/ Lowlands are go

17 August 2007 - 10:16

En waar verheugt Kluun zich het meest op dit weekend?

1. De jongens van Woebie woebie woebie (lees ook dit)

2. De band met de coolste naam en de coolste muziek van dit moment.

3. De reïncarnatie van Joy Division

4. De band van de mooiste single van dit moment (lees ook dit)

5. Deze vrolijke jongens.

6. De vette techno van deze man

7. De Nederlandse Oasis. (lees ook dit)

8. De man wiens optredens sacraal schijnen te zijn.

9. De kinderen van Stone Roses, Happy Mondays en de rest van Manchester United.

10. Een herhaling van het hoogtepunt van Lowlands 2005

O, en om even tot rust te komen tussen al het muzikale geweld: vervoege u zich zaterdagmiddag om half drie in de Magneettent bij Kluun en Saskia Noort.

/ Lowlands

15 August 2007 - 8:55

Het lijkt allemaal zo leuk, die festivals, maar dat is het natuurlijk niet. Na op www.lowlands.nl het schema intensief bestudeerd te hebben, ben ik tot de conclusie gekomen dat het een belachelijk programma is. Zijn ze nu helemaal van de ratten besnuffeld? Wat een schandalig, van de pot gerukt, programma. En het dan gek vinden dat er doping wordt gebruikt.Vrijdagmiddag begint de ellende al. The Editors. Meteen daarna, god zij dank ook in de Alpha-tent, Kasabian. Dan een stukje Damien Rice, van wie ik iedereen die ooit een optreden van de man heeft gezien, hoor zeggen dat het is alsof er een engeltje in je oor pist. En dan rennen naar de Grolsch-tent, naar de band die niet alleen de coolste muziek van dit moment maakt, maar ook de coolste naam draagt: The Good, the Bad and The Queen en daarna met een lange sprint terug naar de Alpha tent voor The Killers. Zaterdagmiddag half drie: Kluun en Saskia Noort in de magneettent. Als ik dan al wakker ben, ga ik daar ook een kijkje nemen, waar ik, als Kluun zijn laatste flauwe grap nog niet heeft voorgelezen, de benen neem om op tijd bij de Nederlandse Oasis, Moke, in de Bravo-tent te zijn. Vervolgens

/ De club van het volk

15 August 2007 - 8:34

Davids geblesseerd, Ogararu geblesseerd, Sneijder weg, De Mul weg, Babel weg.

Maar ondanks al die miljoenen op de bank wordt Ajax misschien weer de club van het volk. 

Zetten we Johny en Anita toch samen in de basis.

/ Key West

8 August 2007 - 7:35

Na een lange tocht langs de westkust van Florida, waar de zee voelt en stinkt alsof je in een warme vissoep van Herman den Blijker stapt, ben ik op mijn laatste standplaats in de Keys gearriveerd. De Keys zijn een soort Waddeneilanden, die onderling verbonden zijn door een wat uit de hand gelopen afsluitdijk op pootjes. Het ding is bijna 200 mijl lang. Er komt geen einde aan. Welnu, helemaal aan het einde van die Amerikaanse waddeneilanden, als je bijna de Golf van Mexico in dondert, ligt Key West. De beroemdste inwoner van onze eigen waddeneilanden is uiteraard de éminence grise der Nederlandse kutlulbefpijpneuktietenliteratuur, Jan Wolkers himzelf, maar Key West is groot geworden door een van de grootste schrijvers uit de geschiedenis van de Amerikaanse literatuur: Ernest hemingway. Ernest Hemingway, de schrijver die sneller dronk dan hij schreef. Zo had de man een litteken op zijn voorhoofd ten gevolge van een avondje zuipen waarbij hij op het toilet aan het touw van een spoelbak dacht te trekken, maar in plaats daarvan uit alle macht een dakraam volledig uit het plafond trok. Hemingway was sowieso niet van het halve werk: na een mislukte zelfmoordpoging in 1961 kocht de man in 1962 het grootste pistool dat er in de verre omtrek van Key West te krijgen was en zette het tegen zijn grijzende hoofd. Exit Hemingway. Nu kwam mijn boek deze week uit in de Verenigde Staten (volgens mijn uitgever zijn er tot nu toe 17 stuks van verkocht), dus dacht ik: laat ik Sloppy Joe, de vroegere stamkroeg van de oude Ernest eens bezoeken. Je weet nooit waar het goed voor is, misschien stikt het er wel van de schrijvers. Wat een afknapper. In Sloppy Joe komen anno 2007 slechts mannen met T-shirts als Beer has made this beautiful body en I love to fart. Dan maar op werkbezoek in een andere beruchte ikoon van het nachtleven van Key west: The Bull and The Whistle. Giel, ik ken jouw voorkeur om naakt in de openbaarheid te treden, dus let op: op de bovenste verdieping van deze verder doodgewone kroeg, in de zogenaamde Garden of Eden, zijn clothes optional. Aangezien de beste jaren van mijn lichaam reeds diep in de vorige eeuw lagen, koos ik er voor om de tent gekleed te betreden. Vanuit mijn veilige stek aan de bar heb ik nog een half uur gekeken of Ellen ten Damme er toevallig niet was (je weet het niet, voor hetzelfde geld heeft ze de smaak ineens te pakken gekregen), maar tegen de tijd dat ik de moed had opgegeven en een man en een vrouw die de jaren zestig nog live hadden meegemaakt aanstalten maakten hun kleren uit te trekken, vond ik het tijd om eens op te stappen Onderweg, zwalkend door de straten van het nachtelijke Key West, stond bij een stoplicht een biker op een Harley. Op zijn hoofd een bandala met Amerikaanse vlag. Toen de man met veel lawaai optrok las ik de tekst achter op zijn t-shirt: If you can read this, the bitch fell off. Ik glimlachte. De literatuur in KeyWest is ook na Hemingway nog springlevend. ----------------------------------------------------- Deze column las Kluun vanochtend voor bij Giel op 3FM. Hij is hier terug te luisteren (rond kwart voor acht in de uitzending)