U kunt niet meer stemmen. Morgen in Kluuns column in het AD en in dit theater de uitslag.

Het was Prinsjesdag en dan komen uit alle holen en gaten politici gekropen om hun visie de media in te slingeren. We zagen een minister met een enorme grijns verklaren dat het vanaf nu echt allemaal goed komt, door het beleid van deze regering. Hij werd omringd door een giechelende damesvereniging op dagtocht naar het Binnenhof en hij giechelde electoraal correct mee.

We zagen een kamerlid die uit protest tegen het beleid van deze regering een autoband op haar hoofd droeg (‘papa, waarom heeft die mevrouw een autoband op haar hoofd?’ ‘Omdat ze ergens tegen is.’ ‘Hahaha…!’).
We zagen een minister die haastig zijn excuses aanbood omdat we hem een vinger in zijn keel hadden zien steken (dat krijg je met al die bezuinigingen op overheidskantines) en we zagen een minister en een fractievoorzitter bekvechten over het verschil tussen getallen en cijfers.

Eén man is anders. Zijn partij is niet de mijne (dat referendum om een kabinet weg te krijgen, pfff… – een kind weet dat het volk tegen élk referendum NEE zegt, wat de vraag ook is, gewoon, om onze beleidsmakers te zieken), maar ik hem nog nooit op één zin kunnen betrappen waarvan ik dacht: dat meen je niet.

Maandag zat hij bij Barend en van Dorp. Zinnen als ‘Hé, wacht effe, je legt het helemaal verkeerd uit.’,  ‘Ik ben niet voor een kabinet van lafaards en flapdrollen.’, ‘Ik hoorde de minister dingen zeggen, nou, je broek zakt er van af.’ en ‘Dat nieuwe zorgstelsel wordt er nu doorgejast.’ rolden uit zijn mond.

Mensentaal in een wereld waar one-liners, zoethoudertjes, valse beloftes en wolligheid regeren.

Jan Marijnissen is echt.
—————————————————————
Deze column stond afgelopen zaterdag in het AD

Nog een rondje reacties op Kluuns verkiezing van Het Meest On(uit)gelezen Boek Aller Tijden. Er zijn ondertussen 2.500 stemmen uitgebracht. U kunt meebepalen welke roman De Vergeelde Boekenlegger moet winnen tot zaterdag 1 okt.

‘Zen And The Art Of Motorcyclemaintenance. Het is om boos van te worden.’ Peter Huppertz

‘Ben ik nou echt de enige die ‘De kleine Vriend’ van Donna Tartt prachtig vond?’ Anneke

‘De goddelijke komedie, van Dante Alighieri. Dat boek lacht me al jaren uit. Eindelijk wraak.’ Tineke

‘De Asielzoeker. 6 keer geprobeerd.’ Krisrox

‘Ik haakte zelfs bij de stripversie van De Avonden in Het Parool na een paar maanden af. ‘ Ton

‘Komt een vrouw bij de dokter van Kluun’ Peter‘

‘De ontdekking van de hemel: ik had de helft gelezen, vond het goed, maar het moest terug naar de bieb. Was dat een goed excuus? En de kleine vriend wel uitgelezen, maar w

Hardlopend in de ochtend in Het Vondelpark, als zonnestralen zich een weg banen langs boomtakken en bladeren en hun spel spelen met de ochtendnevel in het pa- (sorry, ik liet me even gaan) kom je interessante mensen tegen. Ik doel in deze niet op de zwervers op banken, die zijn in Amsterdam zo gewoon als kapitale verdedigingsfouten in de Arena. Ik doel ook niet op appetijtelijke vrouwelijke collega-joggers, waarbij (even een les hardloop-etiquette tussendoor, dan leert nu tenminste ook weer eens wat )een van de ongeschreven wetten van het hardlopen is dat men, van achter inhalend, straffeloos tientallen meters lang ongegeneerd naar hun bips mag kijken, maar, indien u ze tegemoet komt, nooit (ik herhaal: nooit) de vrolijk voor uw ogen op en neer hupsende borstpartij met uw ogen mag volgen. Dat is genant.

Neen, ik doel op figuren die het Vondelpark als een zen-, meditatie-, contemplatie-, fengshui- en anderssoortig spiritueel centrum benutten. Zo treft de doorgezomerde Vondelparkganger als sinds jaar en dag aan de zuidoever van de grote vijver een groep mensen aan die, onder leiding van een grijze, immer goedgeluimde vrouw, de edele kunst van de lachmeditatie beoefenen. Niet glimlachen, niet grinniken, nee bulderen op een geluidsniveau waarvoor een concertzaal een noodvergunning zou moeten aanvragen. Menig toerist die hier in de ochtend langsloopt moet denken dat we in Amsterdam totaal Van Leipenstijn zijn.

Vanochtend zag Kluun een dame in een oranje ZwartePietenbroek en een rode trui een papiertje (formaat half A4, zegt het u dan wat?) met, voor zover ik het van een afstand kon zien, Chinees aandoende tekst erop, in een langzaem tempo richting het zonlicht bewegen, van zich af en naar zich toe. Van zich af en naar zich toe. Ze keek er ernstig bij.

Mijn vader,

Kluun heeft De Asielzoeker uitgelezen. Gisterenavond heb ik er de laatste 73 pagina’s doorheengejast. Het voelt een beetje als de Dam tot Dam uitlopen als 7975e: bepaald geen wereldprestatie, er waren momenten waarop ik dacht: er komt geen einde aan, maar eenmaal gedaan, geeft het toch een voldaan gevoel.

Nu verdenken sommige mensen Kluun ervan dat hij een beetje jaloers is op de literaire kwaliteit van sommige titels in de lijst genomineerden voor De Vergeelde Boekenlegger en daar hebben ze groot gelijk in.

De schrijver Kluun krijgt spontane minderwaardigheidsvlekken (groen, geel) van woordkeus, woordenschat, timing, humor, structuur, plotwending, karakterontwikkelingen en wat dies meer zij van -bijvoorbeeld – De Asielzoeker.

Ook de lezer Kluun moest tijdens zijn laatste 73 kilomete bladzijden geregeld grinniken. (‘Hebt u misschien een bonnetje voor me?’ vraagt Beck aan de heren die het lijk van zijn vrouw komen ophalen), hetgeen me ook overkwam met de Dam tot Dam loop, waar ik eveneens buitengewoon geestige zinnen op spandoeken las, alsmede menig merkwaardig personage langs de weg passeerde – met name in delen van Amsterdam Noord, waar onze lieve heer kennelijk een off day had tijdens het scheppen.

Ik heb enkele malen verzuchtend gekeken hoe lang het nog was, maar ik heb het gered. 352 pagina’s en 16,1 kilometer. De laatste zelfs zonder onderweg te stoppen.

Kluun 

PS: Ik zal eerlijk

We zijn op de helft van de drie weken waarin u uw stemmen voor de on(uit)gelezen romans in uw boekenkast kunt doorgeven voor de Vergeelde Boekenlegger. Dik tweeduizend stemmen zijn er nu binnen en ik zeg lekker niet wie er aan de leiding gaan. Couperus wint in ieder geval niet en Bret Easton Ellis kan het ook mooi vergeten. Vandaag enkele quotes van lezers en mensen die Kluuns initiatief van de ratten besnuffeld vinden:

‘Dan Brown te taai? Meer te pretentieus of te gehyped of te banaal. Als de jeugd van tegenwoordig de Da Vinci Code al te taai vindt, wat moet er dan van onze toekomst worden?’ Marlin Burkunk

‘Nadat je dit op alle fronten slechte boek hebt doorgeworsteld, wat zeg je dan tegen je vriendin van wie je het kreeg als ze verwachtingsvol vraagt of je het ook zo inspirerend vond?’ Conny (achternaam om begrijpelijke redenen achterwege gelaten)

‘Weduwe voor 1 jaar – John Irvine. Staat al FOREVER in de kast te vergelen. Al 3x meeverhuisd,maar Joost mag weten waarom.’ Kim

‘De Movo Tapes. Ken werkelijk niemand die het heeft uitgelezen.’ Joz