Man heeft een stem als een luchtalarm. Kruising tussen Nick Cave en Johnny Cash. Country in Zeeland, het mot nie gekker worre.

Dit is de prachtige versie van Russian Roulette, die hij vorige week bij Giel in de uitzending speelde en hieronder de single. Fijn Robbie Williams trompetje d’rbij (Me and My Don Monkey!) en lekker pompompompom doet de bas. Yihaaa! 

O, en de video bij de nieuwe BBR-single is een 9 op de schaal van De Helaasheid der Dingen. Wat kan Belgie toch pittoresk zijn.

Voor mijn nieuwe boek was het beter geweest dat ik ergens op niveautje potgrond was uitgekomen. Had ik mezelf voor de komende maanden een straatverbod opgelegd. Maar ik ben vanochtend al bij de slager geweest en heb vandaag een afspraak gepland met mijn onvoorstelbaar erudiete uitgever Joost Nijsen; ik durf me nog te vertonen na mijn IQ-score van gisteren.

Patrick Lodiers vertrouwde ons toe dat BNN voor iedere IQ-test tussen de tachtig en honderd BN’ers moet bellen om uiteindelijk acht mafkezen te vinden die het risico aandurfden om voor lul te staan voor anderhalf miljoen kijkers. Ik word ook jaarlijks uitgenodigd voor Het Nationaal Dictee, maar houd de boot iedere jaar weer wijselijk af. De gemiddelde bezoeker van deze website weet hoe terecht dat is.

Ik was gespannen als een deelnemer van So You Wanna Be A Weetikveel. En naast een drie weken lange hoogtestage in de Himalaya  en een bloedtransfusie van een Spaanse arts, had ik  ook voor alle zekerheid maar een zootje IQ-testen van voorbije jaren hgeoefend. Alle negen, om precies te zijn.

De eerste keer, anderhalve week geleden, scoorde ik 109. Het angstzweet brak me uit. Afzeggen, Kluun, je moet afzeggen, fingeer de Mexicaanse griep, een begrafenis, desnoods die van jezelf, of zeg dat je een acute aanval van de vliegende Arabische teringtyphus aan je linkerhartklep hebt, maar wat je ook doet: GA NIET!

109. In de dagen erna heb ik uren en uren en uren uit het blote hoofd rekensommen van Eva (groep zitten maken,  cijfers van nummerborden onderweg maniakaal zitten optellen en vermenigvuldigen, alle IQ-tests die op internet te vinden waren zitten maken, DVD’s opgevraagd van de BNN IQ-tests uit 2001 (nog gepresenteerd door Bart de Graaff – prachtig) , 2002, 2003 en 2004 en mijn dochter op straffe van het inhouden van haar zakgeld opgedragen  een uitvouwbare kubus te knutselen die ik als proefkubus kon gebruiken bij de opgaven over ruimtelijk inzicht. want dat is mijn achillespeeshiel. Mijn ruimtelijk inzicht is dat van een dakgoot.

Er waren opgaven die zo moeilijk waren dat ik betwijfel of ze wel volgens de Conventie van Geneve in 1949 waren toegestaan. Het zou me niks verbazen als de Amerikanen dit soort iartelwerktuigen hadden gebruikt in Abu Graib. Het enige voordeel van de oefentesten was dat de vijftien seconden bedenktijd geen bottleneck waren. Na een half uur wist ik de oplossing van sommige opgaven nog niet. Wie dat soort vragen verzint, moet wel een heel slecht mens zijn.

Het oefenen hielp. Ik scoorde alras rondjes 120-130, met een uitschieter naar 136 en een keer 137. O ja, en die keer s’ avonds laat, na een fles rode wijn, 105.

Ik was tevreden gisteren met mijn 127, goed voor een gedeelde zevende plek (met Chris Zeegers, maar die is knapper) op de BN-er ranglijst aller tijden. Van Judoka Mark Huizinga, die met een all time high van 142 gisteren liet zien dat hij een partij hersenen van hier tot 札幌市 tussen die bloemkooloren van hem heeft hangen.

Mark had ook alle IQ-test geoefend, gaf hij later toe. Met dit verschil dat hij, zo vertelde hij,  iedere keer dat hij oefende hoger dan 140 had gescoord.

Kluun boog nederig het hoofd.

Zelf zat ik naast KRO-presentatrice Sofie van den Enk. Die is niet lelijk. Ook niet van opzij. Ik stond mezelf toe na iedere ronde even opzij te kijken en wat  te praten met mooie Sofie, als  tussentijdse beloning. De tienjarige kinderen kregen een lolly van Valerio, het vak van de vrouwenliefhebbers vergaapten zich aan de IQ-poezen op de monitor voor hen, ik mocht af en toe even met Sofie van de Enk praten van mezelf. En daarna weer aan de arbeid. Alles was onder controle.

Waar ik niet mee gerekend had, was Katarina Justic, op de stoel naast Sofie van den Enk. Ik kende Katarina niet. Onderweg naar Morgen is pas vijftien jaar op het scherm, het ontbrak me tot nu toe aan tijd het programma uit te checken.

Toen Patrick Lodiers haar vroeg of ze na haar borstvergroting slimmer of dommer was geworden, vond ik dit, zonder voorkennis over de borsten van Katarina Justic, wat impertinent. Langzaam drong het tot me door dat borstvergroting van Katarina even publiek was als mijn vreemdgaan in KEVBDD. Het was nog net niet live op tv geweest. Ik keek of er geen camera op me stond gericht en wierp een voorzichtige blik op haar decollete. Weer iets dat niet lelijk was.

Halverwege de IQ-test keek ik nog eens opzij (ik had net een vraag goed beantwoord en had toestemming aan mezelf gevraagd). Sofie zat er gezond als immer bij, we bespraken het antwoord op een vraag over het aantal handelingen die ervoor nodig zijn om twee grote ballen van plaats te laten wisselen. Plots viel mijn oog weer op de stoel naast Sofie. Daar had Katarina Justic haar zwarte vestje uitgetrokken. De schrik sloeg me om het hart. Terwijl de  vragen met getallenreeksen en in elkaar passende driehoeken aan me voorbij trokken zat, op drie meter afstand van mij, Katarina met haar in rode top verpakte investeringen gezellig mee te IQ-en.

Kluun overwoog Patrick Lodiers toestemming te vragen te verhuizen naar een veiliger vak.

 

Als het Ajax was geweest, dat op een avond als gisteren ergens in een uithoek van het land had moeten spelen, dan had je de uitslag al kunnen voorspellen, ongeacht of het nu onder Wouters, Blind, Van Basten of Jol was geweest. Waterkoud, doordeweekse avond, ergens in een uithoek van het land. Tel uit je veries.

En dan sla ik vanochtend de Volkskrant open op die sportpagina. Geen idee dat er gisteren een eredivisiewedstrijd was gespeeld. En zie ik Affelay Koevermans omhelzen, de damp van hun hoofden opstijgend, en lees ik de droge uitslag.

Roda JC            0
PSV                   1

Dinsdagavond, januari, uit in winters Limburg, Friesland of waar dan ook, nog net binnen de grenzen van het Nederlandse rijk, als een krant spelen, toch een doelpunt maken, de boel dichtgooien en dan weer met de bus naar huis. Alsof je de hond even bent wezen uitlaten.

Zo word je kampioen. In Amsterdam wachten we maar weer een jaar, tegen beter in.