Twee jaar geleden, na het fenomenale concert van U2 in de ArenA, maakte Kluun zijn persoonlijke – boeiend, Kluun, boeiend… –  Top 10 van Beste Concerten. Die zag er zo uit. Merk op dat hier veel ouwe lullenmuziek bijzit. Springsteen, The Stones, REM, U2 en Paul McCartney gaan al sinds diep in de vorige eeuw mee en Pearl Jam, Black Crowes, Fun Lovin Criminals, Suede, Robbie Williams en Prodigy zijn net zo nineties als de laatste Champions League-successen van Ajax.

Alleen Saybia en Basement Jaxx kunnen met een beetje goeie wil nog tot de bands van dit millenium worden gerekend.

Gisteren is er een concert mijn Live Top 10 binnengeslopen waar ik eindelijk weer eens met goed fatsoen mee voor de dag kan komen als ik word geïnterviewd door Revu of de Lowlands-gids over mijn muzieksmaak. Het zal de trouwe bezoeker van deze site niet zijn ontgaan dat Kluun helemaal leip is van Snow Patrol en Johan, noem het maar de categorie Mooie Liedjes.

Kaiser Chiefs uit Leeds maakt meer pakkende dan mooie liedjes. Meezingers die zo catchy zijn dat mijn driejarige dochter er net zo gek van is als van de CD van de musical van Nijntje.

Tuurlijk, als veertiger die zijn klassiekers kent weet ik ook wel dat de heren wel heeeeel goed naar The Jam, The Kinks en vooral Madness hebben geluisterd, maar ach, welke Engelse Britpopband sinds The Jam, The Kinks en Madness heeft dat niet gedaan? Kniesoor. Lekker is lekker.

Het verschil tussen Kaiser Chiefs en de rest van de hedendaagse jaren-tachtig bands is dat Kaiser Chiefs zich wél de pleuris werken op het podium. 

De Kaiser Chiefs sprongen, zongen, schreeuwden Paradiso gisteren vanaf de eerste noot plat met liedjes en een uitstraling die nu al stadionfähig is. 

Binnen een jaar of twee speelt Leeds United in de Amsterdam ArenA.

-> Hier nog wat Kaiser Chiefs@Paradiso on You Tube.

-> Op 17-19 aug staan de Kaiser Chiefs op Lowlands. Samen met Arcade Fire, The Killers, Basement Jaxx, The Good the bad and the queen, Saybia én Kluun & Saskia Noort. Tel uit je winst.

* Wrample Martin Bril

Kluun sprak gisteren op een bijeenkomst van het NIMA – da’s een soort padvindersclub van marketeers – over de invloed van marketing op het succes van zijn boeken.

BN De Stem schreef er een stuk over.

In de serie Pinkpopklassiekers is er na De Sprong nu ook De Traan.

Terwijl de rest van Nederland in de file stond voor meubels, auto’s en andere luxe goederen, was Kluun het afgelopen etmaal druk doende om in luxereservaat Oud Zuid aan primaire levensbehoeften te komen om zijn kinderen te kunnen voeden.

Gisteren oostblokiaans lange rijen bij de Albert Heijn op het Museumplein, maar brood, ho maar. Omdat een goed vader zijn kinderen niet ondervoed naar school en crèche laat gaan, stond ik vanochtend voor dag en dauw op en trok ik door de straten van Oud Zuid om mijn bloedjes van kinderen een volle maag te bezorgen. De bakker nog dicht. Albert Heijn nog niet bevoorraad. Zelfs de bloembollen waren op. Met lege handen arriveerde ik thuis, waar mijn gezin hoopvol vanachter hun lege bordjes keek of papa erin geslaagd was voedsel te bemachtigen om hun lege magen te vullen. Met een triest gezicht moest ik bekennen dat papa had gefaald. Eva werd met een stuk peperkoek naar school gestuurd. .

Op school het bewijs dat God toch bestaat. De kinderen van de Tweede Daltonschool gaan vandaag uit lunchen. 

De grappigste schrijver van dit moment is niet Herman Brusselmans, Yusef El Halal, Christophe Vekeman of Ronald Giphart, maar… Adriaan van Dis.

Jawel, niet Bassie, maar Adriaan zit vol kattekwaad. Voor wie het niet gezien heeft: kijk morgenavond (dinsdag), 23.05u op Nederland 1 naar de herhaling van de leukste Dit was het nieuws van dit seizoen, met de grote komiek Adriaan van Dis. Monsieur van Dis heeft reeds toegezegd om volgend seizoen acte de presence te komen geven bij Nightwriters. We kijken er naar uit.

Een beete naïef was het ook wel: een aap naar Blijdorp halen die zijn leven lang gewend was aan de beveiligingen in de Zoo van Berlijn.

Roos begint te wennen aan het feit dat papa zijn oude verslaving weer heeft opgepakt en dientengevolge iedere ochtend zijn korte broek en hardloopschoenen aantrekt.

Dat die iPod een vast onderdeel van de outfit is, blijft vreemd. ‘Papa, waarom doe jij oorbellen in als je gaat hardlopen?’

Mijn gedachten gingen terug naar India, 1997. Ik reisde destijds met mijn eerste vrouw per trein door het land, van Calcutta naar Bombay, een reis die langer lijkt te duren dan De Kleine Vriend van Donna Tartt. Anno 2007 wordt de helft van wat een computer laat doen wat-ie moet door Indiërs gemaakt, maar destijds waren zelfs maar weinig Indiërs bekend met het fenomeen walkman. Een man met oordoppen, die via een snoertje naar een plastic doosje leidden, dat was een grotere bezienswaardigheid voor hen dan koeien op straat voor ons.

Na de verwonderde blikken een tijdje grinnikend te hebben aanschouwd, pakte mijn vrouw de walkman en begon met een stalen gezicht tegen het doosje te praten. Sinds die dag schijnt in delen van India een bloeiende handel in geïmporteerde walkmans te bestaan. Ze worden als gehoorappaaraten verkocht. Of ze goed werken weet bijna niemand.

Eind december visten we er nét naast. Het huiskamerconcert van JOHAN, de beste band van Nederland voor 3FM Serious Request. U weet wel: drie DJ’s in het glazen huis, voor iets met landmijnen. Of tegen, dat is waarschijnlijker, nu ik er nog eens over nadenk. Hoe dan ook: de groep Kluun, bestaande uit zo’n dertig hardcore JOHAN-fans, bood, overbood, overoverbood… en kwam uiteindelijk vijftig euro tekort toen de veilingklok stopte, op € 6.200.

JOHAN mocht diezelfde avond naar Nijmegen, waar de gelukkige opperbieders (gelukkig ook Echte Fans -het was hun (een heel klein beetje) gegund) jubelend hun huiskamerJOHAN-fähig maakten terwijl wij onze wonden likten. 

Wat wil het geval. Het geval wil dat de gasten van JOHAN dit voorjaar ook bij Nightwriters optraden en daar ontstond het plan om alsnog een concert in Huize Kluun te doen, waarbij we dezelfde bieders zouden uitnodigen waren dit jaar als degenen die in december bereid waren hun poeplap te trekken. Die belofte kon men nu inwilligen. Dit keer niet voor of tegen de landmijnen, maar voor een door de band te bepalen goed doel. Het werd het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis, voor een project om de kosten van allerlei recreatieve voorzieningen, die door de week wel beschikbaar zijn, maar vanwege geldgebrek in het weekend niet, te financieren.

Afgelopen zondag waren ze er. Jacco, Jeroen, Diets en Maarten en zesendertig dertigers en veertigers die zich als kleine kinderen stonden te vergapen aan de beste band van Nederland.

THX JHN!

(Maar toen, in Paradiso, was het ook leuk…)

JOHAN on iTunes: hiero.

JOHAN op BOL: hiero.

JOHAN’s site: hiero.