/ Van Snuitestijn

25 May 2004 - 9:20

Naat en ik hebben onze jongste dochter Roos genoemd en zo wordt ze ook door iedereen genoemd, behalve door ons zelf. Wij noemen haar Snuit. Soms zeggen we geen Snuit, maar Klein Lief Snuitje of Snuitientje. Maar nooit Roos.

De reden voor deze herbenoeming is simpel: Roos lijkt meer op een snuit dan op een roos. Dat soort dingen kun je vooraf, als je tijdens de zwangerschap enthousiast namen aan het bedenken bent, nou eenmaal niet incalculeren. (Op een echo lijkt iedere foetus op Smeagol, die lelijke gnoom uit Lord Of The Rings - en om je kind nou daar naar te noemen, mwa.).

Sinds Snuit geboren is begrijp ik ook waarom babies in de Koninklijke familie pas een paar dagen na hun geboorte een nam krijgen. (In het geval van Prinses Amalia beweren boze tongen dat Willem Alexander eerst wilde afwachten of de baby niet verdacht veel op Zijn Koninklijke Geilheid Prins Bernhard leek, alvorens het een naam te geven, maar dit terzijde.)

Bij ons is het een raadsel waar het snuitgehalte van Roosjes gezichtje vandaan komt. Naat en ik hebben, naar onze eigen mening, geen gezicht dat snuitassociaties oproept. Het zal een speling van de natuur zijn. Waarbij aangemerkt dient te worden dat het kapsel waarmee Snuit ter wereld kwam, direct deed denken aan iets dat het midden houdt tussen de coupe van Liam Gallagher van Oasis en dat van De Stampertjes uit Pluk van de Petteflet. Waarmee Snuits hoofd van kruin tot kin met recht een Snuit kan worden genoemd. Vandaar.  

Het is in Huize Kluun dus Snuit voor en Snuit na. Eva, Snuits zus, heeft onze gewoonte overgenomen en praat ook alleen nog maar Snuitertaal. Ze heeft er zelfs een eigen variant op bedacht. Zij noemt Snuit Van Snuitenstijn. ‘Hé, Van Snuitenstijn!’ lacht ze vertederd als ze van Snuit weer eens een als aai bedoelde pets op haar kop krijgt.

Mijn woordenschat is ondertussen volledig versnuiterd. Nog even en Naat, Eva en ik kunnen nog slechts met elkaar converseren, want dan is er geen hond meer die ons nog kan volgen. Het gesnuit heeft namelijk schrikbarende vormen aangenomen in Huize Kluun. Snuit werd van een doodgewone naam al snel een zelfstandig naamwoord, daarna een werkwoord (ik snuit, jij snuitert, wij hebben gesnuiterd) en sinds kort talloze vervoegingen.

‘Zie ik daar een lief harig Snuitje?’ (‘Hoi Roos!’)

‘Aahhh Snuitje… was je op je snuit gesnuiterd?’ (Aaahhh Roosje, was je op je gezicht gevallen?’)

‘Hahaha, mama, kijk, Van Snuitenstijn heeft een enorme snuit aan haar snuit hangen!’ (hahaha, mama, kijk, Roos heeft een enorme snotneus!’)

‘Zo, Snuit heeft echt het hele flesje naar binnen gesnuiterd.’ (Roos heeft haar flesje op.)

‘Hé, ben je snuitloos?’ (‘Is Roos er niet bij?’)

‘Staat de snuiterfoon aan?’ (‘Staat de babyfoon aan?’)

‘Pfff, ik zit wel weer aan mijn snuitertax voor vandaag, hoor.’ ‘Ja, het is snuitertijd.’(‘Pfff, ik heb genoeg van Roos.’ ‘Ja het is bedtijd voor Roosje.’)

Het wachten is op het Grote Snuitenlied van Vader Abraham. We zijn in onderhandeling.

/ Van Snuitestijn

21 May 2004 - 9:35

Naat en ik hebben onze jongste dochter Roos genoemd en zo wordt ze ook door iedereen genoemd, behalve door ons zelf. Wij noemen...

/ ‘Die Stijn is in ieder geval een enorme eikel. Oprotten, zou ik zeggen!’ (Het Parool)

6 May 2004 - 9:53

WAT VIND JIJ VAN STEIN? Een vandaag ingezonden bericht op het Forum van Kluun:“Ik ben ziek en zowel ik als mij partner en...

/ 'Die Stijn is in ieder geval een enorme eikel. Oprotten, zou ik zeggen!' (Het Parool)

6 May 2004 - 9:53

WAT VIND JIJ VAN STEIN? Een vandaag ingezonden bericht op het Forum van Kluun:“Ik ben ziek en zowel ik als mij partner en...