Kluun is op woensdag de man die er nu al twee jaar voor zorg moet dragen dat de ochtendshow van Giel op 3FM enigszins op niveau blijft. Dat dreigde wordt de komende weken een serieus probleem te worden: ik ga met mijn vrouw en de 3 kleine kluuntjes op vakantie.

Om dit euvel te verhelpen introduceerde ik daarom gisteren Nightwriter Andy Marcelissen, de Dichter des Larielands bij Giel op 3FM.

De Dichter des Larielands is de komende drie weken op woensdag om 9.20u bij Giel te horen met zijn hoogstaande poezie.

(o, tijdens het gesprek met Giel had Kluun ook nieuws over de filmopnames voor KEVBDD)

Stel, je zit lekker de krant te lezen en je kind zegt ineens: ‘papa, ik wil later  hondenbelastingcontroleur worden.’ Of, erger nog, hij ambieert een carriere als rookmelder van minister Klink. Dan denk je toch,:wat heb ik verkeerd gedaan in mijn opvoeding? en dat je goedbeschouwd nog van geluk mag spreken dat  je kind niet in het vroegere Oost Duitsland, Roemenie of in de Sovjet Unie is opgegroeid. God weet wat er dan voor beroepskeuze uit was gerold.

Enige tijd geleden werd ik verrast door een officiele brief van de firma Swordstone, een brief waaraan een kopie van een webpagina van mijn site, uit 2004 was geniet.

Ik bleek in 2004 een foto van minister president Balkenende tvan het internet te hebben geplukt en die te hebben gebruikt,boven een columnpje op mijn site. Dat mag niet. Of ik hiervoor alsnog een bedrag van 1.020 euro wilde betalen aan de firma Swordstone, ter name van peter Vincent Schuld.

Ik mailde daarop het volgende:

Beste Vincent, geachte heer Schuld,

Het spijt ons dat  deze foto kennelijk, zonder dat wij daarvan op de hoogte waren, van u was en hebben hem dan ook direct laten verwijderen.
(…)

Met vriendelijke groet,

R. van de Klundert

Toch ben ik eens gaan googelen op zijn naam en bleek bepaald niet de eerste blogger te zijn die door hem wordt gemaand tot betaling van gebruik van foto’s. De firma Swordstone, gestart door Peter Vincent Schuld, verdient zijn geld door hun eigen foto’s op internet te plaatsen, vaak zonder vermelding van bron om vervolgens als volleerde hondenbelastingcontroleurs weblogs en sites af e speuren  op zoek naar onwetende bloggers die zijn foto’s hebben gebruikt. Ook websites als FOK!, Digitaal Almere, Maroc.nl, een Tilburgs stadsforum en andere sites waarop veel mensen reacties plaatsen, soms ook met foto’s, worden door Swordstone verordonneerd te betalen, zelfs als de foto door een reageerder is geplaatst.

Ik heb Schuld gemaild dat ik zelf mijn boek al in 2004 in zijn geheel op internet heb geplaatst en dat het voor iedereen die dat wil al jaren gratis te downloaden is. Ik kan en mag u niet eens laten zien om welk fotootje het ging. Ten eerste omdat ik hem direct na binnenkomst van de Swordstone van mijn site heb gehaald en ten tweede omdat ik dan meteen weer een vordering aan mijn broek heb hangen. Hij stond overigens hier tussen.

Vervolgens ben ik me toch maar eens in de jurispudentie over dit soort zaken gaan inlezen. U gelooft het niet (ik geloofde het in ieder geval niet) maar Schuld en zijn firma staan in hun recht. Foto’s die gewoon op Google pictures staan, al betreft het foto’s zonder bronvermelding, mogen niet gebruikt worden zonder dat je daarvoor als blogger de fotograaf hebt opgespoord en officieel toestemming van hem hebt gekregen om die foto te mogen gebruiken. en nee, het maakt geen flikker uit als je die foto’s in een 12kb-bestandje met een 2×2 cm formaat op je site hebt staan en dat er (zoals op mijn site destijds, in 2004) maar anderhalve man en een paardenkop komt koelekoeren en dat je geen cent verdient aan je site – mensen als Schuld staan in hun recht als ze met terugwerkende kracht  honderden tot zelfs (want boete, geen bronvermelding) meer dan duizend euro’s vorderen.

Peter Vincent Schuld verkondigt onomwonden zijn camera enkele jaren geleden aan de klootwilgen te hebben gehangen en het  opspeuren van deze foto’s op het net tot zijn dagtaak te hebben gemaakt. En er vervolgens bloggers rekeningen voor te sturen, onder dreiging van het in handen geven van deze zaak aan Mr. Kitty van Boven van Heitmann, Vermeer, Kolle advocaten te Amsterdam en daar zou het niet bij blijven want -ik verzin het niet ‘bij een onverhoopte dagvaarding heb ik een overzicht/uitdraai  gemaakt van mogeljks illegaal gebruikt beeldmateriaal op jouw weblog’.

Hedenochtend heb ik 510 euro overgemaakt op het rekeningnummer van Peter Vincent Schuld, in de hoop dat mijn kinderen een echte baan gaan zoeken als ze groot zijn.

Tot dat moment staat het u vrij om naar hartelust te citeren uit al mijn teksten die ik op deze site, op Twitter, op Facebook  op Hyves heb gezet of die u waar dan ook via Google tegenkomt. Anders had ik ze niet op het net gezet.

Foto’s met mijn kop erop mag u ook gewoon gebruiken voor uw blog. Mocht u problemen krijgen met de fotograaf, meld u dan even bij mij. Dan verbied ik hem mijn foto te gebruiken.

(O ja, Peter Vincent Schuld had liever niet dat ik hier een column over schreef om andere bloggers te waarschuwen voor Swordstone. Maar dat is dan jammer.)

Nee, pannekoek, dit was geen uitwas, dit was een logisch gevolg van het toenemend straatterrorisme dat het Marrokaanse taxituig in Amsterdam ieder weekend ongehinderd op haar klanten mag uitoefenen.

De Tien van Kluun van week 27, rechtstreeks van Last Fm geplukt, hertellingen en demonstraties zijn dus overbodig. De nummerkes met een driehoekske ervoor zijn te luisteren op Kluuns Last FM Profile.

Ik vind: soms – dat is dus mijn persoonlijke mening -, soms moet je de dingen bij hun naam durven noemen, recht voor zijn raap en zonder omwegen. Feiten zijn feiten, een kat is een kat, en Coldplay is een zo mogelijk nog sterker mijn dolle verlangen naar doofheid opwekkende kutgroep dan Radiohead*. Ik bedoel maar, laat ons eerlijk zijn, en er voor een keer geen doekjes om winden. Oké? Akkoord? Vooruit dan.
Schatje, je weet dat ik je nooit zou willen kwetsen, wel integendeel, maar, hoe zal ik het zeggen? Enfin, over de waarheid gesproken… Vat het nu niet persoonlijk op, maar… Ja, kijk, je riekt. Ik zeg het maar gewoon zoals het is: je riekt. Uit je mond. En het is geen prettige geur. Het is nu niet bepaald een geur, wil ik zeggen, waar je helemaal vrolijk van wordt. Heeft nog nooit iemand dat gezegd tegen jou? Alvorens het bewustzijn te verliezen? Nee? Wel, dan ben ik noodgedwongen de eerste.
Ik offer mij op en ik zeg je: lieve, lieve schat, je stinkt uit je bek. De mate waarin jij uit je bek stinkt, nee, dat wil je zelf niet ruiken. Er moet daar ergens binnen in jou iets vollédig niet in orde zijn. En het ergste is nog: het went niet. Ik had gehoopt dat het zou wennen, maar nee hoor, het lijkt alleen maar erger te worden.
In vergelijking met wat jij dag en nacht uitwasemt is een al jaren geleden gestorven geitenkaasje op een zonovergoten bedje van in maagsappen gemarineerde strontworst van een zwaarlijvige Duveldrinker waarlijk een feest voor de neus.
Ik spreek vrijuit, je merkt het. Iemand moet het doen. Ik vertel je dit, ik durf je dit te vertellen in de wetenschap dat je mij niets kwalijk zult nemen, maar mij integendeel dankbaar moet zijn, zoals je uiteraard ook zelf beseft. Ik doe dit voor je bestwil.
Als jij ’s zomers in de tuin zit, en je geeuwt, dan sluiten alle buren hun ramen. Fervente niet-rokers steken een sigaar op als jij aan het woord bent. In nachtelijke sneeuwlandschappen, terwijl jij je ter verwarming in de handen blaast, gaan mensen ertoe over te doen alsof zij zichzelf koelte toewuiven. En dan durf jij mij nog te verwijten dat ik het altijd op zijn hondjes wil doen! Het is werkelijk niet te verdragen.
Is het je dan echt nog nimmer opgevallen dat in de praktijk van alledag niemand ooit een tweede vraag aan je stelt? Nee, zeg maar niets.
Zonder gekheid, lieveling: jij bent geen vrouw, jij bent een open riool. En rechtuit gezegd: ik zie niet meteen een oplossing. Ik bedoel, alle kauwgum van de wereld zal mijns inziens niet volstaan om zelfs maar de állerscherpste kantjes bij te vijlen van het leed dat jij, alleen al door te ademen, je medemens voortdurend berokkent. En mondspray? Misschien insecticide…
Kortom, je zal, mag ik hopen, nu eindelijk wel gaan begrijpen hoe ronduit ironisch het is, in het licht dus van jouw adem, dat ik het nu al, zo zoetjesaan inderdaad tot vervelens toe, verschillende keren heb moeten vragen, telkens zonder het gewenste resultaat dan nog.
Daarom, hou heel goed rekening, alsjeblief, met wat ik je zonet heb verteld, en denk ernstig na, anders dus dan de vorige keren, vooraleer je mij antwoordt, want dit is, ik zweer het, je laatste kans. Liefje, wil je met mij trouwen?

*waarmee ik het overigens ten zeerste oneens ben, waarvan akte