Kluun remigreerde gisteren, zoals het een goed ex-Tilburger betaamt, voor een dag naar de Tilburgse kermis voor Roze maandag. Het regende dat het zeek en ik verdenk de meeste moslimextremisten ervan dat ze weliswaar niet van homo’s, maar nog minder van regen houden dus dat leek me aardig veilig.

Kermisvolk + Tilburg = vlek op vlek. Ik denk dat ik geen enkele Tilburger voor het hoofd stoot met de vaststelling dat er nergens op de wereld zoveel lelijke mensen bij elkaar te bezichtigen zijn als in de laatste week van juli in de Tilburgse binnenstad. De castingdirector van de Muppetshow zou er zijn hart kunnen ophalen.

Alvorens aan het echte stapwerk te beginnen bij de DJ-toren op de Korte Heuvel en na enen in ‘t Patronaat (da’s nieuw, had ik me laten vertellen dus daar moest ik heen, voor u – een aanrader; Tilburg heeft zijn eigen Panama en het is er nog goedkoper ook en de mensen zijn er (veel) mooier dan op de rest van de kermis), begaf Kluun zich eerst met ons pa en ons ma onder de travo’s, leernichten, kaalsnorren, sportschoolgays, schandknapen en al onze andere vrienden van de bruine ster.

Op een klein podium op het Piusplein stond een gestringd Indo-nichtje een show ten beste te geven waar Vera Springveer rode oortjes van zou krijgen. Kluun vermaakte zich kostelijk met de blikken van de passerende brave Tilburgse huisvaders. Vijftigers en zestigers die het tafereel afwisselend lacherig, gegeneerd, geamuseerd en afkeurend (“as die van m

We’re not afraid. Kluun en vele anderen waren onder de indruk van de Londenaren na 7/7. Vrijdag kopte Daily Mirror dat het een Lucky Day was geweest de dag ervoor. ”Four bombs, three trains, ons bus, zero deads.” Humor met een vette middelvinger. Toch waren de eerste haarscheurtjes te ontwaren in de Londense onverschrokkenheid, zagen we in de media.

Dezelfde dag. Sharm el-Sheikh. Weer vijftig doden. Ook Amsterdam zou een hel worden de komende dagen, las ik. Ik kreeg mailtjes van mensen die schreven dat ze bezorgd waren. Ik kwam zaterdagnacht in Panama een vriend van me tegen met wie ik ten tijde van de moord op Theo van Gogh een hooglopend conflict had om wat ik geschreven had. Ik had geschreven dat een koe een dier was, maar dat niet elk dier een koe was. Hij herinnerde me daar zaterdag fijntjes aan en voegde eraan toe dat hij voorspeld had dat het nog veel erger zou worden. Wat zou ik mijn vriend graag zeggen dat hij ongelijk had, maar met Londen heeft hij al gelijk gekregen. Hij zei dat hij gelezen had dat een ultra-conservatieve Amerikaanse senator wel wist wat hem te doen stond ALS. Ik had het nog niet gelezen en sloeg een beetje dicht toen ik het hoorde.

Ik wil dit eigenlijk helemaal niet toegeven, maar Kluun liep gisteren rond met een knoop in zijn maag. Ik was ineens bang dat het wachten zou zijn tot mijn vriend nog meer gelijk zou krijgen. Ik betrapte me erop dat ik voor het eerst nadacht over de plekken en tijdstippen in Amsterdam waarvan ik vermoedde dat ze wel eens populair zouden kunnen zijn om een helletje te genereren. Ik voelde me op voorhand vernederd bij het idee dat er nu ergens mensen plannen aan het smeden zijn hoe ze Amsterdam kunnen verkrachten. Ik was op voorhand kwaad op het aanstaande gelijk van mijn vriend.

Daar zit mijn probleem. Ik wil dat niet, me kwaad voelen. Kluun weet ook wel dat liefde niet de oplossing is om de gehersenspoelde monsters van Londen, Sharm el-Sheikh, Baghdad, enz, enz. te stoppen. Maar ik blijf pertinent, ten principale en uit de grond van mijn hart weigeren om achter elke boom of moskee een vijand te zien. 

Mijn vriend noemt me naief. Ik vind dat oneerlijk. Ik heb de oplossing inderdaad niet. Maar mijn vriend

H

KEVBDD, Stijn en daarmee Kluun werden tot op het bot uitgekleed op Peter Huppertz weblog, in een fileermesscherpe recensie waarvan Kluun dacht: eh… heb ik dat echt allemaal in dat boek gestopt? Als tegenwicht deze recensie.

(KEVBDD wordt deze week voor de 16e maal herdrukt. Ondertussen 55.000 exemplaren en dat is net zoveel als er van Harry Potter per minuut worden verkocht)

Tja, dat krijg je er nou van als je Kluuns adviezen niet op waarde schat.

Het is zomer en dan is het altijd maar hopen dat opa’s en oma’s niet ineens het loodje leggen. Een sterfgeval van grootouders kan behoorlijk roet in het vakantie-eten strooien. Hele families raken er door ontwricht, door de dood. Met name bij kinderen doet het pijn. Vandaag een verhaal uit de ouwe doos om aan te geven hoe delicaat een sterfgeval kan zijn voor een teergevoelig kinderzieltje.

We praten augustus 1977. Ik was dertien en Ajax zou op woensdag een oefenwedstrijd spelen tegen VV Hapert. Hapert, lievee mensen, ligt op nog geen tien kilometer van de camping waar wij iedere zomervakantie zes weken vertoefden (Ter Spegelt in Eersel, bestaat nog steeds, geen aanrader). Ik keek er al weken naar uit. Ajax in Braboland – daar kon geen kien, flipper- of discoavond op de camping tegenop. Het noodlot sloeg toe.

Wordt mijn oma toch ineens doodziek een dag of wat v

Een mens kan heden ten dage geen concert meer bezoeken of Hij is er bij.

Bruce kan er wat van (142.000 Googletjes op Bruce Springsteen+God+Lyrics – ik bedoel maar), Coldplay schroomt evenmin om een onsje meer God in hun songs te stoppen, zo ondervonden we twee weken geleden in het Gelredome, Robbie is bepaald niet vies van een flinke portie God (‘I sit and talk to God and he just laughs at my plans’), en dat Prince en Madonna zwaar in de Here zijn moge als bekend worden verondersteld. Bono tenslotte kon afgelopen zaterdag in de Amsterdam Arena geen drie regels zingen of praten zonder Jesus en zijn vader erbij te halen.

Kluun, ex-reclamestrateeg, dacht jarenlang dat het merk God over zijn houdbaarheidsdatum heen was. Er was niks met De Man (m/v/?), maar hij (m/v/?) had gewoon een vet imagoprobleem. Dat gedoe met kerken en met die man met dat gekke petje die tegen condooms en homo’s is en als klap in de vuurpijl al die mafkezen die in naam van Hem of zijn tweelingbroer (ik noem geen namen, Kluun heeft ook een gezin, afijn, u begrijpt me wel) gebouwen, auto’s en mensen opblazen helpt er natuurlijk ook niet aan. Nee, God was marketingtechnisch reddeloos verloren, daar was ik als marketingman heilig van overtuigd. Laat ik het zo zeggen: als God in de merkenportfolio van Unilever of Procter & Gamble had gezeten, was-ie al lang weggesaneerd.

Kluun, zelf vroeger ooit misdienaar (al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat dat minder met geloof dan met het jaarlijkse misdienaarsreisje te maken had) geloofde er ook niet meer zo in, in God. God was een beetje als de afhaalchinees, vond ik. Over en done – time for something new.

Het voordeel van een sterfgeval van een geliefde is dat je je noodgedwongen weer eens gaat verdiepen in de zin van het leven. Zo gaan die dingen. Als het eb is in je leven is het goed strandjutten. Na enkele maanden van zelfcontemplatie, enkele bezoeken aan de echte Nora en duizenden bladzijden zweefmolenliteratuur (Paulo Coelho, Neale Donald Walsch, Eckhart Tolle, Richard Bach, Herman Hesse, (we zijn er bijna hoor) De Dalai Lama en zelfs A Course in Miracles en Het Tibetaans Dodenboek) ben ik er weer wat in gaan geloven. Niet dat ik weer fan werd van het merk God en al helemaal niet in wat de iman, de kastoor en de donimo ermee bedoelen, maar ik kon er wel weer wat mee.

Kluun weet niet precies wie of wat God is, maar als Het of Hij of Zij datgene is waar mensen als Ghandi, Mandela en MLK in geloven, krijgt hij/het/zij van mij ruimschoots het vertrouwen van de twijfel. En als mensen als Springsteen en Bono de marketing voor het merk God op zich nemen komt het best goed met Hem. Ja, van Kluun mag Bono nog jaren lang de Messias uithangen en zijn boodschap van God=Liefde verkondigen. Fuck het cynisme in de wereld. 

KLUUN

PS: Blessings are not just for the ones who kneel, luckily*.

(*gewrampled uit City Of Blinding Light – U2)