Of ik nu een taxicentrale, mobiele parkeerservice, ANWB-file-informatie, het weerbericht, een sekslijn of het bureau voor visvergunningen bel (dat laatste heb ik van horen zeggen), de laatste jaren is er dan iedere keer een mallotige stem die een pakket totaal overbodige informatie over me uitbalkt.
De kosten voor dit informatienummer bedragen 80 cent per minuut. Daarnaast worden er een toeslag gerekend voor het gebruik van uw mobiele telefoon. Deze kosten kunt u vinden op de website van uw mobiele aanbieder.
Wat denken ze nou? Dat ik mijn mobiele telefoon uit mijn broekzak heb gevist en dat nummer speciaal heb gebeld om te weten te komen wat het kost als ik dat nummer zou bellen met mijn mobiele telefoon? Denken ze nou echt dat ik me in de uren daarvoor het leplazarus heb gezocht op teletekst, in de krant en op het prikbord in de supermarkt naar informatie over de gesprekskosten van dat nummer, inclusief de toeslag voor het gebruik van mijn mobiele telefoon en dat ik van blijdschap een rondedansje sta te doen omdat ik eindelijk weet waar ik die kosten kan vinden, namelijk op de website van mijn mobiele aanbieder? Ander voorbeeld.
De eerste keer dat ik in een vliegtuig stapte, het zal ergens in de tweede helft van de jaren zeventig zijn geweest (ik sluit niet uit dat het naar Lloret de Mar was), mocht er aan boord nog gerookt worden. Er werd gevraagd of je smoking of non-smoking wilde zitten.
Sinds eind jaren negentig mag er niet meer in vliegtuigen worden gerookt. Al kom je van Mars, dan nog ben je, naar ik mag aannemen, niet hierheen komen lopen, maar met één of andere schotel, shuttle of raket komen vliegen en dan wéét je vermoedelijk dat je in vliegtuigen, ruimteschepen, wat zeg ik, zelfs in de Hully Gully op de kermis niet mag roken. En toch, vraag me niet wie het verzint, is er bij het begin van iedere vlucht weer die mededeling dat we erop attent worden gemaakt dat dit een rookvrije vlucht is en dat er in het gehele vliegtuig niet mag worden gerookt. Nee, en dat mag al tien jaar niet, mevrouw de vliegtuigstem, en echt, geloof me, er is geen hond, geen kip, die net toen u die onbenullige, overbodige informatie door het vliegtuig boerde, een sigaret wilde opsteken en daar nu geschrokken van heeft afgezien. U kunt uw boodschap voor de volledigheid misschien voortaan uitbreiden met de mededeling dat het in het vliegtuig ook verboden is heroïne te gebruiken, omaatjes te verkrachten, de pet van de piloot af te pakken en rond te laten gaan om erin te plassen, de ramen open te doen, pentekeningen op het vloerkleed te maken, Jiskefet-scenes na te spelen met de zuurstofmaskers, in het gangpad het doelpunt van Marco van Basten tegen Rusland in de finale van 1988 na te spelen, de stewardessen een veeg te geven als ze het eten komen brengen of met versterkte muziek de reis op te vrolijken vanuit de cockpit.
Ik begrijp dat we in Nederland de weg opgaan van de disclaimer-cultuur zoals die in de Verenigde Staten al lang heerst. Ik begrijp dat er een tekst op een beker met hete koffie moet staan dat die beker met hete koffie heet kan zijn. Voor je het weet sta je als bedrijf voor de rechter te luisteren naar een of andere randdebiel die blijft volhouden dat hij nog nooit had gehoord dat je kokende koffie niet naar binnen kunt slurpen zoals je dat met een glas bier doet.
Maar hou die onbenullige informatie schriftelijk, in zo klein mogelijke letters in corpsje onleesbaar en val me er niet mee lastig als ik weer eens een taxi wil boeken, net in slaap wil vallen val in het vliegtuig of dringend een visvergunning nodig heb.
.jpg)
