/ Kvinne g

26 April 2007 - 10:07

Stijn og Carmen har alt. De er unge og kule, begge har blomstrende karrierer og sammen har de datteren Luna. De bor midt i Amsterdam i en praktfull leilighet. Livet smiler til dem, de føler seg usårlige. Inntil teppet rives vekk under føttene deres. Carmen er syk. Hun har kreft, og med ett slag har livet forandret seg fullstendig for dem begge. Carmen går til lege, og selv om Stijn støtter henne så godt han kan gjør han noe annet også. Han går på by´n. Han har alltid hatt draget, han har aldri vært helt trofast, men hva nå?

Daar gaat Kvinne går til lege dus over. Zo heet KEVBDD in Noorwegen, en hij komt deze week uit. Kluun zit dezer dagen niet achter zijn pc om leuk bedoelde columns voor u in te tikken, maar in Oslo. Maandag weer een column.

 

/ Rare jongens, die Engelsen

25 April 2007 - 2:05

Stonden in The Times en het weekly glossy magazine Eve nog mooie, goed weergegeven interviews - vorige week maakte Kluun kennis met hoe in Engeland journalistiek wordt bedreven door de boulevardpers.

Een twee uur durend telefonisch interview met Natalie Clarke. Aardig, geïnteresseerd mens. Goeie vragen, duidelijke antwoorden. Geen vuiltje aan de lucht. Een week later stond deze weergave in de krant. Inclusief zwaar geretouceerde foto. Geen onverdeeld genoegen.

Dezelfde krant, Daily Mail, recenseerde Love Life deze week op haar literaire pagina's. Dat was een stuk prettiger: 

" what emerges is a portrait of love, flawed, painful and yet true, as it is in real life."

De eerste reviews van lezers van Love Life vindt u op Amazon.

/ Hallo, ik ben Johan (deel II, slot)

25 April 2007 - 9:51

Natte jongensdromen. Johan Cruijff is as close to God as possible. We schrijven donderdag 17 oktober in het jaar des heren 2000. Cruijff zou op bezoek komen bij mijn bedrijf, dat gevestigd was in het Olympisch Stadion. Het kantoor van de Cruijff Welfare Foundation in het Olympisch Stadion zat naast dat van ons en dat schept een band. We hadden Hem al een paar keer buiten gespot ('Hallo..' 'Hoi, mannen') en hadden hem daarna met wat mailtjes over en weer naar ons kantoor gelokt. Vraag me niet meer waarvoor - we zullen Hem er wel met een smoes over een donatie aan Zijn stichting naar toe hebben gebruikt. Het doel heiligt de middelen.
Zijn komst bezorgde me in de ochtend al diverse stoelgangen. Alsof de Goede Sint langskwam. Poepnerveus was Kluuntje.
Om 16.13 kwam Hij binnen. Johan Cruijff, de Grootste Voetballer die ons land ooit heeft voortgebracht, met een wereldwijde naamsbekendheid waar Koningin Beatrix, Vincent van Gogh en Piet Hein groen en geel van jaloezie van zouden worden, deze Johan Cruijff stond in óns kantoor. In eigen persoon. Zijne Koninklijke Hoogheid was afgedaald naar ons.
Nu moet u weten dat ons kantoor (beschreven in Komt Een Vrouw Bij De Dokter, blz 28) een grote open ruimte was, zonder hokjes, directiekamers en andere flauwekul. Alles en iedereen zat in dezelfde ruimte. Secretaresses, stagiares, creatieven, accounttypes, schetsers, computernerds en de directie van de firma, waaronder ikke. Gasten, meestal gewichtige marketingmanagers, captains of industry en directiestropdassen, liepen in bijna alle gevallen rechtstreeks langs alle bureautafels richting meetingroom, met op z'n best  een lichte hoofdknik naar de meute ter begroeting.
Zoniet Johan. El Salvador kwam binnen, keek rond, en ging op z'n gemakkie langs alle tafels, schudde één voor één de hand van Boris (23), Marc (28), Johan (47), Don (41), Devy (24), Jony (24), Eric (27), Arjan (38) en Kluun (destijds 36). En sprak daarbij telkens één onvergetelijk zinnetje. 'Hallo, ik ben Johan.'
'Hallo. Ik ben Johan.'
Mocht Kluun ooit bekend, beroemd of berucht worden en er bij hem kapsones van welke aard dan ook zijn te ontwaren, verzoekt hij u hierbij vriendelijk doch dringend om hem boven op zijn bek te timmeren en hem te herinneren aan het bezoek van Zijne Koninklijke Hoogheid aan Project X, donderdag 17 oktober 2000, 16.13 uur. 'Hallo. Ik ben Johan.'
(deze column, in het kader van de 60e verjaardag van JC II, was een herhaling van een oudje, eerder geplaatst in 2005)
 

/ Humor om te lachen

/ Hallo, ik ben Johan (deel I)

24 April 2007 - 9:49

Als Amsterdammer word je aardig blasé van de kuddes BN-ers waar je op straat over struikelt. In Oud Zuid, het luxereservaat van Amsterdam, loopt het BN-gehalte helemaal gierend uit de hand.
Even namedroppen: mijn buurman is een Echte Schrijver, AFTH. Bij de slager kom ik Wim Kieft en Tatum (of Jennifer, dat weet ik nooit) altijd tegen. Als ik bij de groentejuwelier in de Cornelis Schuyt voor mijn bakje zongedroogde tomaatjes à raison van een gemiddelde maandhuur in Bos en Lommer in de rij sta, moet ik oppassen dat Ursul de Geer, Ruud de Wild, Huub Stapel of -en vooral- Harry Mens (hetgeen mij nog steeds verbaast - groente en Harry Mens is toch een beetje als Jaap Stam en balletdansen) niet voordringen.
Tenslotte, en dan heb ik mijn punt wel duidelijk gemaakt, dunkt me, kom ik als Eva 's ochtends op mijn fietsie langs het Hilton naar haar cultureel uiterst verantwoorde school breng, andere ouders als Ruud Gullit, Pierre Bokma, Wim Kieft en – vroeger, de laatste tijd niet meer - Theo van Gogh* tegen. En vroeger vloog Herman Brood onderweg nog wel eens voorbij ook.
Het doet me allemaal niks meer. Volgens goed Amsterdams gebruik doe ik net of ik ze niet herken. Even een anekdote tussendoor: toen Rudi Carell ooit een weekend was geremigreerd naar Amsterdam, kreeg hij een spontane egodepressie: niemand liet merken dat men hem herkende. Rudi, zo wil het verhaal, wist niet hoe snel hij de wieber moest maken, zurück nach Die Heimat. Hadden we die tactiek maar in '40-'45 gevolgd; had die Canadezen een hoop tijd en moeite bespaard.
Er zijn twee uitzonderingen: Jan Wolkers en Johan Cruijff. Beiden behoren tot de buitencategortie Bekende Nederlanders. Over mijn ontmoeting met de eminence grise der Nederlandse kutlulbefpijpneuktietenliteratuur vertelde ik uw al eens, maar morgen ga ik het met u hebben over mijn ontmoeting met Nurmmer 14.
(wordt morgen, op de dag dat JC II zestig jaar wordt, vervolgd)

/ Woebie woebie

23 April 2007 - 10:15

De beste single van 2007 till sofar, schreef ik in februari, was Ruby van Kaiser Chiefs. Twee maanden later vind ik dat nog steeds.

Sterker nog: Ruby is de eerste ringtone die Kluun ooit in zijn leven downloadde (da's vast niet goed gespeld, en het was ook veiliger geweest om hier voor de constructie heeft gedownload te kiezen, maar soms moet je risico's nemen in het leven. Ik denk dat de VT van downloaden, indachtig de stam+de-regel, dus downloadde behoort te zijn. Het lijkt me sterk dat downloaden een sterk werkwoord is. Downlied, downlad, nee, dat bekt niet.). De ringtone is zo fijn dat ik tegenwoordig zelfs blij ben als ik gebeld wordt. Vaak neem ik zelfs niet op, om er zo lang mogelijk van te kunnen genieten.

Ook Roos is gek van Ruby. Ze zingt het refrein luidkeels mee, met een gemak alsof ze het nummer zelf heeft gecomponeerd. Toegegeven, aan dat meezingen ging wat druk en eindeloze herhaling mijnerzijds vooraf, want papa vindt het nu eenmaal retecool als mijn dochter in het openbaar liedjes zingt die het niveau Olifantje in het bos ontstijgen.

Haar uitspraak is nog niet je van het, maar dat maakt het alleen maar vertederender, merk ik aan de omstanders in winkels en de voorbijgangers op straat.

Stilletjes hoop ik dat Kaiser Chiefs zelf, als ze volgende maand hier in Amsterdam optreden, zullen overnachten in het Hilton, hier om de hoek, net als de voetballers van AC Milan, Werder Bremen en Arsenal altijd doen voor ze Ajax in de ArenA op hun broek gaan geven.

Ik zou van geluk smelten als zo'n zanger, drummer en gitartist hier op een goede dag verveeld door de Cornelis Schuyt zouden slenteren, en dan, net terwijl ze verlekkerd naar al het spannends in de etalage van de Marlies Dekkers-winkel staan te loeren, achter zich opeens een Nederlandse peuter luidkeels WOEBIE WOEBIE WOEBIE WOEBIE  HAHAHAHÁÁÁÁÁÁÁ  horen zingen.

(PS: ik heb nog twee kaarten nodig voor het concert van Kaiser Chiefs, op 30 mei in Paradiso. Prijs n.o.t.k. + gesigneerd boek + ik zal u gedenken in mijn gebeden.)

/ Filmpje

23 April 2007 - 10:09

Website Film1 vroeg Kluun naar zijn grappigste, mooiste, engste, eerste enzovoort film. Al weer een tijdje geleden, maar ik had vandaag niks anders voor deze member-rubriek en je moet toch wat, als weblogger. 

/ De kunst van het bewonderen.

20 April 2007 - 10:15

Het kan u de komende week niet ontgaan: de bekendste Nederlander aller tijden wordt 60. Gisteren de aftrap, met een herhaling van de documentaire En un momento dado

Behalve de mooiste goal die ooit op de Nederlandse velden is gescoord (voor de statistici onder ons: 1972 Ajax -  FC Den Haag), het onmogelijke doelpunt tegen Atletico Madrid (1973) en de mooiste overwinning van Barcelona ooit (1974, Real Madrid - Barcelona 0-5) was het genieten geblazen van de ober, de chefkok, de schrijver, de dokter, de taxichauffeur en alle andere Barcelonezen in de film die hun eigen Cruyff-moment, Cruyff-beweging of Cruyff-eigenaardigheid voor de camera mochten opvoeren. Volwassen, intelligente mannen en vrouwen die zich niet schamen hun adoratie te tonen.

Wij, Nederlanders, zijn anders. Wij kunnen er niet zo goed tegen als andere mensen ergens zo fenomenaal goed in zijn dat ze met kop en schouders boven de rest uitsteken. Wij schamen ons ervoor om toe te moeten geven dat er mensen bestaan wiens talent ver boven het onze uitsteekt, en vluchten, zeker als het Nederlandse sterren zijn, liefst in een als nuchterheid verpakt cynisme. Wij zijn er als de Barneveldse kippen bij om op de minder goede kanten van onze helden te wijzen. Koeman was te traag. Bergkamp was geen killer. Seedorf had hoogmoedwaanzin. Van Persie had te weinig rendement. 

In Londen, Milaan en Barcelona gaan ze heel anders om met mensen met unieke talenten. En un momento dado houdt ons een spiegel voor.

Wij beheersen De Kunst van het Bewonderen niet zoals zij dat doen.   

/ We got 'm!

19 April 2007 - 9:50

Het duurde even, maar we zijn er uit. Er is witte rook, qua auto. Naat en ik hebben al uw adviezen en suggesties ter harte genomen en in detail onderzocht. Wellicht dat we het u met onze keuze niet allemaal naar de zin kunnen maken, maar we hopen dat u dat ons vergeeft. Wij zijn er gelukkig mee.

We wilden het toch maar bij een Amerikaan houden, als we u daarmee niet ontrieven. We willen geen auto waar iedereen hier in Oud Zuid in rijdt. Da's gelukt. 

We wilden een auto die geschikt is voor de hele life-cycle waar je als gezin met kinderen doorheen gaat. Done.

We wilden een auto waar je desnoods in kan overnachten, want we weten ondertussen dat het elk jaar - neem afgelopen winter met die storm  - wel een keer gebeurt dat heel Nederland stil komt te staan en dan kan je hotels mooi vergeten. Probleemloos.

We wilden een auto met een state-of-the-art airco. Ik heb geen zin om net als twee jaar geleden weer in de Provence in een file van 60 kilometer in de brandende zon te staan met een koeling die niet naar behoren functioneert. 'Tien jaar garantie op de airco,' verzekerde de dealer. 

We wilden een auto met veel laadruimte, mochten we onverhoopt besluiten dit jaar niet met het vliegtuig naar Godweetwaar (u weet het: tips zijn altijd welkom) te gaan, maar besluiten met de auto naar de Dordogne of Bakkum te tuffen. Geen probleem.

Er moeten minimaal acht vriendinnetjes van Eva in kunnen, als we volgend jaar weer een zwemfeestje houden. Zonder moeite.

En opa en oma moeten zich er ook comfortabel in voelen. Ook dat is voor elkaar. Alsof-ie ervoor gemaakt is.

Gisteren hebben we hem besteld. We zijn er bijzonder mee in onze nopjes.

Nogmaals, u bedankt voor alle nuttige tips. Hier alvast een foto.

/ 7, 14 en 43

18 April 2007 - 5:46

KEVBDD was even uit de top 10 verdwenen, maar staat deze week weer vrolijk op 7. Ook DW steeg, van 16 en 14, en Help, Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! is weer binnengekomen, deze keer op 43.