Gatverpielekes, daar hebben we toch weer zo’n fijne Belgische zangert!

Tim Vanhamel heet deze snuiter. Heerlijk.

Tweede pinksterdag (da’s een maandag) van 20 tot 22 uur, bij BNN op radio 1: de hoorspelversie van Komt een vrouw bij de dokter.
Met Antonie Kamerling als Stijn, Sophie Hilbrand als Carmen en Georgina Verbaan als Roos.

12 mei, tweede pinksterdag: BNN radio 1 tussen 20.00 uur en 22.00 uur: Komt een vrouw bij de dokter, de luisterfilm.

Op de site van BNN staan nu al enkele fragmenten.

Michiel Romeijn en Herman Koch laten zich bij tijd en wijle nog wel eens verleiden tot Jiskefet-revivalletjes voor commerciële doelen.

Gelukkig maar.

Dagblad Trouw nam het bericht in eerste instantie bloedserieus en verwijderde het vervolgens schielijk van haar site.

Het Radio 1-journaal belde met Kluun of hij het ‘echt van plan was’ en met de redactie van Opzij of zij niet ‘enorm kwaad waren’.

Columnist Max Pam vermoedde dat Kluun ‘weinig kans’ zou maken.

Ten burele van de hoofdredacties van feministisch maandblad Opzij en Kluun.nl is vorige week hartelijk gelachen om de reacties van  media, columnisten en lezers op het nieuws dat Kluun wel oren had naar de functie van de nieuwe Cisca Dresselhuijs.

Opzij-uitgeefster Femke Leemeijer en interim hoofdredacteur Lily Martens (dat zijn de dames die Kluun aan het eind van het Jakhalzen-filmpje  koffie en een bonbonnetje komen serveren) vroegen Kluun of hij mee wilde werken aan een inhaakadvertentie in reclamevakblad Adformatie. Ziehier het resultaat.

 

PS: Wat zegt u? Hoe Kluun zelf denkt over die uitspraak van de Commissie Wet Gelijke Behandeling dat mannen ook in aanmerking moeten worden genomen? Een typisch gevalletje van Hollands Koldermodel.

—> De open sollicitatie van Kluun
—> De Jakhalzen op bezoek bij Kluun

Kluun las deze column vanochtend voor bij Giel op 3FM. Hij is hier terug te beluisteren.
————————————————————————–

Gisterenochtend werd ik op mijn dagelijkse fietstocht door Luxe- reservaat Oud Zuid, op weg naar de cultureel uiterst verantwoorde school van mijn dochters Eva en Roos, gepasseerd door Sjoerd.

Sjoerd heet eigenlijk Paul Erkens, maar om redenen van privacy noem ik hem Sjoerd. Ik had hem in geen jaren gezien en daar waar zijn haargrens reeds toen terugtrekkende bewegingen aan het maken was, had Sjoerd nu echt een vleespet. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dat dan ook het enige verval was dat hem parten speelde.

Sjoerd is nicht en de uiterste houdbaarheidsdatum van het lichaam van homo’s ligt zo’n tien jaar later dan die van hetero’s. Homo’s van veertig, zoals Sjoerd, zien er nog altijd kek uit, qua lichaamsbouw. Hetero’s van veertig plus niet. Althans, deze hetero van veertig plus niet en daar helpt mijn wekelijkse rondje rennen in het Vondelpark en mijn wedstrijdje op zaterdagmiddag bij het zesde van FC Buitenveldert niet meer aan. Toen Giel Beelen mij het afgelopen seizoen uitnodigde om naakt op tv door hem geïnterviewd te worden, kwam hij daarom wat mij betreft zo’n jaar of tien te laat.

Nee, dan Sjoerd. Een vluchtige, doch jaloerse blik op ’s mans middenrif leerde me dat hij nog steeds ernstig in fysieke topconditie was. Sjoerd was in sportkledij.

‘Ga je tennissen, Sjoerd?’ vroeg ik onnozel. Alsof je zo’n lichaam van tennissen krijgt.
‘Sportschool. Iedere ochtend, half negen, en dat zouden meer mensen moeten doen,’ grijnsde Sjoerd.

‘Misschien kun je onderweg nog even naar die laserkliniek hier in Oud Zuid, die doen ook haartransplantaties,’ voegde ik hem toe. Een mens moet nooit te beroerd zijn om ouwe vrienden van advies te dienen. 

Toen Sjoerd met zijn sporttas en wasbordje weer uit beeld fietste, heb ik Eva meteen maar een schuldcomplex aangepraat: ‘Sjoerd heeft geen kinderen. Als papa jullie niet had gehad, had ik ook iedere ochtend naar de sportschool gekund en dan zag ik er net zo uit als Sjoerd.’

‘Daar ben je veel te lui voor, pap,’ kaatste mijn dochter. Brutaal kind.

Een van de gunstige secundaire arbeidsvoorwaarden van het vaderschap is het gegeven dat alle kinderen een moeder hebben. Vooral in de klas van Roos zijn er, naast wat kleuters, vooral moeders. En wat voor een moeders. Niet van die het-is-een-doordeweekse- woensdag-dus-waarom-zou-ik-make-up-op-doen-moeders*, nee, er lopen exemplaren bij van wie het me niet zou verbazen als ze me vertelden dat ze na het wegbrengen van de kroost meteen door moesten naar de opnamestudio van Amsterdams Next Topmother.

Het is lente, de zon schijnt en de grote singer songwriter Andre van Duin zong het al: Als ‘ie boven aan de hemel staat, is het net of alles beter gaat, alles ziet er anders uit als de zon schijnt – en hoe! Het jurkjesjaargetijde is begonnen, de decolleté-dagen zijn aangebroken, het stringseizoen is geopend en gisterenmiddag op het schoolplein, bij achttien graden, was het helemaal feest. Het schoolplein werd gedomineerd door appetijtelijke jonge moeders met  zinderende zonnebrillen en bronstig stemmende outfitjes.

Sjoerd en zijn vrienden mogen van mij nog strakker worden. Die strijd heb ik jaren geleden al verloren, maar ik heb drie wolken van dochters om mee te pronken naar de mooie moeders van Amsterdam Zuid. Daar kan geen wasbordje tegenop.

De Zin van de Week komt van Jack Nicholson (71):

‘‘Mannen kijken anders tegen het onderwerp seks dan vrouwen. Het is een voortdurend, niet op te lossen probleem tussen de seksen. Een man heeft meer gemeen met een mannetjeshond dan met een vrouw.”
 
* Wrample uit De weduwnaar van Kluun

Woensdagavond, half tien in het nieuwe boekenprogramma van Susan Smit op de zender Het Gesprek. Ook te zien op www.hetgesprek.nl.

In Belgie is hij al tien jaar lang wereldberoemd, hier heeft amper iemand van hem gehoord. Als u van Echte Liedjes houdt en niet vies bent van de stem van Chris Martin van Coldplay, dan wordt het hoog tijd om u aan Ozark Henry te laven.

These Days is wel een mooi begin. De rest deugt ook.

–> Ozark Henry bij BOL.com

PSV was in januari in de Arena veel beter dan Ajax  en in de rest van de competitie iets minder slecht dan Ajax en dus kon gisteren in Eindhoven weer het jaarlijkse kampioensfeest worden gevierd.

Geen hond in Hilversum, Amsterdam of Rotterdam die er iets op af kan of wil dingen.

Kluun zei een half jaar geleden in een interview in Sportweek :
‘Buiten de Ajax-supporters om heeft heel Nederland een hekel aan Ajax. Altijd al zo geweest. Vroeger omdat ze – zwart-wit gesteld – alles wonnen, nu om de bluf en branie die niet meer gepaard gaan met goede resultaten op het veld. Het is totaal misplaatste hoofdstedelijke arrogantie. Niet zozeer van de spelers, maar van alle mensen die er omheen lopen. Die nummer één op de stropdas of die uitspraak dat amateurclubs niks te zoeken hebben in de strijd om de knvb-beker. Terwijl je tot de laatste minuten moest vechten om Kozakken Boys de baas te blijven. Dan denk ik: Ajax, doe toch ’s normáál. In Brabant heeft iedereen buiten eindhoven een hekel aan PSV, maar de laatste jaren krijg ik bijna sympathie voor ze, juist om hoe de club zich profileert. Het moet niet gekker worden, Ajax dat een voorbeeld moet nemen aan PSV’

Terwijl hier de grootstedelijk arrogantie in de loop der jaren steeds minder te verteren (‘We zijn de beste van Eindhoven, we zijn de beste van Rotterdam’) en misplaatster werd, slaagde PSV erin een clubcultuur te kweken waarin de gemoedelijkheid en warmte van de provincie werd gekoppeld aan visie en professionaliteit.

Maar op de dag van het vierde kampioenschap op rij hoorde Kluun plots teksten uit de monden van de feestvierende PSV-ers die deden denken aan de jaren zeventig, de tijd dat het provincialisme binnen PSV zorgde voor een minderwaardigheids- compex van Eindhoven tot de brug bij Zaltbommel.

Het grootste talent van Nederland, Ibrahim Affelay en zelfs de beste keeper van Nederland, Gomes, beginnen spoken te zien.

Gomes: ‘Iedereen had het maar over Ajax.’ 

Affelay: ‘Ik hoor alleen maar Ajax dit en Ajax dat. Het lijkt wel alsof iedereen tegen ons is.’

Eindhoven, haal die eierschaal van je hoofd, kijk naar die  kampioenschaal en stop met janken.

En van harte met het vierde kampioenschap op rij.

Zie ook:

—> Kluun over de malaise bij Ajax (okt 2007)
—> En ze kopen er nog een, en ze kopen…

Danny Federici. Zijn naam zal velen onder u helemaal niets zeggen en zijn dood dus evenmin.

Kluun en veel anderen doet het wel wat. Danny Federici is de eerste muzikant van de houserocking, pants-dropping, brain-shocking, earthquaking, booty-shaking, lovemaking, sexifying, electrifying, women shrieking, grown men crying, legendary E Street band die overlijdt.

In november nam hij afscheid van het publiek, om vorige maand nog één keer samen met de band waar hij meer dan dertig jaar in speelde op te treden, in een ontroerend mooie versie van Sandy, de Springsteen- klassieker uit 1973.

Na drie jaar tegen kanker te hebben gevochten overleed hij gisteren.

–> Springsteen over Danny Federici

–> Kluunkolumn: No retreat, no surrender

–> Leon Verdonschot over Springsteen