Vier jaar geleden startte Kluun de actie Stop Zinloos Geweld bij Bevallingen. Een protest tegen de middeleeuwse bevallingscultuur in ons land. Hoewel ludiek bedoeld is de petitie ondertussen door enkele duizenden vrouwen ondertekend.

Deze week verscheen de door anestisisten anesthesisten en gynaecologen opgestelde conceptrichtlijn ‘Pijnbehandeling tijdens de bevalling’.

Hierin staat dat iedere vrouw straks recht op pijnbestrijding bij haar bevalling heeft, op wat voor uur van de dag of nacht ook. Precies zoals het in al de ons omringende landen al jaren het geval is.

Eindelijk zien we in Nederland het licht.

Hieronder een fragment uit Help, Ik Heb MIjn Vrouw Zwanger Gemaakt! (uit 2004)
.
Wee de vrouw die al tijdens haar zwangerschap informeert naar de mogelijkheden van een ruggenprik. Verloskundigen zijn er als de kippen bij om de nadelen ervan op te sommen. Zo krijgt een paar procent van de vrouwen koorts, migraine of een tijdelijk verlaagde bloeddruk. Phoe. Is me dat schrikken. O ja, en de bevallende vrouw voelt de weeën minder goed. Nou lijkt me dat juist de bedoeling van de hele ingreep, maar verloskundigen zeggen dat dit nadelig is omdat de vrouw ook de persweeën niet goed voelt en dus niet precies weet hoe en wanneer ze moet gaan persen. Wat men vaak vergeet te vertellen is dat al die pijnverlagende maatregelen kunnen worden gestopt tegen de tijd dat de vrouw voldoende ontsluiting heeft en mag gaan persen. Hetgeen als voordeel heeft dat de vrouw niet uitgeput aan de start komt voor datgene waar het om gaat: het kind eruit poepen.

lees ook:
–> Column van Kluun in Viva Baby: Programmeerfoutje

–> NL kent hoogste cijfer kindsterfte tijdens bevalling binnen de EU

Nightwriters doet ook  bedrijfsevenementen  en wat dies meer zij.

Kluun; ‘Als je al drie keer Lois Lane of Sugar Lee Hooper op je bedrijfsfeest hebt gehad, is het voor de verandering wel aardig om een keer Tommy Wieringa, Herman Brusselmans of Saskia Noort te zien optreden’

Hier het hele artikel uit High Profile.

De film won zo ongeveer  alles wat er te winnen viel bij de  Oscar-uitreikingen. Beste film, beste regie, beste cinematografie, beste bewerkte scenario, beste catering, meest originele wapenuitrusting, beste botbreuken, meeste schotwonden, meeste dode honden, meeste dode Mexicaanse drugsdealers, meest afschuwelijke Amerikaanse accent, beste dialoog (”Just how dagerous is this man?” "Compared to what? The bubonic plague?”), beste eh… nou ja, beste alles dus.

Maar alle prijzen voor No Country For Old Men vallen in het niet bij die voor de Oscar voor de beste mannelijke bijrol. Die ging naar de engste man sinds Jack Nicholson ooit tussen neus en hakbijl door ”Here’s Johnny…” grijnsde.

De Spaanse acteur Javier Bardem. Hij schijnt het te doen met Penelope Cruz, dus zo eng zal-ie nie zijn, maar in deze film:  mijn God, wat een griezel. Gargamel, de schrik der Albert Heijn-smurfen, is er niets bij.

Javier Bardem. Kluun dacht onder de film steeds: waar ken ik de man ook al weer van. Vanochtend even Googleboogiewoogie en ja, daar zal je ‘m hebben: Ramon, de bedlegerige man uit Mar Ardento die zo graag dood wil.

In No Country For Old Men wil hij zelf niet dood, maar maakt hij anderen dood. En daar is-ie best goed in, Friend-o.

No Country For Old Men.  Brrr…

De site is trouwens ook fijn.

Tommy Wieringa, Peter Winnen, Manon Uphoff en Kluun schreven een verhaal voor  Hertog Jan Bier.
Het Parool schreef een artikel over deze actie.

Over Kluuns verhaal:

"Kluun schreef Memoires van een marketingsoldaat. In dit toekomstverhaal kijkt de reclameman Stijn, de hoofdpersoon uit Komt een vrouw bij de dokter, terug op zijn leven. Geschreven in de vertrouwde turbo- no-nonsensstijl."

Kluun las gisterenavond Mister, het verhaal van Tommy Wieringa. De beste schrijver van Nederland maakt zijn reputatie ook in dit boekje weer waar. Aanrader.

De boekjes zijn gratis te krijgen bij een sixpack Hertog Jan Grand Prestige of als u zo’n grand Prestige bestelt in de kroeg,

(pssshhhttt: op de site van Hertog Jan kunt ze gratis bestellen)

(vervolg van maandag en dinsdag)

Het begon in Duitsland. Daar is men ondertussen al toe aan De Weduwnaar, die daar afgelopen zomer uitkwam, onder de titel Ohne Sie. Komt een vrouw bij de dokter heet er Mitten ins Gesicht. Ja, Naat en ik hadden ook direct associaties met Duitse films waarin mannen met snorren op witte sokken met hun – excusez le mot – Schwanz lopen te zwaaien.
.
Toch heb ik mogen ervaren dat die Duitsers in moreel en cultureel opzicht meer op ons lijken dan we zelf willen denken. Nederlandse schrijvers, artiesten en acteurs hebben sowieso meer succes in Duitsland dan bijvoorbeeld in België. Mijn boeken ook. Van Komt een vrouw werden in België nog geen zeshonderd exemplaren verkocht.
.
Duitsland liep wel warm. Goeie recensies in de damesbladen, goeie recensies in de glossies, maar het meest opvallende was dat de recensies in de kwaliteitsbladen in Duitsland buitengewoon goed waren, terwijl het boek in de Nederlandse serieuze pers was neergesabeld. Mitten ins Gesicht werd in een artikel van twee pagina’s in Der Spiegel bijvoorbeeld vergeleken met Love Story, de tranentrekker uit de jaren zeventig.
.
Wat er in Duitsland in hakte was de euthanasie. Ik ben voor euthanasie, mits vrijwillig en niet alleen maar als Ajax drie keer achter elkaar verliest, maar behalve in Nederland, Zwitserland en België is er nog steeds geen land in de wereld waar euthanasie legaal is. Vooral in Duitsland en Italië ligt euthanasie gevoelig.

(Deze en volgende week iedere dag een deel uit het artikel dat Kluun voor RED schreef. Wordt morgen vervolgd)

–> Der Spiegel over Kluun
–> De Suddeutsche over Mitten ins Gesicht
–> Bol-kunden uber der den dem Kluun
–) Overige Duitse recensies

Kluun las vanochtend bij Giel op 3FM zijn wekelijkse column weer voor. Hij is terug te luisteren. Of te lezen.
————————————————————
Zoals u weet zijn schrijvers serieuze, eloquente types. Anders dan rocksterren moeten wij niets hebben van alcohol, drugs, en zelfs voor de groupies die ons altijd omringen na onze lezingen in bibliotheken en parochiehuizen halen wij beschaafd onze neus op. Nee, wij schrijvers laven ons liever aan een goed gesprek over proza, poezie en de geschiedenis van de wereldliteratuur.
.
Zo zat ik vorige week ik met enkele welontwikkelde collegae in onze Nightwriters-tourbus op weg naar een gig in een dorpshuis waar het publiek ongetwijfeld al uren in lange rijen in de vrieskou stond te wachten om straks, zodra het theater zijn deuren zou openen, naar binnen te stormen om zo de beste plekjes voor het podium te bemachtigen, op luttele meters van ons, hun literaire idolen.
.
Om de tijd te doden raakte ik met mijn collega-literatoren aan de praat over een van de grootste Engelse schrijvers aller tijden, Roald Dahl. Iedereen die vroeger een beetje heeft opgelet op school weet dat Roald Dahl de meester is van het korte verhaal met de duistere, enigszins bizarre plotwendingen.
.
Mijn favoriete verhaal van Roald Dahl dateert uit eind jaren zeventig. In het kader van de broodnodige wekelijkse diepgang in deze show, ga ik u nu verblijden met een eigengemaakte cover van dit Roald Dahl-verhaal uit zijn verfilmde bundel Tales Of The Unexpected.
.
Els en Wilhelm waren een koppel waarvan je op verjaardagen denkt: is er dan godverdomme helemaal niets mis met ze? Mooi, jong, gezond, op het absurde af gelukkig, en nog steeds even verliefd en geil op elkaar als op de eerste dag dat ze elkaar tegenkwamen Game, set and match, zogezegd.
.
Ware het niet dat al vanaf haar jeugd Els een fobie had: ze was doods- en doodsbang voor slangen. Adders, cobra’s, ring-, bril- en ratelslangen, zelfs tuinslangen bezorgden haar de rillingen, in de Efteling durfde ze niet binnen een straal van 300 meter van de Python te komen.
.
Wilhelm, de lieverd, nam haar fobie serieus en zapte zelfs, om haar te beschermen, direct naar een ander kanaal als er ergens op televisie, bij een natuurfilm op Discovery Channel of in een reisprogramma van Floortje Dessing ook maar een pierworm in beeld dreigde te komen.
.
De slangenfobie van Els begon in de loop der jaren steeds dramatischer vormen aan te nemen. Steeds vaker werd Els geplaagd door afschuwelijke nachtmerries waarin er drie, vier slangen tegelijk over haar rug gleden of dat er een slang tergend langzaam van haar borsten naar haar nek kroop. Deze afschuwelijke dromen werden steeds frequenter. Er ging geen nacht meer voorbij of Els had een droom waarin glibberige slangen over haar hele lijf kropen. Waarna ze weer midden in de nacht gillend wakker werd, zwetend als een overrijpe Franse kaas.
.
Gelukkig was haar liefdevolle partner behept met een engelengeduld. Al was het midden in de nacht, liefdevol troostte Wilhelm zijn lieve vrouw, knuffelde haar en stelde haar gerust tot haar hartslag weer was gekalmeerd.
.
Op een nacht, na een vreselijke droom waarin een grote West-Australische boa constrictor over haar billen was gekropen en Els weer eens huilend van ellende in Wilhelms armen lag, snikte Els angstig dat ze ‘nie…hie…hiet mee…hee…eer du….hu… hurfde niet te sla…ha…hapen…’
.
‘Rustig maar schatje, de droom is weg…’ fluisterde Wilhelm. ‘Ga maar rustig weer slapen…’ En hij kuste haar teder op haar voorhoofd.
Pas tegen het ochtendgloren viel Els, liggend op haar zij, dodelijk vermoeid in slaap.
.
Wilhelm wachtte enkele minuten tot hij aan haar ademhaling hoorde dat ze in een diepe slaap was. Daarna stak hij zijn wijsvinger in zijn mond, legde hem op haar rug en liet zijn natte vinger langzaam, in een slingerende beweging over haar rug glijden…
.
Dit verhaal is gebaseerd op een aflevering uit Roald Dahls Tales Of The Unexpected.

Het doet allemaal een beetje denken aan wat mijn eerste vrouw Judith (Carmen in het boek) altijd zei over haar zakelijk succes. Juut had geen reclame-achtig bedrijf, zoals het Advertising Brokers van Carmen in het boek, maar een uitzendbureau voor anderstaligen, Undutchables. De overeenkomst tussen beide bedrijven was wel dat ze draaiden als ze als een trein liepen. Welnu, als Undutchables weer een goed jaar had gedraaid, sloeg Juut zich telkens op de knieën van de pret en zei: ‘Wat een mop!’
.
Wat een mop. Het idee dat er straks een Chinees met een verstuikte tong zich bij de eerste hulp van het ziekenhuis meldt nadat hij wanhopig heeft geprobeerd het woord Utrechtsestraat uit te spreken geeft me nu al buikkramp van het lachen. En de gedachte dat de Bible Belt in the Midwest van de Verenigde Staten er dankzij ene Ray Kloen nu helemaal van overtuigd isn dat alle Nederlanders van de pot zijn gerukt met hun monofobie, euthanasie en XTC. Komt een vrouw bij de dokter als het definitieve bewijs dat Amsterdam het Sodom en Gommorra van deze wereld is. Dat scheelt lange rijen bij het Van Gogh en Anne Frank en het fietsen wordt er ook veiliger door. 

Toch klinkt het allemaal mooier dan het is. Bij die 28 landen zijn landen waar de eerste druk zo klein is dat ik hem net zo goed in zijn geheel zelf had kunnen printen, kopiëren en rondbrengen, zoals Slovenië en Israël. En in de Verenigde Staten en Engeland moet ik het allemaal nog zien. Daar geldt alle literatuur van niet Engelstalige auteurs als high brow en ontoegankelijk, een beetje wat wij in Nederland hebben met Franse films: franse film? O, dat zal wel weer moeilijk zijn. Er zijn vrijwel geen Nederlandse en Vlaamse auteurs die boven een paar duizend verkochte boeken uitkomen in die landen. De enige remedie: interviews geven, aandacht krijgen in de damesbladen, de glossy’s, de talkshows op radio en tv.

(Deze en volgende week iedere dag een deel uit het artikel dat Kluun voor RED schreef. Wordt donderdag vervolgd. Morgen de wekelijks Kluunkolumn bij Giel op 3FM)

Deze en volgende week iedere dag een deel uit het artikel dat Kluun voor RED schreef. Het beschrijft mijn ervaringen in mijn KEVBDD-promo-tour in 2007 langs een aantal Europese landen. Vandaag deel I
———————————————————————-

Ineens had ik het. Een circusbeer. Ik was een rondreizende circusbeer, die aan het publiek werd getoond.
.
Het was vrijdagavond zeven uur en ik lag samen met Naat op het bed van onze hotelkamer in het chique Continental Hotel in Oslo te kijken naar het interview dat ik eerder die middag had met Stål Talsberg voor de Noorse TV2.

Met enige gene keek ik naar mezelf, vanaf dat hotelbed, met Naat naast me. Nu had ik mezelf toch al wat keertjes op televisie gezien, maar hier, wetend dat er met ons, zo had ik begrepen van mijn uitgever, een half miljoen Noren naar dat programma keken, werd ik toch wat pips van rond de neus.
Ik deed het niet eens slecht, technisch gezien. Mijn Engels was beter dan dat van Stål, ik bleef rustig en beleefd, ik gaf de juiste antwoorden en lachte mijn innemendste lach.
Dat is het voordeel als je de tabloidpers in Engeland bent gewend: daarna valt alles mee.

De teller voor Komt een vrouw bij de dokter staat op 28 landen. Dat klinkt indrukwekkend, maar Anne Frank had er 40, en dat zonder één interview te geven. Ach, laat ik eerlijk zijn: ik vind het retestoer. (Gelukkig ben ik niet de enige. Een maand of wat terug mocht ik Harry Mulisch interviewen voor de openingsavond van Het Gesprek, die nieuwe interviewzender waar bijna niemand naar kijkt. Harry bekende dat hij nog steeds iedere nieuw verschenen buitenlandse versie van zijn boeken in zijn imposante boekenkast plaatst. Keurig gerangschikt per land.)

Kluuntje in China, Kluuntje in Amerika, Kluuntje in IJsland. Het is allemaal wat surrealistisch.  Landen waarvan ik niet eens wist dat ze er konden lezen, landen met een taal waarbij ik tot in het eeuwige in het ongewisse zal blijven of het écht wel mijn boek is dat ik in handen heb gekregen. Dat verzin je echt niet hoor, als je in februari 2002, net terug van een paar maanden Australië, een tweedehands pc koopt bij de PC-dokter op de Overtoom en dan gewoonweg een slag in de rondte begint te typen en dat typewerk vijf jaar later de hele wereld over ziet gaan.

(wordt morgen vervolgd)

Een vakkundige, onafhankelijke jury (Leon Verdonschot en ik) heeft drie winnaars uitgekozen van een gesigneerd exemplaar van Pushing the Limits, het afschrikwekkende grappige, gore en gruwelijke nieuwe boek van Leon Verdonschot.

Vivian, Maaike en Jolanda: jullie krijgen een mail van uitgeverij De Bezige Bij en dan komt alles ongetwijfeld goed. Althans, bij mijn uitgeverij komen dit soort dingen altijd goed.

Dat de winnaars drie vrouwen zijn, is uiteraard toeval.

Eerst komt er eindelijk een rapport dat hout snijdt. Dan komt er een ledenvergadering waar Hij toevallig (!) tot ieders verbazing binnenstapt. Drie uur later is Hij plots ”aangenomen” als de verlosser.

Maar ach, dat nemen we allemaal voor lief, ikzelf incluis, want met Cruyff & Marco gaan er nu eenmaal wel deuren open die geen rapport open krijgt. Het Cruyff-effect van de jaren tachtig in nieuwe verpakking.

Een dag later is al duidelijk is dat Hij het hele rapport a) niet gelezen heeft en b) al had-ie het gelezen, met permissie van de hele ledenraad en de aanwezige commissie die het rapport heeft gemaakt aan zijn Catalaanse laars zal lappen.

 En weer een dag later blijkt dat Hij het helemaal niet ziet als een baan, Hij gaat gewoon even voor McKinsey spelen en is dan weer weg. ”Ja, maar ik ben wel verantwoordelijk.’  Hou toch op.
Doodziek word ik er van, van dat Peppi en Kokki-beleid hier.

Ik denk dat ze in de bestuurskamers van PSV en Feyenoord rollen over de grond van het lachen om de bananenrepubliek die Ajax heet.

Zo. Van die dingen.