Ik schreef het u al eens: lege Jurken van onze Vlaamse Nightwriter  Christophe Vekeman is een formidabele roman.

Herman Brusselmans (van wie ik zelfbenoemd voorzitter ben van de  Fanclub Herman Brusselmans in Oranje)  is het daar mee eens en schreef deze hilarische recensie in Playboy.

Ik heb weinig vrienden in het literaire milieu. Al die schrijvers,
recensenten, uitgevers, Harry Mulisch, redacteuren, wat ben je ermee?
Oke, de schrijfster Saskia de Coster zou ik wel ‘ns achterwaarts in
de poes willen naaien, maar daar houdt het ongeveer op. Desondanks is wel een goeie vriend van mij: Christoph Vekeman (1972). Vandaar dat ik nu z’n nieuwe roman positief zal bespreken.

Tjonge, het is me de roman wel. Eerst wil ik wel nog even zeggen dat de vriendin van Vekeman, Mieke, me heel befbaar lijkt, maar ik heb haar wat dat betreft nog niet concreet aangesproken. Doch terug naar Lege Jurken.
Het is een uitzonderlijke roman over het hoofdpersonage Lester
Braidman, wiens echtgenote, Alicia, plotseling zwanger blijkt.
Lester weet niet hoe hij hierop moet reageren. Eerst vlucht hij weg,
dan komt hij weer terug, dan laat hij zich bijna verleiden door een
collega, maar aan het eind komt alles goed hoor.

De kracht van Vekeman ligt in in het aforistische formuleren, het diep doordringen in de menselijke psyche en het analyseren van man/vroLiw-relaties. Nu jij weer. Kortom: Lege Jurken is een roman die dringend door jullie allemaal gekocht moet worden.

Herman Brusselmans

PS: Christophe Vekeman, de beste performer van de Lage landen, treedt 20 juni weer op bij Nightwriters.

Graag wil ik schaamteloos van u gebruik of eerder misbruik maken.
Dit om de volgende reden.  Mijn vrouw is betrokken bij de organisatie voor een congres voor jonge vrouwen met borstkanker.

William Heesbeen

William, giebelige dames kunnen bij mij een potje breken en brutale mensen zoals jij hebben de halve wereld (ja, en de bescheiden mensen de andere wereld, zei mijn moeder dan altijd), dus voila:

De Europese theaterrechten van KEVBDD zijn gekocht door Stage Entertainment, het bedrijf van Joop van den Ende. Na Turks Fruit is KEVBDD de tweede Nederlandse roman* die zowel voor de bioscopen als voor het theater zal worden bewerkt.

Joop van den Ende: ‘Ik vind het verhaal ongelooflijk aangrijpend. Wij zijn ervan overtuigd dat deze verhalen alle mogelijkheden in zich hebben voor een bijzondere theaterproductie. Het wordt geen musical maar een theaterproductie waarin muziek een belangrijke rol speelt.’

Kluun: ‘Muziek speelt een grote rol in het boek. Tijdens een eindejaarsrequiem in de Oude Kerk in Amsterdam heb ik wel eens het deel van het verhaal voorgelezen waarin Carmen euthanasie laat plegen. Dat combineerden we met de song van Radiohead die er in het boek bij is vermeld. No alarms, no suprises, silence… Heel mooi, heel intens was dat.
Stage en ik willen geen musical of iets dat daar op lijkt. Ik denk aan een eigentijdse versie van Tommy van The Who, de rockopera uit de jaren 70. Maar een theaterproduktie waarbij een grote rol voor een DJ op het podium is weggelegd zie ik ook wel zitten.’

Kluun gaat zich zelf niet intensief met het script bezig gaan houden, maar blijft betrokken bij keuze van de scenarist, regisseur en cast. De theaterversie van KEVBDD zal naar verwachting pas in 2010 of 2011 in Nederland op de planken te zien zijn.

* En volgens Michiel Zwiers (dank Michiel, je hebt gelijk: scherp blijven!) is KEVBDD daarmee de derde roman: niet alleen Turks Fruit, maar ook Brandende Liefde van Jan Wolkers zijn zowel de film- als theaterrechten verkocht.

Kluun las deze column vanochtend voor bij Giel op 3FM. Iedere woensdag, kwart voor acht. U kunt ‘m hieronder lezen of, als u slechtziend bent en dit niet kunt lezen, hier terugluisteren.
—————————————————————-

Hoewel het mijn taak is om voor de enige diepgang in deze show te zorgen, moet ik bij tijd en wijle toegeven dat ik ook maar een mens van vlees en poep ben.
Ik heb hier, op 3FM Serious Music, wel eens bekend dat ik van zeikpop houd. The Carpenters, Keily Minogue en de zeikerigste liedjes van Paul McCartney:niets gaat mij te laag. Maar er is maar een zeikpop-artiest waar ik ook daadwerkelijk fan van ben en daar ben ik deze zondag heen geweest.
.
Giel, zet je schrap, luister en huiver, want ik sta op het punt om jouw ochtendshow van zijn laatste beetje integriteit en geloofwaardigheid te beroven: jouw vaste columnist is zondag naar een concert geweest van…. Neil Diamond.
.
Voor de kinderen, laat mij jullie eerst eens uitleggen wie Neil Diamond was, of, zo bleek zondag, nog steeds is. Neil Diamond was een ikoon in de jaren zeventig, het decennium dat jullie papa’s en mama’s sherry dronken, Solex reden, op zaterdag naar de Wiekentkwis van Fred Oster keken en aan sleutelfeestjes meededen (en als je niet weet wat dat is, vraag het je moeder maar eens en let vooral op hoe ze van kleur verschiet).
.
Neil Diamond, kinderen, heeft wereldwijd 130 miljoen albums verkocht en kwam met zijn laatste album op 1 binnen in de Amerikaanse Billboard200. Nou is dat geen kunst, want de gemiddeld fan van Neil Diamond is zo oud als de luisteraars van Radio 2 en die hebben net zoveel verstand van downloaden als Jan Vennegoor Of Hesseling van penalties nemen, maar toch.
.
Neil Diamond is niet alleen koning van meezingklassiekers die normaliter alleen op radio 2 te horen zijn zoals I Am I said, It’s A Beatiful Noise, Sweet Caroline (pam!pam!pam! good times never felt so good), onvervalste slijmelshit als Love on the Rocks en You Don’t Bring Me flowers, maar wist u wie Red Red Wine van UB40 geschreven heeft? En van wie dat lekkere nummer uit Pulp Fiction is, u weet wel: Girl, You’ll be a woman soon? En wie het origineel schreef van de hit van Smash Smouth uit Shrek: And Then I saw her face, thathathatha, Now I’m A Believer? Jawel, Giel: Niel Fucking Diamond.
.
Welnu. Neil was twintig jaar niet in Nederland geweest en trad dit weekend twee keer op in een stijf uitverkocht Ahoy. Dat stijf kan in deze letterlijk worden genomen, want Ahoy was gevuld met, naast Kluun, 10.000 mensen op een leeftijd waarvan, nu ja, laat ik het zo zeggen: als er zondag een bom op Ahoy was gevallen, dan was de Nederlandse economie in een klap van het vergrijzingsprobleem verlost. En van Kluun dus ook.
.
En was het goed? Het was fanta…

.

Nee. het concert was bij vlagen zo gezapig dat ik welhaast in slaap kukelde tegen de schouder van de bejaarde vrouw naast me. En bovendien lag het Halleluja-gehalte van het concert – Neil is zwaar in de here – mij iets te hoog. Waarbij gezegd dient te worden dat het de bezoekers om mij heen niet deerde, zij staken gelukzalig hun handen de lucht in, richting onze lieve heer en zijn familie. Het leek de EO Ouderendag wel.
.
Ach, laat ik positief zijn. Neil is 67 en zijn stem klinkt nog altijd alsof er een engeltje in je oor pist. Misschien ben ik gewoon nog veel te jong om dit soort concerten op waarde te kunnen schatten. Laat ik het deze zomer maar bij ouwe rockers van REM, Bruce Springsteen en The Sex Pistols houden.
————————————
De zin van de week is deze week een oudje, van een andere Neil, die met dat lang haar, uit The Young Ones. ‘I’m beginning to feel like a Leonard Cohen record.  Nobody ever listens to me.’ 

Het verschil tussen Italie en Nederland was gisteren direct merkbaar op de training. Werden Van der Sar en Sneijder  bij de ingang van Kamp Hoenderloo onthaald door een kind in een Oranje leeuwenpak met een oranje megafoon, Del Pierro en de zijnen werden verrast op een rondje bikini van twee presentatrices van de commerciele voetbalzender.  Del Pierro zag er blijer uit dan Sar.

Maar het is begonnen. Ales rond Oranje is vanaf nu nieuws.
Vennegoor die strafrondjes moet lopen omdat hij op de training een penalty en nog een en nog een en nog een miste.

Sneijder die door Nigel de Jong hard wordt onderuitgehaald en revanche neemt op Babel (en wij maar denken dat onze witte jongens die kabelgedachte vergeven en vergeten hebben).

Sar die tijdens de training een plas moet doen en daarvoor de bosjes ingaat en weer terugkomt.

Nonnieuws van de hoogste categorie, maar Kluun vreet het.
Nog 11 dagen.

De eerste reacties uit Spanje druppelen binnen. 

La Plaza: ‘een lied van hoop’  ‘prachtige roman (…), intense ervaring:  aanbevolen’

Van andere mensen weet ik dat ze het op zaterdagavond deden, altijd op dezelfde tijd, half elf. Een uurtje. Hooguit.
Ha! Dan mijn vrouw en ik! Op maandagavond, op dinsdagavond, op woensdag, ook  als er Champions League was, op donderdag, op vrijdag – het maakte ons niet uit, wij waren altijd in de stemming. Vier, vijf keer per week, ook toen mijn vrouw zwanger was en nog geen week na de geboorte van mijn jongste dochter (die het uitstekend maakt, dank u) pakten we de draad weer op. En altijd trokken er minimaal een uur voor uit, maar vaker twee of soms wel drie uur lang als we echt in de stemming waren.
.
Toegegeven, sinds mijn vrouw bevallen was werd het geweld waarmee het gebeuren gepaard ging haar af en toe te veel – ze is sinds de geboorte nogal gevoelig – maar ook dan was ze niet te flauw, sloot ze haar ogen even en wachtte tot het ergste voorbij was.
.
En de afgelopen weken gaf mijn vrouw na een uur wel eens aan dat ze te moe was en wilde gaan slapen, maar na enig aandringen van mij ging ze dan toch overstag en plakten we er nog een uur aan vast.

.
Het waren prachtige avonden, het waren onze avonden, van ons tweeen, samen, thuis. Soms spontaan, soms gepland, avonden waarop we deur niet opendeden als er werd aangebeld, sushi lieten aanrukken, een fles opentrokken, de gordijnen dicht deden, de mobieltjes uitzetten en nestelden ons dan op de bank tegen elkaar aan, uiteraard nadat we ons ervan verzekerd hadden dat de kinderen sliepen en ons niet zouden kunnen storen. Aan sommige vormen van vermaak mag je kinderen niet blootstellen, alleen Lola, onze jongste van zeven weken, die mocht gewoon op de bank blijven liggen, met haar speentje in, want zij begreep toch niet wat ze zag.
En dan kon de DVD-speler aan, want we hebben het, maar dat begreep u al, over De Sopranos.

De fans zijn in rouw, want afgelopen zaterdag was de laatste aflevering bij de VARA op tv. Mijn vrouw en ik zijn al drie weken aan het afkicken, nadat we op een avond de laatste drie episodes uit de DVD-box van het zesde seizoen achter elkaar hebben afgekeken. Zes seizoenen, in totaal meer dan 75 uur en nu is het voorbij. Forget about it. We moeten een vervangende verslaving zoeken.
.
Ik mis ze, nu al, Tony, Paulie, Silvio Dante, Uncle Junior, "Big Pussy" Bonpensiero, Carmella, AJ, Christopher Moltisante, Bobby Bacalla Bacallieri, Doctor Melfi, de BadaBing, de openingstune van de Alabama3 en die fantastische one liners, maar WhatYouGonnaDoAboutIt?

 Als eerbetoon vanochtend Kluuns persoonlijke top 5 van beste one liners en dialogen uit de Sopranos.
En let op, want ik heb goed nieuws: ik mag een box weggeven met de eerste vier seizoenen.

Op 5: Uncle Junior, king of the one liners, als hij merkt dat hij afgeluisterd wordt door de FBI.
‘I Got the FEDS so far up my arse, I can taste their brillcream.’ en ”We go back to the time where Mozes wore shorts pants.’

Op 4: Chrissie:
This ain’t negotiation time. This is Scarface, final scene, f**kin’ bazookas under each arm.

Op 3, Carmella, als verklaring voor Tony’s paniekaanvallen:
"Maybe Tony, maybe you pass out because you’re guilty over something. Maybe the fact you stick your d**k in anything with a pulse."

Op 2,  Tony, Silvio en Paulie over de ietwat corpulente vrouw van Johnny Sack: ‘she’s so fat that Ttwo guys could fuck her at the same time, and still never meet!

Op 1, En die promoveren we tot zin van de week, de dialoog tussen Silvio en PAulie Walnuts Gualtieri:
Hey, Sil. You remember your first blowjob?
Silvio Dante: Oh, yeah.
Paulie: How long did it take for the guy to come?

—————-
Kluun las deze column vanochtend live vanuit Madrid voor bij Giel op 3FM. (07.50u, als u hem wilt terugluisteren)

—> En een oudje van Kluun over The Sopranos

Hugo Borst aan de lijn. Niet om me te feliciteren met de behaalde UEFA-cup-plaats in de play offs, maar om geld.

Sander de Kramer en Hugo Borst hebben een clubje opgericht. The Sunday Foundation.

Nu is Borst, afgezien van zijn antipathie tegen Ajax, een aardige gozer, maar sinds ik wat boeken heb verkocht wil iedereen wil geld of gratis lezingen, lintjesdoorknipactiviteiten en anderssoortige aandacht van me, dus ging Kluun eerst maar eens op de website van The Sunday Foundation kijken.

Het project draait om de diamantkinderen in Sierra Leone, het slechtste land ter wereld om in te leven, volgens rapporten van de VN.  Sunday Foundation haalt kinderen uit de diamantmijnen en geeft ze een toekomst. 100% van onze bijdrages gaan naar het project.

Ik kan het hele verhaal hier nog eens uit gaan leggen, maar eigenlijk moet u zelf gewoon eens naar het filmpje op hun site kijken.

Kluun heeft twee kaarten gekocht voor de benefietmiddag, a.s. zondag in het Oude Luxortheater in Rotterdam. Najib Anhali, Jan Jaap van der Wal, Theo Maassen en Wilfried de Jong, dat belooft de de leukste comedy-middag van dit jaar te worden.

Ik ga de kaarten op deze site veilen. Ze kosten 250 euro per stuk w, maar die hoeft u niet te betalen, dat heb ik al gedaan.

Maar u kunt ze wel van me krijgen. Dat doen we als volgt.

1. U steunt ook The Sunday Foundation en maakt als de brandweer een bedrag over naar deze club.  Een euro, vijf euro, tien euro, honderd euro, wat u wilt.

2. U schrijft hieronder hoeveel u heeft overgemaakt en stuurt een bewijsje van de overboeking naar Kluun.

3. Degene die donderdagavond 24.00uur het hoogste bedrag heeft overgemaakt, krijgt de twee kaarten van Kluun. Al is het een tientje.

4. En als u niet het hoogste bod heeft gedaan, dan heeft u in ieder geval een goed gevoel en heeft de Sunday Foundation weer wat extra’s om kinderen te helpen.

Succes.

Kluun

Kluun is on tour in Spanje, om de introductie van de Catalaanse en Spaanse versie van Komt een vrouw bij de dokter kracht bij te zetten.

Denk niet dat dit lollig is (wel hoor, maar ik weet dat je als schrijver altijd net moet doen of je alleen maar wilt schrijven en alles eromheen afschuwelijk vindt), want Planeta, mijn spaanse uitgeverij, heeft in Barcelona en Madrid meer interviews in vier dagen gepland dan Anne Frank in haar hele schrijverscarriere heeft gegeven. 

Maar, zoals mijn onvoorstelbaar erudiete uitgever Joost Nijsen sprak, toen ik me beklaagde over de werkdruk van deze week: ‘Ach, Kluun, het is beter dan hoe het veel auteurs die ter promotie afreizen naar een land en dan op de luachthaven worden opgehaald door hun uitgever die stamelend vertelt dat het toch wat tegenvalt met de belangstelling van de pers, maar dat er vanavond wel een heel gezellig etentje bij hem thuis is, waar ook de assistent-redacteur en de junior PR-medewerker van de uitgeverij bij zullen zijn.

U hoort wel hoe het me verder vergaat als Kluun, live vanuit Spanje verslag doet, woensdag 7.45uur bij Giel op 3FM
 
Une Mujer va al medico en zo hoort u het ook eens van een ander.