Marten Hoepla is de Herman Brusselmans onder de webloggers. Gisteren had-ie er weer eentje: een lijstje waar je werkelijk volslagen genibiel voor moet zijn om het te kunnen verzinnen. ‘Zinnen die ik mensen nooit heb horen zeggen, waar dan ook.‘ Marten, Kluun is (wederom) trots op u.

A.s. vrijdag 1 juli lezen Kluun en Hugo Borst voor (en signeren, dat doen ze ook, als u dat netjes vraagt) op De Parade in Den Haag, Schrijverstoren. 19.30u, 20.15u, 21.00u, 21.45u en 22.30u. Meer info hier.

Ik weet dat u er belang aan hecht om zo nu en dan op de hoogte te worden gesteld van de ontwikkelingen van Snuit, u ziet haar per slot van rekening toch al zo weinig, de laatste tijd. Een wedstrijdverslag.

Ze praat. En hoe! Het kind kent woorden waarbij de woordenschat van de gemiddelde Lingo-deelnemer in het niet valt. Vogel, hond, leeuw, schaap, aap, geit, slang inclusief de bijbehorende geluiden: no problem (al worden het geluid van aap en schaap soms nog met elkaar verward – kniesoor). Ze is zelfs verder dan wij, want we begrijpen haar niet altijd. Sommige snuiterwoorden zijn multi-interpretabel. Zo kan tante dansen of tanden betekenen (maar nooit tante, dat is dan weer makkelijk), hije (is rijden, ik wil een ei of ik wil een aardbei) en zit er achter de uitspraak em een woord dat wij nog niet kunnen bevatten. Namen van oma’s, vrienden en buren zijn onder controle en ook poppen hebben een naam. Nijne (Nijntje), Beew (beer) en Hoomo (Ken, de barbiepop heeft ze helemaal zelf verzonnen!) (Nou ja, niet helemaal…) (Of eerlijk gezegd helemaal niet. Ik vond het zelf wel grappig en heb het haar geleerd).

Dan het eten. Als een wilde. Ei, kaas, worst, koek, spinazie, bloemkool, aardbeien, rozijnen, ijs, waterijs, chips, kwark, komkommer en etenswaren die vroeger (1964) in Tilburg nog niet waren uitgevonden als mango & passiefruit (ja, laat die jongens van Olvarit maar schuiven) en kiwi. Om te bewijzen dat wij in Huize Kluun, ondanks het feit dat we midden in het luxereservaat Oud Zuid wonen, toch heel gewone jongens zijn gebleven: gisteren schotelde ik Snuit een halve frikandel voor en die ging er ook in als kiwi.

Drinken. Moeilijk. Melk gaat erin als melk, maar de appelsap is ze beu. Ik begrijp dat goed, dat heb ik ook al jaren. Espresso, cola light en bierschuim vinden daarentegen gretig aftrek.

Ze slaapt! De oplettende lezer weet dat dit niet Snuits sterkste punt is, maar het gaat weer. Tot zes uur. Dan weet u meteen waarom ik bij tijd en wijle ‘s ochtends vroeg dit soort epistels op mijn log weet te knallen. Het bioritme van Snuit is de beste remedie tegen opdoemende writers blocks.

Vanaf vandaag komt u helem

Zoals u weet hoort men in literaire romans eigenlijk verschillende verhaallijnen door elkaar heen te laten lopen en daar dan als het effe kan ook nog diverse gelaagdheden in aan te brengen. Grote Schrijvers als Harrie Moelies (die trouwens dezelfde haarlak gebruikt als Koningin Beatrix, wist u dat?), buurman AFtht/mZ, Sees Nooteboom enz doen dat ook. Kluun niet, bij gebrek aan literaire scholing, verbeeldingskracht, kennis, kunde, ervaring, talent en het zal me mijn reet roesten ook. 

Maar gelukkig wordt mijn literaire onvermogen ‘s nachts, als ik slaap, gecompenseerd. Als ik droom worden diverse verhaallijnen op welhaast literaire wijze in elkaar vervlochten. Dat geeft soms vreemde combinaties.

Verhaallijn 1 (en dan hebben we het over het echte leven): Snuit had eind vorige week rode billetjes. Pijnlijk resultaat van de hittegolf, luier, beetje diarrhee, ach u kent het wel. Na een pijnlijke, grondige reinigingsbeurt met doekjes, water en wat dies meer zij (ik zal u de details besparen – ik ben allang blij dat u na de Cursus Springsteen voor Beginners nog steeds hier blijft komen) leek het ons wel goed het kind even zonder luier in huis te laten rondlopen. Misvatting. Plotseling gekrijs vanuit een hoek in de keuken. Snuit had genadeloos uit haar heup gekucht, de gevolgen waren in een straal van een halve meter om haar heen zichtbaar. Vette paniek bij de kabouter. ‘Wat heb ik nou aan m’n kont hangen,’ moet het kind hebben gedacht en zette het op een schreeuwen. Reinigingssessie II, dit keer inclusief vloer, benen en voeten.

Verhaallijn 2 (en dan hebben we het nog steeds over het echte leven): Kluun leest zoals u weet graag zweefmolenliteratuur. Vorige week De Kunst Van Het Geluk van de Dalai Lama tot me genomen. Bij vlagen buitengemeen interessant, en daar kom ik, vrees ik voor u, binnenkort nog een keer op terug. Voor het begrip van deze Kluunkolumn is het van belang dat u weet dat Boeddhisten, en daartoe behoort ZKH de Dalai Lama (waarom dacht u anders dat de man zo’n mallotig oranje kleedje draagt) stellen dat ons lijden veroorzaakt wordt omdat we ons teveel hechten aan geld, materie, status, macht, genot, partners, enz. We moeten leren loslaten, benadrukt de Dalai Lama.

Goed. Nu de droom (

Eind vorige week werd Kluun gebeld door de VARA of hij

‘ ‘Nederland dolblij’ kopte de Telegraaf vanochtend’, hoorde Kluun de nieuwslezers vanochtend in alle vroegte zeggen. Een lichte paniek maakte zich van Kluun meester. Had ik iets gemist? Waren de Nigerianen op doping of overdadig bidden betrapt en was Oranje onder 20 alsnog een plaatsje in de halve finale toebedeeld? Of waren we ineens zo multiculticorrecti dat we massaal voor het Marokkaans elftal onder 20 aan de juicherij waren geraakt? Was de Tour misschien al begonnen en had Thomas Dekker de gele trui veroverd? Had er zich een verdwaalde Nederlander toch nog bij de laatste 8 in een of andere onbenullig dubbelmixgehandicaptenjeugd bijtoernooitje op Wimbledon geschaard? Was het nieuws bekend geworden dat het Kluun via zijn smeekbede t

Er zijn zo van die films waar je al fan van bent voor je ze gezien hebt. Dit is er zo

UITSLAG: 1. Rozig 24, 2. Peter&Net 21, 3. Jon 18. Alledrie bekomen vandaag (ma 27/6) per mail hun prijs.

De Cursus Springsteen voor Beginners is ten einde en dan is het dus eindexamentijd, h

Vorige week las Kluun een ingezonden brief in Het Parool over Vondeling, de opvolger van Nora’s Blikkenbar bij het Openluchttheater in het Vondelpark. Als we de briefschrijver moesten geloven zou het ding een parkonterend gedrocht zijn, ontworpen door iemand die welhaast tot het riool van de architectuur moest behoren. Daar moet ik het fijne van weten, dacht Kluun, dus maar eens gesmurfd naar www.openluchttheater.nl.  We zagen een tekening. Vondeling bleek door Piet Hein Eek te zijn ontworpen. Kluun fronsde zijn borstelige wenkbrauwen. Piet Hein Eek. Da’s om den drommel geen riool.

En dus kuierde Kluun gisterenmiddag eens op z’n gemakkie  - fijn beroep hoor, schrijvert - naar het Vondelpark, richting Openluchttheater.  Er doemde een glimlachverwekkend houten gebouwtje op. Bovenop (!) zag ik een reteslim bedacht – want hoog, dus uitzicht over park – openbaar dakterras. Er zaten een paar mensen gelukzalig te genieten van een witbiertje. Op Kluuns stoppelige gelaat verscheen een glimlach. Ik liep door – h