WC-seks
Een vriendin van me werd veertig. Voor een man is dat niet erg; voor een vrouw is het een leeftijd waarop je toch langzaam euthanasie moet gaan overwegen. Wat heeft het leven nog voor nut, wat voeg je nog toe aan de maatschappij?
Toch besloot zij haar verjaardag te vieren. Hoe verzin je het als vrouw: veertig worden en dat vieren. Met een feest. Bestel dan een koffietafel met cake, stuur een kaart waarin je verzoekt om stemmige kleding tijdens de dienst en vraag een paar vrienden om hun medeleven te betuigen middels enkele toespraak waarin men met wat mooie woorden zou herdenken wat voor lekker wijf je vroeger was en dat we het allemaal zo erg vinden dat je er niet meer bent.
Nu is het bij een begrafenis al not done om niet te gaan omdat er voetbal of Mad Men op tv is, maar voor een verjaardag van een vrouw die boven de geslachtsrijpe leeftijd is gekomen, is elke smoes olie op het verschraalde vuur. Iedere vrouw van middelbare leeftijd is op haar hoede zodra je te kennen geeft dat je niet zeker weten of je wel op haar feestje kunt komen. Allereerst weet ze dat je geen zin heeft om te komen. Haar eindexamenfuif, de housewarming van haar studentenhuis, haar afstudeerfeest, haar vijfentwintigste verjaardag, allemaal diep in de vorige eeuw, je was er altijd als de kippen bij en was niet weg te slaan. Zelfs de borrel toen ze dertig werd: je aarzelde geen seconde en zei je dat ik natuurlijk zou komen, wat dacht ze wel niet, we waren toch vrienden. Maar nu ze dezelfde vrienden als destijds aan het uitnodigen is voor haar veertigste, dreigt het opkomstpercentage op het niveau van dat van de verkiezingen van de Provinciale Staten en Waterschappen.
Kortom: wat ik ook zou verzinnen, waar ik me ook achter zou verschuilen, welke reden ik ook zou opvoeren om het feest aan me voorbij te laten gaan, was bij voorbaat verdacht. Moe, ziek, zwak, een jarige oma of een huwelijk van familielid in de eerste graad; ze zou me niet gaan geloven. Drukke werkzaamheden opvoeren om onder een verjaardagsfeest op zaterdagavond uit te komen is een mogelijkheid als je arts, profvoetballer, brandweerman, dj of prostituee bent, maar ik ben schrijver.
Ik kan natuurlijk een vakantie of zakenreis faken, dacht ik. Maar om mezelf nu een week voor en na haar verjaardag niet in kroegen of winkels binnen te bebouwde kom te vertonen om het een beetje geloofwaardig te houden, mwoah.
Lang verhaal kort: Al had ik er nog minder zin in dan in een competitiewedstrijd van Ajax, ik moest er heen, en ach, als ik eenmaal mijn gezicht had laten zien, kon ik rond twaalf uur toch gewoon de wieber maken. De oppas voelt zich niet lekker, gisteravond ook al laat geworden, morgen weer vroeg dag, de toastjes met zalm vallen niet goed, de kat staat op het punt van jongen, ik gaf mijn bek wel een douw. De jarige kennende had ze na de industriële hoeveelheden witte wijn die ze er doorgaans ingooit, de dag erop toch geen idee meer hoe lang ik er was geweest of waarom ik de tent verliet. Dat ik er was blijft hangen. Het feest was in een zaaltje. Dan voel je de bui al hangen: word er van je verwacht dat je mee zingt met het lied dat haar vriendinnen, ook allemaal vrouwen op wie de campagnes van Dove zijn gericht, hebben gecomponeerd, dat je danst op Relight My Fire en dat vooral dat je blijft tot minimaal één uur.
Om elf uur moest ik. Nu ja, moest, wilde ik. Een wc-bezoek levert toch al gauw weer een paar minuten respijt op. Beide aanwezige pisbakken in de herentoilet van het zaaltje waren bezet. Twee mannen die ik niet kende. Buren, mannen van collega’s, zwagers, je moet niet alles willen weten. Zonder iets te zeggen koos ik voor het toilet en sloot de deur. Al urinerend hoorde ik de twee pisbakmannen praten, hun handen wassen en de wc-ruimte verlaten. Stilte.
Dacht ik. Op de afgesloten wc naast me klonk gegiechel. Een vrouwenstem. Ongedempt. Ik keek omhoog en zag een opening tussen het plafond van de wc’s en de muur. Het gegiechel ging over in ge-ohhhh en –aaaahhh en -jaaaahhh. Seks, dat hoorde een dove met één oor. Ik grinnikte binnensmonds. Ineens drong het tot me door dat als ik hen kon horen, zij blijkbaar in de veronderstelling waren dat ze het wc-rijk alleen hadden. Wat nu? Kuchen? Te laat. Nu nog demonstratief laten merken dat ik er was stond gelijk met ik-weet-dat-jullie-bezig-zijn-daar-maar-vond-het-toch-wel-spannend-om-even-te-luistervinken, lees: ik ben een viezerik.
Muisstil knoopte ik mijn gulp dicht en haalde voorzichtig de wc-deur van het slot. Doortrekken liet ik, ondanks een keurige opvoeding, even achterwege. Handen wassen eveneens. Sorry mam. Stilletjes sloop ik de wc uit.
Terug in de feestzaal kon ik het niet laten mijn ogen onafgebroken op de deur van de heren-wc gericht te houden. Vijf minuten later kwam er een jongen van een jaar of twintig met een zo-die-heb-ik-even-volgeblaft- blik naar buiten. Hardbody. Type waar vrouwen het op konden, al stond hun man erbij te janken. Even later kwam de vrouw naar buiten. Haar mond stond nog in de de Nilfisk-stand. Ze had de blik van een kind dat net een wine gum uit de snoeptrommel had gejat zonder gesnapt te zijn.
Ik besloot mijn mening over de Darwinistische overbodigheid van mijn veertigjarige vriendin bij te stellen.