Oscar  Van Gelderen is de stalker onder de uitgevers.  Hijgerig en hyperiger zijn ze niet te vinden in boekenland. In de weken voor James Worthy van James Worthy uitkwam, werd ik door de lijfeigenen van Van Gelderen middels brievenpost, eletronische mail, Facebook en Twitter bestookt, belde de redactie van Giel op 3FM me op, kreeg ik mailtjes van het management van platenlabel Topnotch (Worthy schrijft iets met Pepijn van de Jeugd van Tegenwoordig, ik ben te oud om tot de doelgroep te horen)en sommeerde uitgever Van Gelderen zelluf me me tot vervelenstoe om James Worthy van James Worthy te lezen. O ja, en Miranda van Nnightwriters bleef maar aan mijn kop zaniken, het zal me niets verbazen als die straks op Lowlands met Worthy de caravan in duikt) Lang verhaal kort: volgzaam kuddedier als ik ben, las ik James Worthy van james Worthy natuurlijk als de wiedeweerga. Voor je het weet ben je op je 47e al niet hip meer.

Is het nou leuk, die roman, of is het een hype? Beiden. James Worthy NIET lezen staat deze zomer gelijk aan toegeven dat je niet op Facebook zit.

En is het goed? Ja. Werd KEVBDD door NRC een ode aan de liefde* genoemd, dan is James Worthy een ode aan het liefdesverdriet,geschreven met de bluf waarmee Jan Cremer Ik, Jan Cremer schreef, de schrijfschik waarmee Ronald Giphart hele studentencorpsen aan de lezerij hielp en de ranzig romantische inborst waarmee Herman Brusselmans zijn liefde roman na roman na roman na roman na roman na roman debiteert.

Yep, een fijn schrijvertje is het inderdaad, die Worthy. En vooral zooooo 2011.

Hier mijn top 10 van Worthy-passages:

1. ‘Dit is liefde, ik wil met haar vader gaan vissen’

2. ‘Ik hou van jou, als je lacht als je snikt, ik hou van jou als een neger van een kip. Ik hou van jou, hoeveel? Zoveel! Dat keer tien en dan twee keer zoveel.’

3. ‘Mijn badkamerspiegel hunkert naar zachte vrouwelijke vormen.’

4. ‘Mijn telefoon gaat, op het scherm staat VIEZE TERINGHOER BELT en ik zie een afbeelding van een heks op een bezemsteel.’

5. ‘Het was geen neuken. Nee, we wilden niet komen. we namen alleen afscheid van het enkelvoud.’

6.’ Ik heb het gehad met de wrakken die op de pechstrook van het leven staan geparkeerd.’

7. ‘Door het duimzuigen heb je ook nog de meest krachtige tongspier die ik ooit heb mogen voelen. Jouw tong hoort in seksshops te hangen.’

8. ‘Ik snap dat dit voor jullie een routineklus is, even snel in 15 minuten de baarmoeder van mijn levenspartner vacuumpompen, maar als u nog een evenwichtig ding zegt, breek ik uw neus in tweeen.’

9. ‘Seks is de kunstmatige baarmoeder van ons geluk.’

10. ‘Waarom zou je snel willen zijn als je oersterk bent? Rennen voor de tram? Fok dat, ik pak gewoon een auto op van de straat en gooi deze precies voor de tram zodat deze niet door kan tuffen.’

Ik zet in op 75.000 verkochte Worthys voor het einde van het jaar. En op zaterdag 20 augustus heeft Miranda hem geboekt bij Nightwriters op Lowlands.

* niet in een recensie, hoor, maar in een heel klein tussenzinnetje in een inleidend stukkie van een interview. Fuck it. Als het er staat, staat het er.

Ik was op Terschelling. Dat was een idee van mijn vrouw. Mijn vrouw houdt van natuur en van rust en dat is nog tot daar aan toe, maar ze blijft maar beweren dat ik er ook wel bij vaar. ‘En voor de kinderen is het ook goed, dat die af en toe eens de stad uitkomen.’ ‘Welja, haal de kinderen er maar weer bij,’ mopperde ik.

Nou heeft ze wel een punt. Die van mij denken nog steeds dat de wereld plat is en dat je eraf valt zodra je buiten de ring van Amsterdam komt. Ooit ondernamen we de tocht naar vrienden die een huis hebben in Schellingwoude. Schellingwoude klinkt Fries, maar dat is woordbedrog. Het is gewoon Amsterdam Noord, maar gevoelstemperatuur toch dorp, de wijk is omgeven door weiland.
Onderweg passeerden we er eentje, zo’n weiland. Dat soort dingen gebeuren, zodra je de bebouwde kom verlaat, maar voor mijn kinderen, wiens habitat zich uitstrekt tot een straal van een kilometer of drie rond het veilige luxereservaat Amsterdam Oud Zuid, is een weiland een hele gebeurtenis.
‘Wat zijn dát voor beesten?’ sprak mijn jongste dochter van bijna drie, wijzend naar het weiland.
‘Dat zijn schapen,’ sprak mijn oudste van twaalf, die op de middelbareschool heeft geleerd wat schapen zijn. Dat onderwijs van tegenwoordig is helemaal zo slecht nog niet.
‘Hahaha, wat een gekke schapen,’ lachte mijn jongste.
Nee, Terschelling helemaal niet zo’n geen gek idee. Het sterft daar van de beesten, ze moeten ze zelfs afschieten, heb ik me laten vertellen. Je kinderen moeten toch een keer leren dat dieren er anders uitzien dan in de boekjes van Dick Bruna. Dat een konijn geen kruisje als mond heeft, niet kan praten en al helemaal geen vliegtuig kan besturen.
We hadden amper voet aan wal op Terschelling gezet, of ik zag een bord bij het VVV-kantoor. Zeehondentochten.
‘Wist jij dat zeehonden tochten?’ vroeg ik mijn oudste dochter.
‘Haha,’ zuchte die. Altijd lachen met papa.
‘Zonder dollen,’ zei ik tegen mijn vrouw, ‘dat is precies wat we nodig hebben.’
Mijn vrouw twijfelde. ‘Moet je zeehonden niet met rust laten?’
Ik haalde mijn schouders op ‘Ik begrijp ook niet dat de Dierenbescherming dat allemaal maar goed vindt, maar het zijn mijn zeehonden niet, en misschien vinden die beesten het ook wel gewoon hartstikke leuk, dus vort met de zeehond, erop af, voor ze op zijn.’
Of de prijs wel inclusief foto’s was, vroeg ik meteen bij binnenkomst. Meteen even laten merken dat er niet met je te spotten valt. Ik ken dat, kom je van de grote stad, willen ze meteen aan je verdienen als je niet uitkijkt. Leer mij die eilanders kennen.
‘Natuurlijk, u mag zoveel foto’s maken als u wilt,’ lachte de VVV-mevrouw.
‘Dat moeten we zelf doen?’ vroeg ik verbaasd. ‘Maar dan staan wíj er toch niet op?’
De mevrouw keek me niet begrijpend aan.
‘Laat maar. Heeft u wel een witte voor mijn kinderen?’
Nurkse mensen, die Terschellingers. Stug blijven doen of ze me niet begreep, ook niet toen ik tot drie keer toe uitlegde dat mijn jongste dochter gewoon liever een witte zeehond heeft, zo zijn kinderen. Dat ze niet in het roze geleverd worden, okay, maar een witte, dat was toch niet teveel gevraagd? Ik had er zelf wel eens gezien, op foto’s van Canada. Goed, dan zat er wel wat bloed op, maar ze bestonden, dat wist ik zeker, al kwam ik uit de stad.
Geen sjoege. En dan zijn de rapen gaar. Kinderen janken. Je hebt ze tenslotte toch wat beloofd.

Uiteindelijk heb ik er zelf maar een paar gevangen, toen het eb was. Op mijn bureau staat nu een foto van het hele gezin. Mijn dochters op hun witte, mijn vrouw en ik samen op een grote bruine zeehond. We kijken wel wat angstig, valt me op. Maar ik kan het iedereen aanraden. Je voelt je de koning als je, bij ondergaande zon, op zo’n beest over de boulevard rijdt. Daar kan geen schaap tegenop.

We gaan het vandaag over een taboe hebben, een onderwerp waar men zelfs bij Spuiten & Slikken de vingers nog niet aan heeft durven branden: het niet omlaag kunnen krijgen van de plasser. Een stijve pik is wel zo handig als het op seks aankomt, een stijve plasser is een van de meest wrede problemen waar Onze Lieve Heer ons mannen mee heeft opgezadeld.

Situatieschets. Je wordt midden in de nacht wakker en voelt een aandrang tot urineren. Je wacht tegen beter weten in nog even tot het vanzelf overgaat, maar strompelt tenslotte richting toilet, je wapen ten hemel gericht, wetende dat de wc-pot zich enkele meters verder niet als een basketbalring ergens hoog aan de muur bevindt, maar op de grond.

Daar sta je dan. Goede raad is duur. Nu stug doorzetten met plassen, hopende op een toevalstreffer, maar wetende dat een groot deel van onze urine ergens in de verre omtrek van de wc-pot zal belanden, betekent gezeik. Met u. En onze stijve plasser met kracht richting target omlaag duwen voelt niet alleen volstrekt onnatuurlijk voor een gezonde man, het doet ook pijn.

Even wat biologie. De twee vloeistoffen die wij op gezette tijden uitstoten, zijnde sperma en urine, moeten bij ons allemaal door dezelfde buis naar buiten. Bij sperma ziet zo’n uitbarsting er – al zeg ik het zelf – buitengewoon indrukwekkend uit, maar plassen met een stijve is geen pretje. De urine blijft ergens hangen, en dat doet pijn. Vergelijk het maar met een bevalling (ik sluit overigens niet uit dat het gebrek aan doorstroming psychisch is. Dat we het onbewust toch vervelend vinden dat u ’s ochtends de zooi weer moet opruimen). De doorstroming stokt ergens ter hoogte van de wortel van de penis. Daar waar de urinebuis van de vrouw slechts vier centimeter lang is, meet die van ons, mannen, twintig tot vijfentwintig centimeter. Hij begint zijn route in onze blaas, gaat recht door de prostaat, trekt via het noorden van de balzak richting de penis en legt daar de laatste – in het geval van een slappe penis – twintig centimeter af richting de buitenwereld.

Nu zit het probleem van een pik die niet omhoog wil veelal tussen de oren, maar waar het probleem van een plasser die niet omlaag wil vandaan komt, mag Joost weten. Kost het uitstellen van het mannelijk orgasme je als man van de wereld door ervaring en techniek steeds minder moeite (we hoeven maar te denken aan de twee gemiste kansen van Arjan Robben in de WK finale, aan een concert van Andre Rieu, of, als dat allemaal niet dreigt te baten, gewoon aan Connie Palmen) en het orgasme is weer voor enige tijd afgewend), maar een in onze slaap ontstane erectie, is een schier onomkeerbaar proces.

Dames, luister. Wij, mannen, komen van ver. Reeds als kleuter hebben we braaf leren gehoorzamen aan uw levensmotto ’Heren bril omhoog, dames zitten ook graag droog’. Als volwassen, welopgevoede man hebben we ons, zij het met tegenzin, aangeleerd om onze urine niet meer te plas en te onplas in portieken en poorten neer te kletteren, maar netjes te wachten tot we een regulier toilet tegenkomen.

Maar op sommige punten moeten we onze hakken in het zand zetten.

1. We zullen tot in de eeuwen der eeuwen blijven weigeren om zittend te plassen – we vragen u ook niet om voortaan staand te plassen, om over een kliederboel te praten.
2. Wij accepteren dat u een week per maand vanwege uw menstruatie niet thuis geeft. Legt u er zich dan bij neer als wij bij tijd en wijle de boel finaal onderzeiken. Wees blij dat we nog zo viriel zijn dat we zelfs in onze slaap een stijve krijgen om een puntje aan te zuigen.

Hou van ons, heb ons lief, accepter ons zoals we zijn. Ook als we weer eens slachtoffer van onze eigen potentie zijn geworden en de toilet in een paar minuten tot de Chinese zee hebben getransformeerd.