…. is het hoog tijd voor de zaken die het leven van een mens vrolijk maken! We gaan iets nieuws doen. Kluun vrolijke vijf. Het beste wat ik in de afgelopen maand heb gezien, gehoord, geroken, gevoeld, geproefd of op enigerlei andere wijze heb geabsorbeerd, geconsumeerd of geinhaleerd (en u, als trouw bezoeker van deze site dus al lang kent) en waarvan ik vind dat het de levenskwaliteit onherstelbaar verbetert. 

Daar gaat-ie:

Op nummer 5 van deze maand: zZz. Een week of wat geleden stonden ze in de Melkweg. Tot dan toe had ik nog nooit van deze ranzige orgelrockers met hun vrolijke kermispunk gehoord en dat terwijl ze gewoon uit Amsterdam komen, al acht jaar bestaan en wereldwijd succes hebben. Hun eerste album was volgens de Russische Rolling Stone de beste plaat van 2005, hun de clip van Grip werd internationaal tot clip van het jaar 2008 verkozen, hun muziek werd gebruikt in Phileine Zegt Sorry, in een commercial voor de Fiat Punto, in de tv serie CSI en ze treden over de hele wereld op. Voor een cursus zZz voor beginners surfe men naar de zalige zotheid in de clip van Loverboy op youtube.

Op 4: De fantastische postercampagne van een Israelisch biermerk dat de grote dilemma’s in het leven voor vrouwen, zoals daar zijn: wat drink ik vanavond, wat trek ik aan, wanneer ga ik naar de toilet en met wie ga ik aan het eind van de avond naar bed, in hilarische posters met pictogrammen hebben teruggebracht. (en door hier te klikken krijg je ze beeldvullend op je scherm)

Op 3: Zo eens in de zoveel tijd snakt een man naar een portie stevige mannenhouse. Niks geen vrolijke vocaaltjes en tiedeliedompompommetjes, maar gewoon van je bengbengbengbeng. Zware, diepe, lome beats. Paul Kalkbrenner bakt die beats .  Vorige week draaide unser Deutsche Freund met zijn minimal-techno het behang van de muur in Doornroosje in Nijmegen en in de Melkweg in Amsterdam.
Zijn nieuwe single heet Sky ‘n’ Sand en daar zit, eigenlijk jammer, net weer een ietsie vriendelijkere beatje en dito gezang onder, een soort Kalkbrenner light, maar toch goedgekeurd door de Nederlandse Vereniging van Housemannen. Luister even naar de podcast van Dance department van Dennis Ruyer van twee weken geleden (nr 173) of Youtube hem even. Paul Kalkbrenner.

Op 2: de meest ondergewaardeerde band van Nederland bestaat twaalfeneenhalf jaar en is om dat te vieren begonnen aan een theatertour. Ze zullen het al helemaal nooit zeggen, maar ik wel: nimmer is er binnen onze landsgrenzen betere popmuziek ten gehore gebracht dan door JOHAN op hun drie albums. Eigenlijk zou iedereen, desnoods met geweld, gedwongen moeten worden minimaal een album van de band in huis te hebben of concert van deze band te gaan zien. Allemaal aan de Johan! Johan4all! Gaat hen zien in een theater in de buurt!

Op 1 in  de Kluuns vrolijke vijf, het beste wat ik januari tot me genomen hebben, en dat is, zoals het een schrijver betaamt, een boek, een boek om van te watertanden. Het diner van Herman Koch. Herman Koch kennen we van Jiskefet, van zijn subtiele Six Word Story ‘Ja?… Wat?… Nee!… Alweer?… Jezus!… Lul!’, maar Herman Koch is vooral columnist en romancier en hij heeftnu  de beste roman in zijn leven geschreven, over een diner in een restaurant. Dat is smullen. Zoals de beschrijving van ober die met bij iedere gang aanwijzen uit  welke ingredienten het bestaat, waar die ingredienten vandaan komen en hoe ze zijn klaargemaakt, over gerechten en de prijzen ervan, die zich tot  hun grote verbazing aan elkaar gekoppeld terugvinden op een menukaart, over wijnsnobisme en over het hele hypecultuurtje rond toprestaurants. En een verhaal dat een heus bladzijdedraaiertje is. 

Snel kopen.

Dit weekend had ik het zwaarste feest sinds jaren. Gesloopt, gebroken, geradbraakt was ik na afloop. Tuitende oren, schuurpapieren stembanden en splijtende hoofdpijn. Was het dan zo laat geworden, Kluun? Neuh. Gewoon zondagmiddagfeestje, bij daglicht. O, zeker flink aan de wodka gezeten dan? Nope. Eén glas rooie wijn, en zelfs dat werd me niet gegund om op te drinken. Hash, coke, pillen, wiet, ghb, mdma, spacecake? Niets van dat al. Een stuk prinsessencake met roze glazuur en een eetbare sticker van Cinderella.

Het betrof hier een kleuterfeest en wel eentje van mijn eigen kleuter. Die werd vijf. (Zo gaat dat met kleuters, die worden zelden twaalf, of achttien. Nu ja, uiteindelijk wel, maar dan heten ze geen kleuters meer. Goed.) Mijn tweede dochter dus – voor de statistici onder u: ik heb er drie – werd dit weekend vijf jaar en mocht voor haar verjaardagsfeestje vier of vijf andere kleuters uitnodigen.  Althans, dat was de theorie. Want hoe kies je als vijfjarige nu tussen Jenneke en Leentje? Tussen Sterre en Anna? En waarom mag Dineke niet komen? En Maartje dan, papa, Maartje moet er ook bij zijn! Het werden dus negen kleuters.

U heeft onlangs misschien gelezen van die omwonenden van crèches, die steeds agressiever worden door spelende kinderen. Van buurtbewoners die gerechtelijke procedures starten om een eind te maken aan de geluidsoverlast van krijsende kleuters. Over volwassen mannen die met megafoons vanuit de belendende tuinen staan te schreeuwen dat die kutkleuters moeten stoppen met dat gegil? Is het niet godsgeklaagd dat dit soort dingen in Nederland gebeuren?!?

Nee. Na dit weekend begrijp ik het. Lowlands, carnaval, de Closing Parties op Ibiza – de in alcohol doordrenkte after parties van Nightwriters, het is allemaal kinderspel vergeleken bij hoe diep ik afgelopen zondag ben gegaan.

Kent u die commercial waarin die rockband een hotelkamer heeft afgebroken en daarna van de kwieke uitzendkracht opdracht krijgt om de kamerinrichting tot op de laatste piercing te herstellen? Zo voelde ik me afgelopen zondag. Met dit verschil dat de bandleden onder het toeziend oog van de uitzendkracht tot makke schapen verwerden, maar dat mijn overwicht afgelopen zondag net zo groot was als dat van Gert Jan Verbeek op de selectie van Feyenoord. Nu meen ik bij mijn en de meeste andere kleuters zo nu en dan wel sporen van opvoeding te ontwaren, maar bij eentje was daar niets van te merken.

Ik zal niet zeggen welk kind, want ik moet vanmiddag weer gewoon mijn kind van school halen, maar het begint met een S en eindigt op Ophie. Wat een kutkind. Een hooligan in kleuterverpakking, een Hollands Next Topcriminal, een klein vandalistisch wezen dat wat mij bereft per direct geronseld zou mogen worden ten behoeve van een terroristische zelfmoordactie voor om het even welk doel. Met als bijkomend voordeel voor de organisatie in kwestie dat dit kind niet eens een riem met explosieven om hoeft te binden om volwassen mensen tot zelfmoord te drijven.

Alles heb ik geprobeerd. Educatief verantwoorde dreigementen, licht fysiek correctief geweld, alsmede intimidatiepratijken die men doorgaans niet in opvoedkundige gidsen vindt, zoals het dreigen met een kelder onder ons huis waar ik kleuters in bewaar tot ze rijp voor de verkoop zijn aan landen waar Nike fabrieken heeft, zeggen dat ik een Oostenrijkse kennis heb die zich nog wel eens wil vergissen als het gaat om het bewaren van wijn in de kelder en de waarschuwing dat wij een zolder hebben met monsters, spoken, boeven en posters van Bassie en Adriaan.

S.(ophie) ging op tafel liggen, op de het aanrecht staan, trok tafelkleden van de tafel en slingers van de muur, saboteerde de dansles, frustreerde het kadootjes utidelen uitdelen , prikte de verjaardagscake aan gort, gooide haar siroop en die van haar buurvrouw tegen de grond en schold mijn vrouw uit voor bewoordingen die ik gezien hun kwetsende aard graag voor onszelf houd. .

En dan zie ik zondagavond dat concert voor Obama en gisteren dat feestje van ‘m. Een eitje voor de organisatie.Twee miljoen mensen, en niet een man die het podium oploopt. Niemand die op de stoelen gaat staan. Niemand die door de liedjes heenbrult. Gewoon, beschaafde mensen die keurig blijven zitten, luisteren en meezingen als dat gevraagd wordt.

‘s Nachts droomde ik over het kleuterfeestje. Er figureerde een kettingzaag in mijn droom.
———————————————————————————————–

Kluun las deze column vanochtend voor bij Giel op 3FM.

De titel is, zoals u zelf kunt zien, 妻ががんなのに、僕は恋人のベッドにいる. En dat staat, zo heb ik vernomen van vertaler Izumi Furuta voor My wife got a cancer and I am in bed with my girl friend.

Dat is intrigerender dan Love Life, zullen we maar denken.

Dit weekend werden de genomineerde boeken voor de titel Beste Boekomslag van 2008 bekend. Naast het subtiele geel van Klunen werden
oa. Onze Oom van Grunberg en Vochtige Streken van Charlotte Roche en Heren van de thee van Hella Haasse genomineerd.

U kunt niet stemmen, dat is voorbehouden aan boekverkopers*.

* tenzij u zelf boekverkoper bent, natuurlijk.

Met dank aan Willem:

Bij Ajax praatten we vroeger over niets anders, als we door Dennis Bergkamp op dit soort doelpunten getrakteerd werden. Dat vonden wij dat in Amsterdam en zij later in Londen hartstikke leuk om naar te kijken. 

Misschien had Roy Makaay bij de balaanname eerst nog een pro forma sliding moeten maken, en daarna zijn bemodderde broekje bij het juichen aan de supporters moeten tonen. Dat hij er toch echt wel heel hard voor had gewerkt, voor dat werelddoelpunt, dat het heus niet alleen technisch vernuft was. Of met zijn elleboog nog een tegenstander willekeurige tegenstander een beuk voor zijn harsens moeten geven, onderweg, terwijl hij de bal uit de lucht plukte. Dat hij, in de goede traditie van Huntelaar Suarez Ibrahimovitch Nico Jansen, nog even had laten merken dat er niet met hem te spotten viel, ook niet tijdens schilderachtige mooie aanvallende acties. Of hij had er zo’n tulband bij moeten dragen, die John de Wolf vroeger wel eens omdeed, als hij een hoofdwond  ter grootte van de Binnenmaas had maar graag wilde doorvoetballen. Of hij had een voorhamer mee moeten nemen, en de kalk op zijn handen moeten laten zitten, als bewijs dat hij die week net even eigenhandig een krachthonkie had verbouwd in de Kuip.

Rare jongens, die Feyenoorders. Helemaal vanaf Rotterdam Zuid naar Heerenveen komen om daar demonstratief te zwijgen bij het mooiste doelpunt dat ze er dit seizoen zullen zien. Hij zal wel teveel op Bergkamp hebben geleken. Weet Makaay veel dat ze dat in Rotterdam maar ballerina-gedrag vinden.

Misschien is het met mooi voetbal wel hetzelfde als met kunst en lekker eten, dat je het moet leren waarderen. Daarom hier een cursus Mooi Voetbal voor beginners.