‘Clarence doesn’t leave the E Street Band when he dies. He leaves when we die.’

Bruce Springsteen in zijn afscheidstoespraak tijdens de herdenkingsdienst voor Clarence Clemonce. Vier jaar geleden schreef ik deze column:
.

Noem me een watje, maar als ik twee mannen samen in één microfoon zie zingen dat ze elkander ooit zwoeren dat ze bloedbroeders waren, dat ze beloofden dat ze dat nooit zouden vergeten, elkaar niet zouden verraden, nooit zouden overgeven, als ik dat Little Steven en Bruce hoor zingen en met eigen ogen zie dat er van deze onbezonnen, naïeve jongensbeloftes een half mensenleven later geen woord gelogen blijkt te zijn, dan krijg ik kippenvel.
.
En ach, al kan de bijna zeventigjarige Clarence Clemonce eigenlijk al jaren geen saxofoonsolo’s meer spelen van meer dan drie noten: bloedbroeders zet je niet uit de band, al moeten ze hem bij de volgende tournee in een rolstoel het podium opduwen. No retreat baby, no surrender.
.
Wat maakt concerten van Bruce Springsteen nu tot gebeurtenissen die een mens tot in het diepst van zijn ziel kunnen raken? Natuurlijk, een concert van Springsteen duurt bijna langer dan het hele leven van Kurt Cobain, maar dat is het niet. Natuurlijk, de meeste nummers zijn nog imponerender dan op de plaat, maar dat hebben meer artiesten. Natuurlijk, zijn teksten geven je het gevoel dat je in zijn leven bent gekropen, maar nee, wat een concert van Springsteen tot een sacrale dienst maakt, is iets anders.
.
Anders dan U2 heeft Bruce amper nieuwe aanwas die de band voor het eerst live gaat zien. Anders dan Justin Timberlake komen er bij Bruce geen jonge meisjes wel eens live een nat broekje willen krijgen bij het aanschouwen van hun ster. Anders dan bij de Stones komen hier geen mensen voor de nostalgie.
.
Nee, bij een concert van The Boss komen mensen van wie je ziet dat ze er ook in 2002, ’92, in ’88, in ’85 en soms al in 1978 bij waren en dat van elkaar weten en voelen, omdat ze alle rituelen uit kun hoofd kennen die bij een Springsteen-concert horen. Zoals die man achter me die mijn armen tijdens Badlands optilt en me vermanend ‘handjes omhoog, hè’ toespreekt.
.
Bij een concert van The Boss opvallend veel mannen van in de veertig, vijftig, alleen, waarschijnlijk omdat niemand in hun familie of vriendenkring begrijpt wat ze toch in die Springsteen zien. Wij wel. Het is zoals Bono ooit over hem zei: They call him the Boss. But he’s not the boss. He works FOR us.
.
Ja, dit is een artiest zoals een artiest bedoeld is: mensen zich voor even intens verbonden met elkaar laten voelen, mensen voor even boven zichzelf laten uitstijgen. Uplifting, een mooier woord kan ik er niet voor bedenken. Bruce Springsteen, The E Street-band en hun publiek zijn het levende bewijs dat sommige songteksten over vriendschap en broederschap geen romantische tienerbeloftes, maar waarheid zijn en blijven, ook na dertig jaar. No retreat baby, no surrender.

Hier de hele tekst van de toespraak.

En dan is je site ineens gehackt. Niet door een mafkees die er foto’s op zet van zijn blote harige reet met een tandenborstel erin of van de supportersvereniging van ADO Den Haag die ons mededeelt op Jodenjacht te gaan, maar door iemand die er dit op zette:

م الدعس قبل لا تقرا دق التحيه امامك
سعووودي كووول تم الدعس على موقعكم وعلى
صاحب الموقع والموقع مهكر عن طريق دمـآر
الحربي اشكرك على اليورز والباس تحيـآتي
سعووودي كووول وانا اقدم الموقع الى جميع
السعوديين لبى قلوبهم لكم اليوزر والباس
خلني خلني اعمك لماذا هكرت الموقع
تحيـآتي دنقور حائل لابوكم لاابو ابوكم
يا جحلط تم الدعس على خشومكم
دعسسسسسسسسسسسسسسس

Even hoop je nog even tegen beter weten in dat Shoarma Yousouf Ali uit de Tweede Anjeliersdwarsstraat zijn nieuwe menukaart per abuis op mijn site heeft geplaatst, maar al snel kreeg ik het idee dat dit geen zuivere koffie was. Er was geen foto van een falafel of een geslacht schaap te herkennen, waar Yousouf Ali patent op heeft. (even reclame maken: niemand die zo lekker schapen slacht als Yousouf Ali en zijn broer Harrie. Vers van het mes, hij slacht ze waar je bij staat, bij je op tafel of op de toonbank, en als je een goeie klant bent, wil hij wil eens een oogje toeknijpen en snijdt hij zelfmeegebrachte schapen ook voor je aan stukken, als service van de zaak. Af en toe een illegaal pornootje voor hem meenemen en in zijn handen drukken als mevrouw Ali even niet kijkt en je bent de Koning bij Yousouf (liefst iets met schapen, is-ie dol op – zijn broer Harrie daarentegen heeft voorkeuren waar ik hier liever niet over begin in het kader van de goede smaak)
Waar waren we? O ja, bij mijn gehackte site. Nou is mijn Arabisch er de laatste jaren, sinds ik van de Schinkelbuurt naar het Luxereservaat in Amsterdam verhuisde, behoorlijk op achteruit gegaan, dus ontkwam ik er niet aan om voor een gedetailleerd begrip van de boodschap van de hacker Google Translator even te raadplegen. Wat er staat (maar daar vertel ik u, o erudiete Aktueel lezer, vast niks nieuws mee) is het volgende:
Vertrapping door niet begroet voor u kunnen lezen Sauoodi Kowol is vertrappen op uw website en op de Eigenaar van de site en de site Mhecr van de massa Dank u voor de oorlog en bas Aliorz Thiati Sauoodi Kowol en ik ben de oudste site toegang tot alle Saoedi’s beantwoord je hart Aliuser en bassen Khalni Khalni AMK Waarom Heckt Site Thiati Dnkor Heil aan de Vader aan pater Kabo O Jehlt is vertrappen
Khcomkm

Geen speld tussen te krijgen natuurlijk, maar om zo’n mening dan ook meteen naar mijn mailingbestand van een paar duizend man te sturen, da’s wel heel vrijpostig. Het schoot me dan ook volledig in het verkeerde keelgat. Ik weet ook wel dat Google Translator een beetje de Josti-band onder de woordenboeken is, maar dat achter deze tekst geen taalvirtuoos zit, ziet een blinde met één oog.
Hacken oke, maar als je zo ongeinspireerd schrijft, dan heb je aan mij een kwaaie. Als je mijn sitebezoekers en mijn hele mailingbestand bedreigt, doe het dan tenminste zonder taalfouten. Kijk, als je de site van Dries Roelvink hackt en zijn fans vervolgens trakteert op een tekst die wemelt van de spel-, stijl-, grammatica- en vormfouten, dan merkt geen hond dat. Maar ik ben verdomme een schrijver! Pas je dan een beetje aan, als je je zo stoer bent om www.kluun.nl te hacken. Verpak je dreigementen in mooie metaforen, gooi er een poetisch sausje overheen, doe er wat mee, schrijf kortom betere teksten dan ikzelf, maar maak je er niet met een Jantje van Leiden vanaf. Ik pleit voor een inburgeringscursus voor hackers.
Ps: Verrek, diat khcomkm als afsluitend woord, dat lijkt verdomd veel op het emailadres van Herman Koch. Hm.