/ Himmel und

25 December 2007 - 10:41

Kluun gaat met kerstvakantie. Op 2 januari weer een nieuwe column. Tot die tijd moet u het hier mee doen: Kluuns Kerstverhaal van vorig jaar. Viel Spass und schönes Weihnachten.
.
‘Zur Altstadt bitte.’
De taxichauffeur is een man van een jaar of vijfenzestig met een bejaardenbuikje. Hij heeft zo’n hoofd waarbij je niet weet of je hem nu kaal of grijs moet noemen. Kaal in het midden en grijs aan de zijkanten, een schedel als een Ajax-shirt, waarbij het rood door kaal is vervangen en het wit door grijs. Hij heeft een groengrijze broek met plooi aan, zo een die mijn vader een pantalon zou noemen, en een Noorse trui van het soort dat eind jaren zeventig even in was. De hoornen pootjes van zijn bril drukken in de vlezige zijkanten van zijn hoofd. 
‘Altschjtadt,’ herhaalt hij me.
De taxichauffeur kijkt aandachtig in zijn buitenspiegel, trekt langzaam op, kijkt nog enkele malen in zijn buitenspiegel en draait dan behoedzaam de taxistandplaats af. Hij steekt zijn hand op naar de auto die ons liet invoegen.
Het regent in Köln.
Ik zie dat hij me in de achteruitspiegel opneemt. Waar ik ergens in de Altstadt moet zijn.
‘Ich weiß es nicht. Können Sie etwas empfehlen?’

/ Het luchthavengevoel van Kluun

8 October 2007 - 9:23

Hoewel ik de kindertijd ruimschoots ben ontgroeid, bezit ik nog altijd de gave om onbekommerd voorpret te kunnen hebben. Telde ik vroeger de dagen af tot Sinterklaas, tegenwoordig doe ik dat met hetzelfde jeugdig enthousiasme voor een weekendje Rome met Naat, voor de eindfeesten in op Ibiza met de mannen of voor de kwartfinale van de Champions League in Barcelona. En om daar te komen, moeten we vliegen.

Hoe vaak ik ook voor zaken en andere ellende in alle vroegte op Schiphol ben geweest voor reizen naar Frankfurt, Birmingham of Bratislava, voor mij blijft de luchthaven geassocieerd met een kinderlijke voorpret. Ik koester mijn voorpret. Ook nog steeds met de Sint: hoewel ik sinds een paar jaar weet dat hij niet echt bestaat, zodra de goeie man in Amsterdam aankomt en ik met mijn dochters langs de gracht sta te zwaaien, prent ik me vast in dat ik niet moet vergeten dit jaar een i-Phone op mijn verlanglijst te zetten.

Terug naar Schiphol. Zelfs die paar uur die een mens verplicht voor zijn vlucht op de luchthaven dient door te brengen, kunnen (voor zover het kinderloze vluchten betreft – ‘pap, zijn we er al?’ ‘schat, we zitten nog niet eens in het vliegtuig’) mijn pret niet bederven. Ik ben gek op gedwongen nutteloze tijd. Tijd waarin ik amper iets kan doen, zonder dat ik er zelf iets aan kan doen, is gevonden tijd.

Voel ik me als schrijver toch een beetje calvinistisch schuldig als ik bij goed weer een terrasje bij het Blauwe Theehuis in het Vondelpark pak, in plaats van dat ik hard ga zitten schrijven aan die column waarvan de deadline al een dag of wat voorbij is, op luchthavens kan het niet anders: tijd verdoen is hier een vorm van overleven. (Eigenlijk gebruik ik Trivium stiekem ook zo: ik ben nog steeds ruim twee uur voor mijn vlucht op Schiphol, om vervolgens na de scan lekker een uur of anderhalf een beetje te lanterfanten bij de bookshops en de Sushi-bar.)

Er is maar een moment waarop ik Schiphol meer associeer met vakantie dan voor vertrek. Bij terugkomst. Mijn aangeboren vermogen tot voorpret treedt weer in werking, zodra we na afloop van de vakantie weer voet zetten op Schiphol. Als ik over de pier richting douane loop, langs de gates met vluchten naar Miami, Barcelona en Rome en al die reizigers zie die hun reis nog te goed hebben, krijg ik al weer zin. Uit kinderlijk enthousiasme zou ik Sinterklaas ter plekke willen bellen om een ticket voor het eerstvolgende vliegtuig naar een plaats naar keuze te vragen. Mag hij die nieuwe i-Phone houden.

PS: Nu ik u toch aan de lijn heb, nog een ding: mijn vluchten vertrekken altijd van –op z’n best - D14, maar meestal van B37, H43 of een andere gate halverwege mijn eindbestemming. Verdenkt u Schiphol er ook van dat gates als B1, C2, e.d. alleen pro forma bestaan, om ons een beetje te stangen?  ------------------------------------ Deze column stond eerder in Trivium Magazine.

/ Lowlands are go

17 August 2007 - 10:16

En waar verheugt Kluun zich het meest op dit weekend?

1. De jongens van Woebie woebie woebie (lees ook dit)

2. De band met de coolste naam en de coolste muziek van dit moment.

3. De reïncarnatie van Joy Division

4. De band van de mooiste single van dit moment (lees ook dit)

5. Deze vrolijke jongens.

6. De vette techno van deze man

7. De Nederlandse Oasis. (lees ook dit)

8. De man wiens optredens sacraal schijnen te zijn.

9. De kinderen van Stone Roses, Happy Mondays en de rest van Manchester United.

10. Een herhaling van het hoogtepunt van Lowlands 2005

O, en om even tot rust te komen tussen al het muzikale geweld: vervoege u zich zaterdagmiddag om half drie in de Magneettent bij Kluun en Saskia Noort.

/ Lowlands

15 August 2007 - 8:55

Het lijkt allemaal zo leuk, die festivals, maar dat is het natuurlijk niet. Na op www.lowlands.nl het schema intensief bestudeerd te hebben, ben ik tot de conclusie gekomen dat het een belachelijk programma is. Zijn ze nu helemaal van de ratten besnuffeld? Wat een schandalig, van de pot gerukt, programma. En het dan gek vinden dat er doping wordt gebruikt.Vrijdagmiddag begint de ellende al. The Editors. Meteen daarna, god zij dank ook in de Alpha-tent, Kasabian. Dan een stukje Damien Rice, van wie ik iedereen die ooit een optreden van de man heeft gezien, hoor zeggen dat het is alsof er een engeltje in je oor pist. En dan rennen naar de Grolsch-tent, naar de band die niet alleen de coolste muziek van dit moment maakt, maar ook de coolste naam draagt: The Good, the Bad and The Queen en daarna met een lange sprint terug naar de Alpha tent voor The Killers. Zaterdagmiddag half drie: Kluun en Saskia Noort in de magneettent. Als ik dan al wakker ben, ga ik daar ook een kijkje nemen, waar ik, als Kluun zijn laatste flauwe grap nog niet heeft voorgelezen, de benen neem om op tijd bij de Nederlandse Oasis, Moke, in de Bravo-tent te zijn. Vervolgens

/ De club van het volk

15 August 2007 - 8:34

Davids geblesseerd, Ogararu geblesseerd, Sneijder weg, De Mul weg, Babel weg.

Maar ondanks al die miljoenen op de bank wordt Ajax misschien weer de club van het volk. 

Zetten we Johny en Anita toch samen in de basis.

/ Key West

8 August 2007 - 7:35

Na een lange tocht langs de westkust van Florida, waar de zee voelt en stinkt alsof je in een warme vissoep van Herman den Blijker stapt, ben ik op mijn laatste standplaats in de Keys gearriveerd. De Keys zijn een soort Waddeneilanden, die onderling verbonden zijn door een wat uit de hand gelopen afsluitdijk op pootjes. Het ding is bijna 200 mijl lang. Er komt geen einde aan. Welnu, helemaal aan het einde van die Amerikaanse waddeneilanden, als je bijna de Golf van Mexico in dondert, ligt Key West. De beroemdste inwoner van onze eigen waddeneilanden is uiteraard de éminence grise der Nederlandse kutlulbefpijpneuktietenliteratuur, Jan Wolkers himzelf, maar Key West is groot geworden door een van de grootste schrijvers uit de geschiedenis van de Amerikaanse literatuur: Ernest hemingway. Ernest Hemingway, de schrijver die sneller dronk dan hij schreef. Zo had de man een litteken op zijn voorhoofd ten gevolge van een avondje zuipen waarbij hij op het toilet aan het touw van een spoelbak dacht te trekken, maar in plaats daarvan uit alle macht een dakraam volledig uit het plafond trok. Hemingway was sowieso niet van het halve werk: na een mislukte zelfmoordpoging in 1961 kocht de man in 1962 het grootste pistool dat er in de verre omtrek van Key West te krijgen was en zette het tegen zijn grijzende hoofd. Exit Hemingway. Nu kwam mijn boek deze week uit in de Verenigde Staten (volgens mijn uitgever zijn er tot nu toe 17 stuks van verkocht), dus dacht ik: laat ik Sloppy Joe, de vroegere stamkroeg van de oude Ernest eens bezoeken. Je weet nooit waar het goed voor is, misschien stikt het er wel van de schrijvers. Wat een afknapper. In Sloppy Joe komen anno 2007 slechts mannen met T-shirts als Beer has made this beautiful body en I love to fart. Dan maar op werkbezoek in een andere beruchte ikoon van het nachtleven van Key west: The Bull and The Whistle. Giel, ik ken jouw voorkeur om naakt in de openbaarheid te treden, dus let op: op de bovenste verdieping van deze verder doodgewone kroeg, in de zogenaamde Garden of Eden, zijn clothes optional. Aangezien de beste jaren van mijn lichaam reeds diep in de vorige eeuw lagen, koos ik er voor om de tent gekleed te betreden. Vanuit mijn veilige stek aan de bar heb ik nog een half uur gekeken of Ellen ten Damme er toevallig niet was (je weet het niet, voor hetzelfde geld heeft ze de smaak ineens te pakken gekregen), maar tegen de tijd dat ik de moed had opgegeven en een man en een vrouw die de jaren zestig nog live hadden meegemaakt aanstalten maakten hun kleren uit te trekken, vond ik het tijd om eens op te stappen Onderweg, zwalkend door de straten van het nachtelijke Key West, stond bij een stoplicht een biker op een Harley. Op zijn hoofd een bandala met Amerikaanse vlag. Toen de man met veel lawaai optrok las ik de tekst achter op zijn t-shirt: If you can read this, the bitch fell off. Ik glimlachte. De literatuur in KeyWest is ook na Hemingway nog springlevend. ----------------------------------------------------- Deze column las Kluun vanochtend voor bij Giel op 3FM. Hij is hier terug te luisteren (rond kwart voor acht in de uitzending) 

/ Wonderen bestaan

16 July 2007 - 9:43

Vanavond, 22.25 op Nederland 1: de eerste aflevering van een nieuw seizoen Wonderen Bestaan. Kluun vertelt aan Yvon Jaspers het verhaal van het stereotorentje van zijn oom.

/ Niet naar Sensation

11 July 2007 - 7:05

Ik heb mijn hele leven al een panische angst gehad om een feest te missen. Zo ben ik er, met behulp van veel medicijnen en intensieve psychotherapie, net overheen dat ik Woodstock niet heb meegemaakt. Dat vond mijn moeder niks voor mij. Achteraf, toen ik de tv-beelden zag, was ik haar dankbaar: wat een kutweer! Het leek de zomer van 2007 in Nederland wel. En ach, die drumsolo

/ Enquete

5 July 2007 - 9:59

Ik moet u mijn excuses aanbieden. De laatste jaren heb ik op deze plaats in toenemende mate stukjes geplaatst die door sommigen van u als niet origineel, niet interessant, afgezaagd, te cynisch, te makkelijk, oppervlakkig, kwetsend, onzin, mager, matig, flauw, irriterend of anderszins onbetamelijk werden beoordeeld.

Soms betrof het ook onderwerpen waar u niet van gediend was. Kinderen, voetbal, muziek, milieu, concerten of, erger nog, herhalingen van columns die eerder in RED of een andere blad stonden.

Andere keren was het de schrijfstijl, bepaalde grappen, zinsneden, taalgebruik, stilistisch broddelwerk, de kleurstelling en/of lay out van de site waar u zich, terecht, aan ergerde.

U heeft gelijk. Dit kan natuurlijk niet zo door gaan. Hoe durf ik u hier dagelijks van uw kostbare tijd beroven met stukjes waar u helemaal niet om gevraagd heeft, stukjes die ik welhaast voor eigen plezier lijk te schrijven. Wie denkt die Kluun wel wie hij is?!? Zo hou je geen klant over.

Het moet toch mogelijk zijn om columns te produceren waar we allemáál van kunnen genieten, leuke, gezellige stukjes die ieders goedkeuring dragen.

Nu heeft deze schrijver toevallig jarenlang in marketing en reclame gewerkt (ik ben er o.a. uit gegaan om van het eeuwige gezeik van klanten af te zijn, maar dat terzijde) en ben dus als geen ander gewend aan marktonderzoek. Een geluk bij een ongeluk, zogezegd. Daarom morgen op deze plaats een eenmalig marktonderzoek, zodat deze site voortaan helemaal naar uw wens wordt.

Schroom niet om uw suggesties en klachten door te geven aan de afdeling Klantenservice van Kluun BV. Het telefoonnummer vindt u in de Gouden Gids.

Kluun

PS: Indien de uitkomsten van deze enquete nieuwe inzichten te weeg brengen overweeg ik voor ik aan een volgende roman begin, wederom een marktonderzoek te houden, zodat het eindresultaat van mijn nieuwe boek dit maal wel naar ieders zin zal zijn.

 

/ Lieve Roos en Eva

2 July 2007 - 11:28

Laat ik beginnen te stellen dat jullie je nergens zorgen over hoeven te maken: papa is gezond van lijf en leden, ik heb net nog zonder noemenswaardig protest in de hartstreek drie kwartier in het A'damse Bos gerend, er zitten geen paparazzi op motors achter me aan en ik heb nog nooit de neiging gevoeld om, als ik 's ochtends van Eva's cultureel uiterst verantwoorde school terug naar huis fiets, om van het dak van het Hilton te springen.

Ik ben van plan om nog wel een tijdje jullie vader te blijven. Ik zet in op nog een jaar of veertig. Maar we ontkomen er niet aan dat ik er ooit niet meer ben. Voor de tijd daarna dient dit verzoek.

Beloof me dat jullie nooit de Arena, het Vondelpark, Paradiso of zelfs maar het patronaatgebouw van de Jacob Obrecht-kerk afhuren om me tien jaar na mijn overlijden te herdenken.

Beloof me dat jullie Gruppo Sportivo niet laten opdraven, Doe Maar niet bij elkaar zullen roepen, André of Herman niet op zullen graven, de Bombita's niet zullen vragen hun rokjes nog een laatste keer aan te doen,  en ook Peter Koelewijn niet zullen vragen nog één keertje KL204 te zingen, allemaal ''omdat papa die muziek vroeger zo leuk vond''.

En mochten jullie, ondanks dit uitdrukkelijke verzoek, toch besluiten me postuum te eren, zorg er dan svp voor dat het geluid nóg slechter is dan gisteren op Wembley. Hoe minder mensen het horen, hoe beter. 

Herman Brood en His Wild Romance, incl Bombita's (1979)

NASCHRIFT KLUUN:  Ook ik dompel mezelf graag onder in wat Ouwe Glorie als The Stones, vorig jaar, of The Police, a.s. september. Maar een programmering zoals gisteren in Wembley, met én Supertramp én Status Quo én Rod Stewart én Tom Jones én Take That én Elton John was toch wel wat belegen, dunkt me. En in sommige gevallen (Supertramp, Take That) te genant om aan te horen.

We mogen P Diddy en Kanye West op onze blote knieën danken dat er nog enige eigentijdsheid voorbij kwam.  

Dát wilde ik op satirische wijze duidelijk maken. Verder vond ik Diana een prachtig, liefdevol mens en ben, als schrijver van KEVBDD, de laatste die iets tegen een postuum eerbetoon heeft.