Jill Taylors presentatie op TED de hele achttien minuten uitgezeten?

Dan heeft u deze dik verdiend: alles bij elkaar ook zo’n kleine twintig minuten, maar wat is-ie leuk: het F*cking Matt Damon-verhaal op de Volkskrant- website.

Met Ben Affleck, Matt Damon, Jimmy Kimmel en cabaretiere Sarah Silverman en guestperfomances van Cameron Diaz en Bratt Pitt.

Smullen.

Kluun las onderstaand verhaal vanochtend voor bij Giel op 3FM.
Iedere woensdag, kwart voor acht.
————————————————-
Giel, ik heb je geloof ik nog nooit verteld dat ik in mijn schaarse vrije tijd manager ben van een grungeband waar je vast nog nooit van hebt gehoord, omdat ze nog steeds niet zijn doorgebroken en, als ik heel eerlijk ben, terecht.
.
Ze heten De Lekkere Wijven.
De Lekkere Wijven doen verwoede pogingen om de Grunge, de muziekstroming die in de vroege jaren negentig verantwoordelijk was voor 80% van de zelfmoordpogingen, nieuw leven in te blazen.
.
Nu ja, leven, Kurt Cobain zou zich in zijn graf omdraaien als hij hoorde hoe De Lekkere Wijven zijn muzikale nalatenschap wekelijks proberen te verkrachten in parochiehuizen, buurtcentra, jeugdsozen en voetbalkantines in dorpen en gehuchten door heel Nederland. Als hun manager mag ik het zeggen: het is zonder concurrentie de slechtste band binnen onze landsgrenzen. De buren lusten er geen brood van.

De Lekkere Wijven houden tegenover mij bij hoog en laag vol dat ze iedere week drie keer repeteren, maar aan de optredens te horen doen ze dat dan toch zeker niet samen. De band speelt songs in de slechtste traditie van Nirvana, Pearl Jam, en Soundgarden: gelijktijdig beginnen, dan plank gas, niet afremmen voor plots overstekende coupletten of scherpe refreinen en als het een beetje meezit ongeveer op hetzelfde moment klaar zijn met het liedje. Daarbij dient vermeld dat De Lekkere Wijven wel twee speelse elementen aan het genre van hebben toegevoegd: ze zingen de refreinen tweestemmig: hard én vals en men beweert stellig, hoewel niemand dat ooit met enige zekerheid heeft kunnen bevestigen, Nederlandstalig.
.
Waar we ook komen, de eerste minuten van de optredens van De Lekkere Wijven zijn nooit makkelijk. Dat heeft minder met het repertoire of het niveau van de band te maken als wel met de bezetting van de band.
.
De naam dekt niet geheel de lading.
De Lekkere Wijven bestaat uit, van links naar rechts, geestelijk vader en leadzanger van de band, de boomlange Tief. Tief is een afkorting voor Krijg de Typhus, de welkomstboodschap waarmee onze zanger zijn publiek, dat op een meer appetijtelijk type achter de microfoon had gerekend, steevast begroet.
.
Onze gitarist is Anus, de artiestennaam die Constatijn van Duren heeft aangenomen, in de vaste overtuiging dat deze naam voor een gitarist meer commerciële potentie biedt dan de naam die zijn ouders hem hebben gegeven. ‘Kijk maar naar The Edge en Slash,’ bezweert Anus. Daar heeft Anus een punt, al ziet hij erbij over het hoofd dat hij, in tegenstelling tot Slash en The Edge, net zo gitaar kan spelen als een nijlpaard tosti’s bakken.
.
Het derde Lekkere Wijf is Franske, een pukkelige jongen die in zijn leven minder daglicht heeft gezien dan Sadam Hussein in zijn laatste maanden en sinds de dood van Kurt Cobain om principiële redenen nimmer meer zijn haar heeft gewassen. Franske speelt bas, of, zoals hij zelf in interviews over zijn rol in de band pleegt te zeggen: ‘Ik speel de bas.’
.
Drummer is Stanley, een Surinamer met meer goud aan zijn handen dan de Nederlandse Bank in de kluis heeft. Stanley is naar eigen zeggen, met Prince en Jimmi Hendrix de enige neger die snapt hoe je een drumstel moet vasthouden. Stanley wordt zelden door iemand tegengesproken over de juistheid van deze vergelijking, niet in de laatste plaats vanwege de formidabele slagkracht die hij tijdens optredens aan de dag legt, een slagkracht die, is geïnspireerd op de wijze waarop Ike Turner zijn vrouw Tina altijd in elkaar sloeg.
.
En tenslotte Sjarrel, een beetje vadsige eigenaar van een zaak waar, laten we het netjes zeggen, zelf meegebrachte vrouwen niet mogen worden geconsumeerd. Sjarrel bedient de toetsen, speelt – en dat is een absolute noviteit binnen de grunge – elektrisch triangel en hij zorgt voor de versnaperingen in de kleedkamer.
.
Waarom zeg ik dit? De Lekkere Wijven hebben tot dusver nog amper aan de weg getimmerd, maar toch bestaan ze volgende week al vijf jaar in dezelfde bezetting als waarin ze in 2003 begonnen, vanuit de garage van de vader van Franske.
.
Welnu. Kluun heeft weten te regelen dat ze een jubileumconcert mogen geven in het Amsterdamse Paradiso, dat zal worden opgeluisterd door een keur van Nederlandse rock-artiesten. Daarvoor mag ik vandaag, als huiscolumnist van 3FM Serious Music, 100 kaarten weggeven voor het jubileumconcert van De Lekkere Wijven, volgende week dinsdagavond in Paradiso, aan iedereen die per SMS reageert.

Voor de bezoekers van www.kluun.nl zijn ook kaarten beschikbaar. Zin om dinsdag a.s. in Paradiso Amstedam het jubileumconcert van De Lekkere Wijven, met guest-performances, mee te beleven? Laat het weten.

De Volkskrant was vanochtend bij monde van Willem Vissers in topvorm, om de voortdurende sportieve, bestuurlijke en achwatgaat- ereigenlijkwelgoed crisis bij Ajax te beschrijven.

"Over de volle breedte van vak P hadden de supporters van FC Twente zondag een spandoek uitgerold: ‘Het is het eindpunt van de trein, bijna geen mens hoeft er te zijn, bijna geen hond gaat zover mee: Enschede!’

Zoiets is makkelijk te vertalen naar Ajax: ‘Het is het einde van weer een seizoen, voor Sneijder en Babel kregen we veel poen, maar we zijn weer geen kampioen.’’

En deze was ook leuk:

”De Twentse gelijkmaker, na het eigen doelpunt van Douglas, viel toen Leonardo over de grond rolde, ergens op de andere speelhelft. De scheidsrechter onderbrak het spel niet, tot woede van assitent-trainer Groenendijk. Van Hulten volgde hier wel de regels en zijn besluit was begrijpelijk, want - komt-ie – de arbiter die voor elke valpartij van Leonardo fluit, zal zich al snel in een volière wanen.”

Met pijn in het hart moet Kluun constateren dat de PSV-supporters wederom gelijk hebben gekregen: ”Eens per jaar wordt PSV kampioen”.

–> Lees ook: En we kopen er nog twee…

De show is volgens sommige critici een regelrechte reincarnatie van de gemaakte jaren-70-gezelligheid in quizen als De Wiekentkwis en Een van de Acht.

Toch had Kluun er wel plezier in bij de opnamen.

Zaterdagavond, 20uur, RTL4. Ik hou van Holland. Met Kluun, Katja Schuurman, Do en Jeroen van Koningsbrugge.

Deze week verscheen een onderzoek waaruit blijkt dat er nog nooit zoveel boeken gekocht zijn, terwijl er minder gelezen wordt.

Als trouw bezoeker van deze site wist u dat natuurlijk al lang.

Netwerk interviewde Kluun over dit fenomeen. Vanavond, 20.25uur, Nederland 2

Kluun las dit korte verhaal vanochtend voor bij Giel op 3FM. Iedere woensdag, kwart voor acht. Hier terug te luisteren.
———————————————–

‘Wat eten krokodillen het liefst?’

Maarten keek in de spiegel. Hij had zich drie dagen niet meer geschoren en niet gedoucht. Hij was niet meer buiten geweest, had niets meer gegeten en niemand meer gesproken.
.
Het was vrijdagochtend, half tien. De aangebroken fles witte Martini die nog over was van die avond met Hanna, afgelopen zondag, had hij net leeggedronken.
.
Het begon met die kaarten die Giel op 3 FM verlootte. The Editors in De Heineken Music Hall. Hij wist helemaal niks van Editors, behalve dat Hanna er helemaal gek van was. Met bonzend hart had hij ge-sms’t waarom hij recht had op die kaarten. ‘Omdat ik verliefd stiekem verliefd ben op Hanna, mijn collega, en omdat Hanna verliefd is op Editors.’ Een half uur na de uitzending werd hij gebeld. Hij had de kaarten.
.
De dag erna had hij in de lerarenkamer tussen neus en lippen door laten vallen dat hij bij toeval twee kaarten voor Editors had. Of er iemand zin had om mee te gaan. Voor het eerst had Hanna tegen hem gepraat.
.
‘Ik ben helemaal gek op Editors!!!’ had ze geschreeuwd.
Die week had-ie ieder liedje van die kutband uit zijn hoofd geleerd. Wat een Typhusherrie.
.
Bij het concert had hij de teksten meegebruld alsof hij ze al jaren kende. Na afloop had Hanna hem op zijn wang gezoend.
‘Dank je, ik vond het ge-wel-dig,’ kirde ze.
Of ze zin had om samen een drankje te drinken bij hem thuis, hij had nog een fles Martini staan. Dat dronk ze toch, had hij gezien op het laatste personeelsfeestje in de aula?
.
Ze had hem onderzoekend aangekeken. ‘Een glaasje dan. Verder niks, Maarten,’ had ze lachend gezegd. ‘We zijn collega’s en jij had mijn vader kunnen zijn.’
.
Terwijl zij aan haar Martini nipte, had hij van de zenuwen een halve fles Stolichnaya naar binnen gegoten. Toen hij had bekend dat hij verliefd was op haar, had ze gelachen.
‘Dan is het nu hoog tijd om te gaan, Maartentje…’
Hij had haar bij haar arm gepakt. Hij had haar op de bank gedrukt. Hij had haar bij haar haren gepakt. Hij had niet gezien hoe ze in blinde paniek met haar hand de fles Stoli van de tafel had gegrist. En toen spatte er iets hards op zijn achterhoofd uit elkaar.
.
Vaag herinnerde hij zich Hanna’s laatste woorden, toen ze huilend de trap af rende. ‘Ouwe viezerik!’
.
Twee minuten had het gesprek geduurd, de dag erna. De directeur van de school had het verhaal gehoord. Hanna zou geen aangifte doen, als hij zijn baan zou opgeven. Nu. Direct.
.
Hij had niet eens afscheid mogen nemen van de kinderen in zijn klas. Op weg naar de uitgang was hij voor haar klaslokaal stil blijven staan. De kinderen wezen hun juf op meester Maarten, die daar met zijn neus tegen het raam gedrukt stond. Ze was in paniek geraakt en had de beveiliging gebeld. Even later lag hij op zijn rug op het schoolplein en stonden er achter ieder raam van het schoolgebouw kinderen te lachen en te wijzen naar meester Maarten, daar op het schoolplein. Ook de kinderen uit zijn eigen klas lachten hem uit.
.
De dagen erna had het idee langzaam postgevat. Vannacht had hij amper geslapen.
De halve fles Martini van daarnet gaf hem moed. Hij keek nog een keer in de spiegel, trok zijn jas aan, zette een pet en een zonnebril op, en deed de voordeur achter zich dicht.
.
Hij ging te voet. Vanaf zijn huis was het drie kwartier lopen naar Artis. Er was geen haast. De kinderen zouden er pas tegen elven zijn, wist hij. Hij had het jaarlijkse schoolreisje zelf georganiseerd: de bus naar Artis, de educatieve spelformulieren, de speurtocht, de lunch, alles had hij geregeld, de afgelopen weken.
.
Om half elf kocht hij een kaartje bij de kassa van de dierentuin. Op het terras naast de flamingo’s bestelde hij een koffie en een gevulde koek en wachtte toen rustig af tot groep 4a van juffrouw Hanna, zijn Hanna godverdomme, en groep 4b, zijn groep 4b godverdomme, met hun nieuwe meester, schreeuwend en zingend Artis in bezit kwamen nemen.
.
Hij volgde de groep op een meter of vijftig. Al zou niemand hem hebben herkend met zijn pet en bril.
Hij wist precies welke route de kinderen zouden nemen. Via de pinguïns (‘In welke werelddelen komen pinguïns voor?’)  de zebra’s (‘Waarom hebben zebra’s strepen?’) en de giraffen (‘Waarom heeft een giraffe zo’n lange nek?’) voerde de speurtocht naar de krokodillen.
.
De kinderen verzamelden zich rond de hekken voor de krokodillenvijver en keken op hun formulier. Hij wist welke vraag er stond. ‘Wat eten krokodillen het liefst?’
.
‘Dat kunnen jullie zo meteen zelf zien, kinderen, de krokodillen worden om twaalf uur gevoerd, staat hier op het bordje,’ riep juffrouw Hanna boven het kindergejoel uit.
Hij grinnikte zachtjes.
.
Langzaam schuifelde hij tussen de kinderen naar voor. Net toen juf Hanna geïrriteerd vroeg of die lange meneer de kinderen misschien de kans wilde geven om naar de krokodillen te kijken, zette hij, om een minuut voor twaalf, zijn pet en bril af.
.
‘He, kijk, dat is meester Maarten!’ riepen de kinderen verbaasd.
‘Dag kinderen,’ zei Meester Maarten, terwijl hij over het hek stapte, ‘goed opletten nu, het is voedertijd,’ en sprong toen met een duik het water in.
.
Hij had goed getimed. De krokodillen hadden honger.
Zijn linkerarm ging er als eerste af. Hij zag zijn bloed het water rood kleuren. Boven zijn eigen schreeuw van pijn, hoorde hij het gegil van de kinderen.
.
Juist toen de enorme bek van de tweede krokodil zich vlak boven zijn hoofd opende, zag hij vanuit een ooghoek juffrouw Hanna flauwvallen.  

THE END

En omdat het mijn taak is zorg te dragen voor de zingeving in deze show, geef ik hier de Zin van de Week, en die komt deze keer uit MunichThe Editors: van de favoriete band van juffrouw Hanna,

People are fragile things you should know by now. Be careful what you put them through…

Johnny

Johnny is platzak, mailde hij. Nu had Johnny nog wat van Kluun te goed (niets ernstigs hoor, klusje met een recensent die iets negatiefs had geschreven en door Johnny vakkundig met een stukje beton aan zijn voeten aan de vissen is gevoerd), dus of ik even wat reclame voor hem wilde maken.

Tuurlijk, Johnny, want we zijn allemaal hoeren (behalve jouw moeder en mijn moeder natuurlijk). Dus voila, hier, pak an.

Johnny & The Gangsters of love. The fastest Rock ‘n’ roll band around. Voor al uw bruiloften, verjaardagen, jubilea, failessementen en begrafenissen. Bekijk hier hun nieuwste promo.

iTunes vroeg Kluun naar zijn tien favoriete liedekes.

Ik weet het, ze komen niet helemaal overeen met de tien hoogste van Kluuns Persoonlijke Top 100 Aller Tijden, zo’n dik jaar geleden op deze site gepubliceerd. Aller Tijden blijkt maar weer eens een ruim begrip.

En zij staan op nr. 7