar me niet liet intimideren. Daarop kwam een schikkingsvoorstel van 510 euro, op één voorwaarde. Dat ik mijn mond zou houden over hun praktijken.
Helaas. Ik laat me niet de mond snoeren.
Bloggers, als u ooit Google Afbeeldingen heeft gebruikt: haal alle afbeeldingen weg, stuk voor stuk. Al leest niemand uw blogjes van jaren terug meer: bureaus als Highlow Communications doen dat wel. Zo verdienen ze hun geld.

NB: enkele jaren geleden had ik – en vele andere bloggers – te maken met een soortgelijke plaag, ene Peter Vincent Schuld. Hier het verhaal dat ik destijds schreef.

Ik ben nog nooit naar een kickboksgala geweest. Ook toen ik werd uitgenodigd mee te gaan naar de K-1 World Grand Prix in Tokio, bedankte ik beleefd: de sport trekt me niet. De aankondigingsposters, tv-beelden en krantenberichten helpen er niet aan.
Hetzelfde heb ik overigens met tafeltenniskampioenschappen, EO-jongerendagen, trekkertrekwedstrijden, salsa-avonden, buurthuisvergaderingen, het Holland Festival, de Kamasutra-, mineralen- en huishoudbeurs.
Het uitgaansleven heeft me wel altijd getrokken. Met journalist Hans van der Beek schreef ik Aan de Amsterdamse Nachten: de top 100 van het Amsterdams nachtleven, van de oudste kroegen van de stad tot aan de smaakmakers van de afgelopen decennia: iT, RoXy, Richter, YabYum, Paradiso, Melkweg, La Bastille, Hoppe.
Ik heb me nooit onveilig gevoeld in het uitgaansleven. Eénmaal kreeg ik een klap, toen ik zeventien was, in cafe La Cabane in Tilburg. Een meisje vloog een jongen die net binnenkwam om zijn hals en ik opperde iets te hard dat ze vast nog geld van hem kreeg. Even later kreeg ik een knal voor mijn kanis van de jongen. Tja.
Ik hou niet van vechten, ik voel me ’s ochtends beter met een lichte kater dan met een blauw oog.
Enkele jaren geleden was je veiliger in een VIP-box dan op de dansvloer. Tegenwoordig is het andersom. Clubs weten dit, maar hebben het geld van foute figuren die niet kunnen feesten, maar wel de VIP uit willen hangen, te hard nodig. Er wordt niet zo nauw gekeken aan wie de VIP-tafels worden verkocht.
In de dure VIP-ruimte van club Amnesia in Ibiza brak vorig jaar op tien meter afstand van me een vechtpartij uit die ik nooit eerder in een kroeg of op een dansvloer zag. Het was angstaanjagend, de mannen – duidelijk geen boekhouders – maakten elkaar bijna af. Afgelopen zomer werd een vriend van me op het Pacha-festival in Amsterdam in elkaar geslagen door drie brede mannen met kale hoofden. Ze hadden eerder vrouwen lastiggevallen, mijn vriend had gewaagd er iets van te zeggen. De bewaking in de VIP-ruimte durfde niets te doen.
Deze week sloegen kickboksers de handen ineen: ze zijn het beu dat hun sport door foute types kapot wordt gemaakt. Ze willen een nationale bond, strengere controle op wapens en op de identiteit van het publiek op kickboksgala’s.
Hadden sommige festivalorganisatoren en clubeigenaren maar zoveel lef en zelfkritiek als de kickboksers. Om maar te zwijgen van bankiers.

Een oudje, uit 2005.

Deze week in HP/De Tijd een cover artikel over Oud Zuid, het Amsterdamse luxereservaat. Ook Kluun geeft zijn bek een douw in dat artikel. Welnu, in datzelfde Oud Zuid vond afgelopen zaterdag de intocht plaats van de Sint. Correctie: een Sint. Winkeliersvereniging Oud Zuid had er eentje gehuurd op www.Marktplaats.nl.
De man was anderhalf uur te laat. Een tijd die werd opgevuld door een Zwarte Piet die blijkbaar dermate voorzichtig was om ooginfecties op te lopen dat hij voor alle zekerheid op een halve centimeter van zijn ogen was gestopt met schminken, en een jeugdige DJ, die kennelijk had besloten dat Sinterklaasliedjes niet meer van deze tijd zijn, en in plaats daarvan Costa del Sol House op standje burengerucht de wijk in liet dreunen.
Eindelijk, na anderhalf uur (mijn jongste, Roos was reeds in slaap gekukeld, gelukkig maar, zo zou snel blijken), was de Sint in zicht. Niet op een paard, maar, zichtbaar voor alle kinderen, mijterloos in een blauwe Toyota Corolla. De man en zijn twee pieten stapte uit, schroefde, zichtbaar voor alle kinderen, zijn staf in elkaar en kwam richting het ruitplein op de Cornelis Schuyt, ex aequo met bde PC Hooft ‘s lands duurste winkelstraat, lopen. Daar ging een golf van afgrijzen door de, reeds flink uitgedunde, massa heen. Deze Sint had een fok waar de benaming aardappelneus een regelrechte belediging voor het edele aardappelras zou zijn.
Eenmaal plaatsgenomen op het podium sprak de man met een accent dat meer op een Rotterdamse havenarbeider leek dan op een gedistingeerd kindervriend. ‘Sint nog wat drinken,’ brulde iemand uit het inmiddels aardig uitgedunde publiek. ‘Die komt rechtstreeks uit Welling,’ gierde Naat.
Eva zag haar gezonde zevenjarige twijfel over het bestaan van de Sint gevoed door deze beun. Met een samenzweerderig ‘Ik denk dat dit een nepperd is’ keerde Kluun het tij nog net.
Als het de bedoeling was van Winkeliersvereniging Cornelis Schuyt om haar imago na het artikel in HP/De Tijd eens even lekker te downgraden, kan Kluun ze bij deze van [[popup:toon_copy.jpg:::center:1]]harte feliciteren: het was een aanfluiting.
Of, laat ik het positief stellen. Het was een ode. Aan deze Snieklaas.

Een man stapt uit een lift. Hij loopt naar een deur van een appartement. De scene wordt herhaald, tientallen malen achtereen, snel gesneden. In elke scene draagt de man andere kleding.
De deur gaat open, een oude man komt in beeld. In de eveneens snel achter elkaar gemonteerde beelden zien we de man ouder en krommer worden. Telkens vraagt de oude heer de bezoeker wie hij is en wat hij komt doen. En wat dat voor apparaat is, dat die andere vreemde man daar op zijn schouder draagt.
De oude man is voormalig dichter Edwin Honig, Alzheimer-patiënt. De andere man is zijn neef, Alan Berliner, documentairemaker. Het ding is een camera.
Berliner volgde zijn oom vijf jaar lang, hij kreeg van hem toestemming deze documentaire te maken toen de eerste verschijnselen van Alzheimer zich begonnen af te tekenen. Het was een van de indrukwekkendste films die ik dit IDFA zag: een ontroerend portret van een intelligente, creatieve man die langzaam vergeet wie hij is, wat hij is geweest, die zich de betekenis van het woord liefde niet meer herinnert en het bijbehorende gevoel ook niet, die niet weet wie al die mensen zijn op de zwart wit foto’s die hem worden getoond. Het waren zijn, moeder, zijn overleden vrouw, zijn zus en zijn kinderen.
De dag voor ik First Cousin, Once Removed (de titel laat zich eenvoudiger vergeten dan de film) zag, hield ik een toespraak over mijn vader in de aula van het crematorium in Tilburg, gevuld met driehonderd mensen. Edwin Honig overleed langzaam, mijn vader ineens. Poef. Weg.
Bij de crematiedienst zag ik mensen uit het verleden van mijn vader voorbijkomen, ook uit een verleden dat ik niet kende. De dagen ervoor en erna kreeg ik via Twitter, Facebook, sms en post veel steunbetuigingen, ook van mensen die ik amper of niet kende. Mijn moeder ervoer hetzelfde. Er waren mensen bij met wie we de laatste jaren een minder goede band hadden gehad. Maar ze waren er, voor mijn vader, en voor ons.
In de documentaire vraagt Alan Berliner zijn oom wat de belangrijkste les in het leven is. ‘Remember to forget,’ antwoordt deze, in een van zijn schaarse heldere momenten. Onthoud dat je moet vergeten.
Het was een weekeinde vol mededogen en liefde.

Deze week overleed Jan, één van de grootste Tilburgse filosofen aller tijden. Jan was een filosoof die zich erin had bekwaamd een mening te hebben over zaken waarvan wij, gewone stervelingen, niet eens wisten dat we er een mening over kónden hebben.
Voorbeeld. Stel, iets is blauw. Een lucht, een smurf, een fles wc-eend. De meeste mensen nemen de kleur van een dergelijk object dan als een gegeven aan en staan er verder niet bij stil. Zoniet Jan. Jan schepte er genoegen in om in gesprekken zijn toehoorders op een dwaalspoor te brengen. ‘En dè kunde hil gek vèènde, mar ik blèèf erbaai, wè ze d’r ôk van zegge, dè dè blauw is.’ (Voor iedereen die het Tilburgs niet machtig is: ‘En u kunt het heel gek vinden, maar ik blijf erbij: wat men ook zegt: dat voorwerp is blauw.’)
Veel mensen zeggen dan: dat is geouwehoer. Tja, dan blijf je dus dom. Het zegt iets over het niveauverschil: Jan was gewoon een maatje te groot voor de rest van de mensen in Midden Brabant. Ik moet erkennen dat ik de gedachtesprongen van Jan soms amper kon volgen. (Vooral als Riky, zijn vrouw, er dan ook nog eens doorheen begon te praten om de moeilijkheidsgraad te verhogen, haakten veel mensen af. Alleen Jan en Riky konden het gespreksonderwerp – en elkaar – dan nog volgen.)
Het tekent de hele groten dat ze zich niets, maar dan ook niets van onbegrijpende blikken aantrekken en onverstoorbaar doorgaan met hun filosofische uiteenzettingen. En dat zonder doping. Nou ja, hooguit een glaasje Schrobbelèr. Of twee. Of een fles.
Jan was geen cynicus, hij hield van het leven. Hij schonk Tilburg vele, vele wijsheden, uitspraken die in het collectief geheugen staan gegrift: ‘Denke moete aon un pèèrd overlaote, want die heej unne veul grôôtere kop as gij’, ‘Nie maauwe, daor krèègde dikke beene van’ en ‘Ge mot viere wè ge kunt viere.’
Je moet vieren wat je kunt vieren. Afgelopen zondag, op d’n elfde van d’n elfe, overleed één van de grootste Tilburgse filosofen aller tijden. Hij genoot van het leven, tot de allerlaatste minuut.
Tilburg gaat hem missen.
Pa, ge waart unne schôône. We hebbe van oe genoote.

Toen mijn roman Haantjes vorig jaar uitkwam kreeg hij vier sterren van de recensent van de Volkskrant, Arjan Peters, ook wel De Kardinaal genoemd. De krant ruimde anderhalve pagina in om Haantjes te bejubelen, op de voorpagina werd al melding gemaakt van de lyrische recensie ervan verderop (de theatervo orstelling van Haantjes met o.a. Daniel Boissevain al gezien? Doen!)
Ik schrok ervan, een heuse grachtengordelrecensent die zijn goedkeuring gaf aan een boek van mij! Ik was zo trots als mijn jongste dochter, wiens tekeningen ik steevast minutenlang bewonder en daarbij vermijd om te benoemen wat ik zie – wat ik een hond vind lijken kan evengoed een kerktoren of een van haar ouders zijn.
Drie dagen later werd Haantjes neergesabeld in De Telegraaf en Het Parool. (Van de laatste recensent is sindsdien niets meer vernomen. Mocht u aanwijzigingen hebben die kunnen leiden tot zijn opsporing, wendt u zich dan tot de politie in uw woonplaats.)
Een aantal jaren geleden ben ik begonnen met het verzamelen van tegenstrijdige recensies. Het is een prachtige collectie aan het worden met beoordelingen van romans van Ronald Giphart, Joost Zwagerman, Nelleke Noordervliet, Jan Cremer, Kader Abdolah, noem maar op. Ervaren, bekwame recensenten die elkaar volstrekt tegenspreken. Mijn psychiater zegt dat het een vrij onschuldige afwijking is, ik hoef er volgens hem niet aan geholpen te worden. (Waarbij ik heb verzwegen dat ik wel eens de gouden tip zou kunnen hebben inzake de verdwijning van die recensent van Het Parool.)
De laatste weken las ik twee boeken. Eentje ervan is al een jaar uit, er werden er in Nederland al meer dan 100.000 van verkocht: De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween van de Zweedse schrijver Jonas Jonasson. Ge-wel-dig boek, wezenloos gelachen. Alleen de titel al. De roman werd bewierookt in een tv-magazine, op een website en in een regionale krant. De landelijke kranten vonden het drie keer niks.
Het andere is Dit zijn de namen van collega Nightwriter Tommy Wieringa (de theatervoorstelling van Nightwriters, met o.a. Tommy Wieringa (en Kluun) al gezien? Doen!). De Volkskrant gaf hem vijf sterren. Volkomen terecht. ‘Monumentaal… marmeren zinnen… Nederland is te klein voor Wieringa’. Trouw en Het Parool kraakten de roman.
Dezelfde week kwam de nieuwe roman van Oek de Jong uit. Nu andersom: vijf sterren in Het Parool, afgemaakt in De Volkskrant.
Rare jongens, die recensenten.

The Trucker groeit gestaag. Hier het resultaat na een week.

Sponsnorren? Ga naar Kluunenzijnsnor op MoBro.